De internationale reddingsoperatie gericht op het redden van de dieren van het Canadese Marineland-park is op haar eerste dramatische obstakel gestuit. De 23-jarige vrouwelijke beluga-walvis Peekachu stierf op 26 augustus in het Shedd Aquarium in Chicago. Het exemplaar maakte deel uit van een groep van acht vrouwelijke walvissen die vanaf juli in afwisselende fasen werden overgebracht, waaronder ook Acadia, Osiris, Sierra, Lillooet, Caspian, Secord en Rain.
Bekijk dit bericht op Instagram
Ondanks dat hij blind was aan één oog en kleiner dan gemiddeld van formaat, toonde Peekachu aanvankelijk goede inwerkvaardigheden. Het klinische beeld verslechterde echter toen het team onder leiding van vice-president voor dierenverzorging Andrew Pulver een achteruitgang in de voeding constateerde. Bloedonderzoek toonde een sterke uitdroging aan en het dier overleed plotseling terwijl de medische staf vloeistoffen en medicijnen toediende.
Protesten van activisten en de kwestie van heiligdommen
Er werd een diepgaand necropsieonderzoek over de kwestie bevolen om de exacte doodsoorzaak vast te stellen. De verdwijning van het dier deed onmiddellijk het debat opnieuw oplaaien over de methoden voor luchttransport van Niagara Falls naar de partneraquaria van het netwerk, waaronder het Georgia Aquarium in Atlanta, SeaWorld San Antonio, SeaWorld San Diego en Oceanogràfic in Valencia.
@Aquarium Shedd
De organisatie Animal Justice had sterke twijfels geuit over de risico’s die verbonden zijn aan de stress van reizen voor toch al ernstig verzwakte proefpersonen. Het hoofd van de veterinaire zorg, Karina Tang, reageerde op de kritiek en benadrukte het ontbreken van mariene reservaten die geschikt zijn om de noodzakelijke hulp te garanderen en de onmogelijkheid van re-integratie in het wild voor dieren die tientallen jaren in gevangenschap hebben geleefd. Een epiloog van de beluga Peekachu laat zien hoe complexe en traumatische overdrachten tussen kunstmatige structuren, hoewel gericht op het vermijden van euthanasie, geen echte oplossing vormen voor het welzijn van walvisachtigen in gevangenschap.
Een reflectie op het lot van geredde walvisachtigen
Desondanks roept de dood van Peekachu onvermijdelijke ethische vragen op over de werkelijke effectiviteit van deze massale evacuatiemanoeuvres. De tragische epiloog vereist serieuze reflectie: welke toekomst bieden we deze wezens werkelijk door ze weg te halen uit een buiten gebruik gesteld bouwwerk en ze te onderwerpen aan een dergelijk verwoestend transporttrauma?
Hoewel de verhuizing noodzakelijk was om de dreigende euthanasie na de stopzetting van de internationale verkoop te voorkomen, doet de prijs die betaald wordt in termen van psychofysische stress de twijfel rijzen of het verblijf in kunstmatige structuren, hoe geavanceerd ook, een echte oplossing zou kunnen zijn.
