De afgelegen Kerguelen-eilanden, een archipel van vulkanische oorsprong verspreid in de zuidelijke Indische Oceaan en poëtisch bekend als de Islands of Desolation, herbergen een biologisch geheim dat pas vandaag is onthuld. Een team van internationale onderzoekers, onder leiding van wetenschappers van de University of California, Berkeley en Chileense instituten, publiceerde op Communicatie Biologie een onderzoek dat bedoeld is om de taxonomie van pinguïns opnieuw te definiëren.
Door het volledige genoom van 64 exemplaren uit 10 verschillende kolonies te analyseren, ontdekten biologen dat wat volgens ons eenvoudige ezelspinguïns waren (Pygoscelis Papoea) behoren feitelijk tot vier verschillende soorten die evolutionair tussen 300.000 en 500.000 jaar geleden gescheiden werden. Het meest sensationele nieuws betreft de identificatie van een compleet nieuwe soort voor de wetenschap: de Pygoscelis kerguelensisdat de Franse archipel bewoont en de eerste nieuwe pinguïnsoort is die sinds 1921 is geïdentificeerd.
Het mysterie werd meer dan een eeuw in musea bewaard
De ontdekking krijgt nog fascinerender contouren als we bedenken dat het officiële referentiemodel, het holotype waarop de beschrijving van de soort is gebaseerd, sinds 31 december 1897 ongestoord werd bewaard in het American Museum of Natural History in New York, destijds verzameld door de natuuronderzoeker Robert Hall. Meer dan een eeuw lang heeft de wetenschap de werkelijke identiteit van dat exemplaar genegeerd, evenals van andere exemplaren die sinds 1874 bewaard zijn gebleven.
De scheiding van deze populaties werd bevorderd door extreme geografische isolatie en het Antarctische Poolfront, een natuurlijke barrière van stromingen en temperaturen. In tegenstelling tot andere zeevogels hebben pygosceliden een generalistisch dieet dat vis, inktvis, inktvis en krill omvat, waardoor de behoefte aan lange migraties wordt verminderd en eilanden worden getransformeerd in unieke genetische bolwerken, uitgerust met specifieke aanpassingen in spieren, zenuwstelsel en metabolisme.
Van taxonomische indeling tot uitstervingsalarm
Het wetenschappelijke overzicht dat door de onderzoekers wordt gepromoot – waarbij de bijdragen van de bioloog Daly Noll en de docent Juliana Vianna opvallen – verdeelt de oude groep in vier afzonderlijke entiteiten: de Pygoscelis Papoea Noord-Falklands, de Pygoscelis ellsworthi zuidelijk Antarctisch Schiereiland, de Pygoscelis taeniata oostelijke Crozet-, Marion- en Macquarie-eilanden, en ten slotte de nieuwe Pygoscelis kerguelensis.
Helaas botst de vreugde van het ontdekken met een harde ecologische realiteit. Volgens door het team ontwikkelde klimaatmodellen lopen drie van deze soorten het risico een groot deel van hun leefgebied te verliezen als gevolg van de opwarming van de aarde tegen 2050. Het ontbreken van nabijgelegen gebieden waar ze hun toevlucht kunnen zoeken, maakt deze eilandpopulaties bijzonder kwetsbaar, waardoor internationale instellingen de dringende noodzaak krijgen om gerichte instandhoudingsstrategieën voor elke soort te lanceren voordat het te laat is.
