Eerst arriveren de ‘communisten’, daarna de sint-jakobsschelpen. In het verhaal van Donald Trump werkt het als volgt: een weekdier wordt een bewijs van vrijheid, een milieuregel wordt sabotage, een sinds 1994 gesloten zeebodem wordt verzamelmateriaal. De Amerikaanse president riep de Nationale Sint-jakobsschelpendag uit om de poging te vieren om de visserij in de noordelijke rand van de Georges Bank in New England te heropenen, en nodigde mensen uit om Republikeins te stemmen bij de tussentijdse verkiezingen: hij waarschuwde dat als de ‘communisten’ winnen, de vissers die Sint-jakobsschelpen zullen kunnen vergeten.
De zin doet zijn werk. Het neemt de scène over, bedekt al het andere, reduceert de zee tot een toneelgrap. Toch zit het serieuze deel daar, onder de schil: Georges Bank is een van de grote verzonken oevers van de Noordwest-Atlantische Oceaan, historisch zeer rijk en historisch geëxploiteerd. In 1994 sloten de Amerikaanse federale autoriteiten gebieden van Georges Bank en Nantucket Shoals af voor de bodem- en sint-jakobsschelpvisserij. NOAA Fisheries herinnert zich dat de Atlantische Sint-Jakobsschelp in 1997 als overgeëxploiteerd werd geclassificeerd. Dertig jaar later wordt die sluiting gezien als een ideologisch slot dat moet worden opgeblazen.
Het mechanisme is altijd hetzelfde: je neemt een milieumaatregel, plakt er een redelijk luidruchtige vijand op en de rest verdwijnt. Zelfs de achtergrond. De Sint-Jakobsschelp is tot nu toe bij geen enkele partij geregistreerd. Hij leeft op de bodem, filtert water en probeert niet weggeschraapt te worden. Dit alleen al is genoeg om in een ideologische oorlog terecht te komen.
Het woord ‘communisten’ heeft betrekking op het schrapen van de baggerschepen
De visserij op Sint-Jakobsschelpen gebeurt vooral met baggerschepen: metalen frames die over de zeebodem worden gesleept om de weekdieren op te vangen. NOAA legt uit dat baggerschepen en bodemtrawls benthische organismen kunnen verwijderen, levende bodemstructuren kunnen beschadigen en habitats kunnen veranderen die dienen als schuilplaats en voedsel voor andere soorten. Daarvoor bestaan sluitingen, rotaties en gereedschapslimieten. Het zijn banken, geen wrok. De zee stelt geen persberichten op om uit te leggen waarom zij deze nog steeds nodig heeft.
Vissen is oogsten. Die met baggerschepen is aan het schrapen. Het kan gereguleerd, beperkt en gecontroleerd worden, maar de fysieke druk op een ecosysteem blijft bestaan. Het dertig jaar lang openhouden van een beschermd gebied betekent dat je zwaar gereedschap terugzet op een zeebodem die om een specifieke reden buiten commerciële exploitatie is gelaten.
In juni 2024 verhinderde de New England Fishery Management Council de heropening van de Northern Edge. Het gebied is van belang voor Atlantische kabeljauw, Amerikaanse kreeft, Atlantische haring en de toekomstige productiviteit van Sint-Jakobsschelpen op Georges Bank. De technici rapporteerden ook een ongemakkelijke situatie: de beste maanden voor het vissen op Sint-Jakobsschelpen, juni en juli, overlappen met delicate fasen voor jonge kabeljauw en kreeften met eieren. De geëvalueerde toegangshypothesen hadden ook invloed op de paaiperiode van kabeljauw, tussen maart en mei.
Een biologische tank deed zich voor als een mijn
De Northern Edge zou een soort onzichtbare kraamkamer kunnen zijn voor andere scholen sint-jakobsschelpen, van de Southern Flank of Georges tot het Great South Channel tot het Nantucket Lightship. En dit is waar het technische detail politiek wordt: dat gebied bevat niet alleen schelpdieren die klaar zijn om te worden geoogst, het zou kunnen helpen andere elders te genereren. Door daar te schrappen kunnen de netten nu worden gevuld en even later de toekomst leeggemaakt. De politiek leeft van onmiddellijke oogsten. De zee denkt langer na, een slechte gewoonte voor degenen die een advertentie moeten sluiten voordat het effect voorbij is.
NOAA Fisheries spreekt in het document van 2 juli 2026 over de prioriteiten van de regering over het verminderen van de lasten voor de nationale visserij, het verminderen van de aanvoer sinds 2019, het verhogen van de productie, het stabiliseren van de markten en het versterken van de Amerikaanse producten. Rotatietoegang tot de Northern Edge zit ook in dat pakket. Het verhogen van de productie op zee betekent een verschuiving van de druk op levende lichamen, zeebodems, voortplantingsseizoenen, doelsoorten en soorten die in hetzelfde gebaar worden meegesleurd.
Voor 2026 voorziet Kader 40 voor de visserij op Sint-jakobsschelpen in 36 dagen op zee voor voltijdse vergunningen en geen nieuwe toegangsgebieden. Dit maakt de wrijving tussen de technische tijd van het management en de politieke tijd van de aankondiging nog duidelijker. Aan de ene kant grenzen, controles, seizoenen. Aan de andere kant een nationale feestdag en de rode vijand in beroering voor de vissersboten.
De zee veranderde in een rally
Trump gebruikt sint-jakobsschelpen zoals hij al het andere gebruikt: hij neemt een concreet voorwerp, leegt het, vult het met spullen die erbij horen. De visser wordt een symbool. Het weekdier wordt identiteit. De beperking van het milieu wordt onderdrukking. Het woord ‘communisten’ werkt als een oplosmiddel: het lost de details op, wist de complexiteit uit en laat aan de oppervlakte een gemakkelijk te verkopen verhaal achter.
De zee behoudt echter sporen. Een baggermachine gaat niet door als een post op Truth. Het laat tekenen achter waar langzame, kleine organismen leven die niet erg bruikbaar zijn in een verkiezingscampagne. Sint-jakobsschelpen hebben zeker commerciële waarde. De zeebodem heeft ook waarde, alleen telt die niet mee als we het hebben over aangevoerde kilo’s en Amerikaanse tafels. Het is de gebruikelijke boekhoudkundige truc: je meet wat de markt bereikt, je vervaagt wat daaronder kapot blijft.
De industriële visserij heeft al veel van de oceanen geëist: elke heropening moet vanuit dit uitgangspunt beginnen. Als een gebied sinds 1994 gesloten is, moet iedereen die het wil heropenen aantonen dat de schade beperkt, meetbaar en omkeerbaar zal zijn. Het moet het doen met data, limieten, controles. Sint-jakobsschelpen weten niets van Marx. Ze blijven op de bodem, ze filteren water, ze groeien in een ecosysteem dat al voldoende onder druk staat. Trump zette ze op het podium. Beneden wachten de baggerschepen, waar de slogans geen lawaai meer maken en sporen achterlaten.
Mogelijk bent u ook geïnteresseerd in:
