Sommige slakken ‘verdwijnen’ als het regent, het unieke (en effectieve) verdedigingsmechanisme tegen roofdieren

Deze slakken ‘verdwijnen’ in de regen: zij zijn deHypselostyla camelopardalis, oorspronkelijk afkomstig uit de Filippijnen, en de Reinia variegataJapans, wat blijkt uit een onderzoek onder leiding vanUniversiteit van Tokio (Japan) hebben een mechanisme ontwikkeld dat ze ‘onzichtbaar’ maakt voor roofdieren. En die in de loop van de evolutie bijzonder effectief is gebleken.

De onderzochte soorten worden vooral gekenmerkt door lichte strepen die bij regen verdwijnen en waarvan de schaal een donkerbruine kleur krijgt, vergelijkbaar met de vochtige schors van bomen.

Onderzoekers hebben aangetoond wat er achter dit mechanisme schuilgaat dat ten grondslag ligt aan deze zeldzame transformatie van weekdieren: het onderzoek heeft benadrukt dat de buitenste laag van het slakkenhuis poreus is als een spons, en dat wanneer water de gaten vult, dit de manier verandert waarop licht wordt gereflecteerd, waardoor een tweede, donkerdere schaallaag eronder beter zichtbaar wordt.

Traditioneel worden de kleur en structuur van de schaal van weekdieren beschouwd als statische kenmerken, uitsluitend bepaald door pigmenten ingebed in de verkalkte kristallijne lagen – legt Taro Yoshimura, eerste auteur van het werk uit. Het was een ongelooflijk opwindende ontdekking om te zien hoe natuurlijke selectie totaal verschillende organismen in de richting van dezelfde elegante evolutionaire oplossing kan duwen

De ontdekking is niet alleen een wetenschappelijke curiositeit die – nogmaals – de mechanismen demonstreert die de natuur ‘onthult’ om zichzelf te verdedigen: het mechanisme dat ten grondslag ligt aan dynamische nabootsing zou nuttig kunnen zijn voor veel sectoren, van slimme materialen voor thuis tot autonome sensoren voor het milieu of de geneeskunde, en voor andere industrieën, en heeft ook potentiële toepassingen voor slimme sensoren en materialen die reageren op vochtigheid, zonder de noodzaak van externe energie.

Het belangrijkste voordeel van het slakmechanisme is het vermogen om de optische eigenschappen autonoom te veranderen als reactie op de omgevingsvochtigheid, zonder dat er een externe energiebron nodig is. Mijn ultieme hoop is om de kloof tussen evolutionaire biologie en materiaalkunde te overbruggen door de nul-energie fysieke mechanismen van de natuur te vertalen naar de praktische ontwikkeling en commercialisering van slimme materialen van de volgende generatie.

Het werk is gepubliceerd Zoölogische brieven.

Bronnen: Universiteit van Tokio / Zoological Letters