De elektrische scooter staat op het punt zijn laatste adem te verliezen als licht object, meteen opgepakt, neergezet waar het ook gebeurt en behandeld als een kruising tussen een luie fiets en speelgoed voor late volwassenen. Vanaf half mei begint het seizoen van postzegels, codes, online procedures, PagoPA-bonnen en RDW-afspraken. Een klein plakplaatje natuurlijk. Klein om naar te kijken.
De deadline voor naleving sluit op 16 mei. Het Automobilistenportaal geeft de inwerkingtreding aan van de verplichting om met de sticker te rijden vanaf 17 mei 2026, na het bestuursbesluit van 6 maart 2026, gepubliceerd in het Staatsblad op 17 maart. In hetzelfde bericht worden degenen die al een afspraak hebben gepland na 16 mei uitgenodigd om te proberen deze eerder te verzetten, een teken dat de bureaucratische stap meer dan één virtuele wachtrij creëert.
De plakplaat
Het woord ‘plaat’ doet onmiddellijk denken aan een metalen plaat, een miniatuurmotorfiets, een werkplaatsobject. Hier zijn we elders. Bij elektrische scooters hebben we het over een zelfklevend, geplastificeerd identificatiemerk, geproduceerd door het State Printing and Mint Institute, dat zichtbaar en stabiel op het voertuig moet worden aangebracht. De wet koppelt hem aan de eigenaar via een unieke alfanumerieke combinatie, geregistreerd in de archieven van de Motorvoertuigautoriteit. In wezen is die scooter niet langer een anoniem object dat over trottoirs, zebrapaden en creatieve parkeerplaatsen snelt. Word herkenbaar.
Het aangegeven doel is heel praktisch: het gemakkelijker maken om het voertuig te identificeren, diefstal, ruilen, oneigenlijk gebruik en onregelmatig verkeer tegen te gaan. De wet verbiedt het verkeer van ongemarkeerde scooters met gewijzigde, nagemaakte of slecht zichtbare markeringen. Dezelfde boetemarge heeft ook betrekking op het ontbreken van verzekeringsdekking wanneer de desbetreffende verplichting in werking treedt. Voor wie deze regels overtreedt, varieert de boete van 100 tot 400 euro. Bij betaling binnen de vijf dagen, indien toegestaan, treedt de verlaging van de administratieve sancties van de Wegcode in werking.
Zoals gevraagd
De praktijk loopt via het Automobilistenportaal, binnen de applicatie “Online Praktijkbeheer”. De eigenaar moet het formulier invullen, de vergoeding betalen via PagoPA, de vereiste documentatie uploaden en het bureau Civiele Motorisatie kiezen waar hij de vergunning fysiek kan ophalen. Voor burgers en bedrijven is het Portaal het directe kanaal; Automotive adviesbureaus kunnen als afgevaardigden opereren via de Transport Portal.
De basiskosten van de sticker zijn vastgesteld op 8,66 euro, een bedrag dat de productie, de btw en het bedrag dat aan verkeersveiligheidsactiviteiten wordt besteed, omvat. Aan dit bedrag worden zegelrechten en motorisatiekosten toegevoegd, waardoor de totale kosten op ongeveer 33 euro komen. Voor degenen die meerdere scooters bezitten, is het mogelijk om slechts één cumulatieve aanvraag in te dienen: één belasting, terwijl de prijs van de sticker en de kosten voor elk voertuig worden betaald.
Voor minderjarigen van 14 jaar en ouder loopt de aanvraag via de persoon die het ouderlijk gezag heeft. In het geval van niet-EU-burgers, rechtspersonen of agentuurpraktijken zijn andere bijlagen nodig, van de kopie van de verblijfsvergunning tot de bedrijfsdocumentatie tot aan de delegatie. Vertaald naar de praktijk: voordat je achter de computer gaat zitten, kun je het beste documenten, bonnetjes en een ondertekend formulier klaarmaken, want het platform wil alles op orde hebben.
Als je het verkoopt, beginnen we opnieuw
Het merkteken volgt de persoon, in plaats van het object. In geval van verkoop van de scooter of eigendomsoverdracht moet de oude eigenaar deze verwijderen en de annulering ervan via het platform aanvragen. De nieuwe eigenaar zal een nieuw verzoek indienen. Dezelfde logica bij diefstal of verlies: er is een aangifte bij de autoriteiten vereist, met protocolnummer en datum die online worden gecommuniceerd. Het cijfer wordt geannuleerd en indien nodig wordt een nieuw cijfer aangevraagd.
Het is een kleine bureaucratie van eigendom, met een zeer concreet effect. De scooter blijft een wendbaar, stedelijk vervoermiddel, vaak nuttig voor korte ritten, maar komt toch terecht in een verantwoordelijkheidssysteem dat meer lijkt op dat van andere voertuigen. Wie het gebruikt, moet weten waar het circuleert, hoe het geparkeerd moet worden, wie de eigenaar is, wie verantwoordelijk is in geval van inspectie.
Verzekering in juli
De tweede stap komt twee maanden later. Het Automobilistenportaal meldt dat de deadline vanaf wanneer bedrijven verplicht zijn autoverzekeringen voor scooters aan te bieden, is uitgesteld naar 16 juli 2026. De wet bepaalt dat scooters met overwegend elektrische aandrijving alleen mogen circuleren met dekking voor wettelijke aansprakelijkheid jegens derden, volgens artikel 2054 van het Burgerlijk Wetboek en het Wetboek Particuliere Verzekeringen.
Hier is de knoop minder spectaculair dan het kenteken en veel zwaarder. Het kenteken maakt identificatie mogelijk. Een verzekering is handig als er iets misgaat: een voetganger wordt aangereden, een valpartij veroorzaakt, schade aan een voertuig, een manoeuvre wordt slecht uitgevoerd. De scooter, jarenlang omschreven als een snelsymbool van stedelijke micromobiliteit, gaat daarmee een minder zorgeloze fase in. Meer controles, meer verplichtingen, meer kosten. Nog meer duidelijkheid.
Ondertussen kiezen sommige steden al voor zeer harde lijnen op het gebied van delen. Florence heeft besloten om vanaf 1 april 2026 de verhuur van elektrische scooters stop te zetten, na de afwijzing van de opschorting door de Toscaanse TAR tegen de gemeentelijke resolutie. Een signaal dat de kwestie nu verder gaat dan het enkele voertuig en betrekking heeft op het beheer van de stedelijke ruimte: trottoirs, veiligheid, parkeren, controles, samenleven met degenen die lopen.
Voor degenen die een privéscooter gebruiken, is de directe vraag echter veel eenvoudiger: het merkteken aangebracht, zichtbaar en leesbaar hebben. Dan komt het beleid. Dan komt, zoals altijd, de rest: cheques, boetes, beroep, vertolkingen, uitverkochte afspraken en iemand die ervan overtuigd is dat het genoeg is om te zeggen: “Ik doe het morgen”. Morgen zit er deze keer een sticker op.
Mogelijk bent u ook geïnteresseerd in:
