“Het is nooit zomaar een tekening, kunst kan ons helpen voelen”: Antonio Federico Art vertelt over zijn Illustrated Humanity

Er is een onzichtbare draad die ons allemaal verenigt, een subtiele eigenschap die door emoties, stiltes en blikken loopt. Het is dat draadje dat Geïllustreerde mensheid weet het zichtbaar te maken, met weinig tekenen en een diepte die rechtstreeks tot het hart reikt.

Achter elke tekening, achter elke ogenschijnlijk eenvoudige lijn schuilt een krachtige boodschap: herontdek wat ons menselijk maakt. In een snel veranderende wereld, waar emoties steeds ijler worden en empathie een luxe lijkt, nodigt kunst ons uit om stil te staan, te ademen, echt te voelen.

Zij zijn het, de illustraties van Antonio Federico Kunst, om met ons te praten over kwetsbaarheid en liefde, pijn, acceptatie en wedergeboorte. Ze vertellen het meest authentieke deel van ons, het deel waar we vaak naar vergeten te luisteren. Complexe woorden zijn niet nodig: een teken, een gebaar, een eigenschap is genoeg om ons eraan te herinneren dat we allemaal deel uitmaken van een groter geheel – dat van het leven zelf, dat ons niet alleen met andere mensen verbindt, maar ook met dieren en de planeet.

In dit interview neemt de kunstenaar ons mee naar de kern van zijn werk, waar kunst een universele taal wordt en het creatieve gebaar wordt getransformeerd in een daad van liefde jegens de mensheid en de aarde.

Het project “L’Umanità Illustrata” had een krachtige en onmiddellijke impact. Hoe is het geboren?

In werkelijkheid is het allemaal heel natuurlijk tot stand gekomen. Ik denk niet dat er een precies moment is waarop “Umanità Illustrata” werd geboren: ik denk dat het altijd in mij heeft gezeten, in mijn verlangen om over te brengen wat ik voelde. Als kind was ik erg gesloten en introvert, moeilijke momenten hadden mijn glimlach weggenomen, tekenen was mijn manier om met anderen in contact te komen. Ik tekende met pen op servetten en losse vellen papier, ik kon niet naar papier zoeken als de behoefte om te communiceren zo onmiddellijk was.

Na verloop van tijd werd deze behoefte een taal. Ik begon de schetsen die ik maakte op sociale media te publiceren. Zo kreeg “Umanità Illustrata” spontaan vorm: niet als een gepland project, maar als iets dat ik altijd al in me had.

Jouw illustraties slagen erin diepgaande thema’s met ontwapenende eenvoud over te brengen. Waarom heeft beeldende kunst volgens jou deze onmiddellijke kracht om het geweten te ‘ontwaken’?

Ik geloof heilig in de kracht van het teken, in de onmiddellijkheid ervan. Ik heb de lijn altijd bestudeerd, ik zoek naar een teken dat alles kan omvatten, dat in slechts een paar gebaren iets groots kan vertellen.

Ik weet nog dat ik voor het eerst in Rome aankwam: ik was gefascineerd door de metro. Daar had ik, tussen allerlei soorten gezichten en blikken, het gevoel dat iedereen een verhaal te vertellen had. Ik hou ervan om alles te observeren en ik luister graag naar mensen, er is niet veel voor nodig om ze te begrijpen. We nemen vaak veel dingen als vanzelfsprekend aan, we moeten onze individualiteit waarderen.

Veel van je werken gaan over pesten, diversiteit, liefde en menselijke kwetsbaarheid. Als u één dringende boodschap zou moeten kiezen om vandaag over te brengen, welke zou dat dan zijn en waarom?

Ik zou zeggen: laten we ons ontdoen van alles om ons heen en terugkeren naar de essentie. Wij zoeken de authenticiteit van de mens.

Wij zijn intelligente wezens, onderdeel van de schepping, en we moeten deze intelligentie gebruiken om goed te doen, niet om ons te isoleren of te vernietigen. Ik geloof diep in de geest en de ziel, we zijn verbonden met alles wat bestaat. Wij maken er deel van uit.

De boodschap die ik wil overbrengen is die van het vinden van onszelf: ware vrede ligt in ieder van ons. We zijn allemaal verbonden. Alleen door onze menselijkheid te herontdekken kunnen we werkelijk terugkeren naar een leven in harmonie.

Je tekeningen zijn viraal gegaan tijdens delicate nieuwsmomenten. Hoe ervaar jij deze verantwoordelijkheid om zulke sterke collectieve emoties ‘visueel vorm te geven’?

Ja, het is waar, mijn tekeningen ontstaan ​​vaak op moeilijke momenten, maar het is ook op moeilijke momenten dat we het meeste leren: alles wat ons niet kapot maakt, vormt ons.

Pijn is een stille meester. Het stelt ons op de proef, maar geeft ons tegelijkertijd het besef terug van wat er echt toe doet.

Als alles goed gaat, leven we zonder al te veel na te denken; als er iets kapot gaat, beseffen we echter de waarde van simpele dingen: ademhalen, lopen, iemand naast ons hebben.

Ik geloof niet dat pijn bedoeld is om ons te laten lijden, maar om ons weer te laten ‘voelen’. Het is een vorm van ontwaken: het brengt ons terug naar onze meest menselijke essentie. Veel van mijn tekeningen zijn op delicate momenten viraal gegaan, en elke keer besef ik hoe groot de verantwoordelijkheid die ik draag. Ik ben van mening dat dit vermogen van mij om ver te reiken voor belangrijke doeleinden moet worden gebruikt. Het is een geschenk en zoals elk geschenk moet het met toewijding worden gebruikt.

Ik zie het als een missie: emotie omzetten in bewustzijn, een stem geven aan wat we vaak niet met woorden kunnen zeggen. Ik geloof graag dat elk van mijn tekeningen een klein zaadje kan zijn; iets dat je aan het denken zet, dat het hart raakt, dat empathie opwekt. Het is dit bewustzijn dat mij ertoe aanzet vooruit te gaan, met dankbaarheid en respect voor wat ik doe.

Het is nooit zomaar een tekening.

https://www.instagram.com/p/DO1sjLDCCro/

Wij bij GreenMe praten elke dag over respect – voor mensen, voor het milieu, voor het leven. In hoeverre denk je dat kunst kan helpen empathie te cultiveren, niet alleen tussen mensen, maar ook jegens de planeet?

Ik geloof dat kunst ‘gevoel’ kan leren. Empathie geldt niet alleen tussen mensen, maar tegenover elke vorm van leven. Kunst, met haar visuele en symbolische kracht, kan ons helpen de verbinding te herkennen die we hebben met de wereld, met andere wezens, met het universum zelf.

We maken deel uit van een geheel, en alleen door dit te begrijpen kunnen we echt respect leren. Kunst is immers een instrument om dit sluimerende bewustzijn wakker te schudden.

Is er een thema dat jou het meest raakt, in relatie tot de sociale en culturele veranderingen die we meemaken? Of een belangrijker moment dat u ertoe aanzette verder te gaan op uw reis?

Elke sociale verandering raakt mij. Wat mij vandaag de dag het meest raakt, is de atrofie van emoties. Steeds vaker zie ik mensen die niet voelen, die niet blozen, die zich niet meer schamen, die zich door niets laten raken. Koude mensen, gewend alles achter te houden.

Dit is wat mij het meest bang maakt: het verlies van het vermogen om te voelen.

Ik geloof dat de mooiste taak die een beeld kan hebben juist die van opwinding is, iets te laten trillen in degenen die ernaar kijken.

Wanneer een van mijn tekeningen erin slaagt miljoenen onbekende mensen zich verbonden te laten voelen, verenigd door hetzelfde gevoel, heb ik het gevoel dat kunst haar hoogste doel heeft bereikt. Omdat emotie ons menselijk maakt, en we mogen het nooit laten verdwijnen.

Tekenen helpt mij verbonden te blijven met wat belangrijk is: de waarheid van emoties. Elke keer als iemand mij schrijft dat een van mijn tekeningen hen aan het denken of bewegen heeft gezet, heb ik het gevoel dat ik de goede kant op ga. Dit is wat mij drijft om door te gaan.

Als kunst kan worden gezien als een spiegel van de samenleving, hoe stel je je dan de evolutie van de mensheid in de toekomst voor?

Ik denk graag dat de mensheid, ondanks alles, zichzelf zal kunnen vinden. Misschien zullen we nog steeds moeilijke tijden moeten doormaken, maar ik geloof dat de mens een licht in zich heeft dat nooit uitgaat.

Kunst is de spiegel van dit licht: het weerspiegelt onze kwetsbaarheid, maar ook ons ​​vermogen om herboren te worden. Ik stel me een toekomst voor waarin de mensheid haar essentie, haar verbinding met het leven, zal kunnen herontdekken. Een bewustere, empathischere, waarachtigere, meer MENSELIJKE toekomst.