Italianen houden van het bos. Maar in hoeverre kennen ze hen werkelijk?
Het bos is een soort moreel kompas geworden: 94,6% van de Italianen beschouwt het als fundamenteel in de strijd tegen de klimaatcrisis. Het is geen oppervlakkig gevoel. Er wordt erkend dat bossen een reële rol spelen bij de bescherming tegen extreme verschijnselen en bij de bescherming van de biodiversiteit. Dit wordt bevestigd door het nationale onderzoek dat de Universiteit van Bari voor Sorgenia heeft uitgevoerd.
Er is echter een duidelijke afstand tussen perceptie en realiteit: de meerderheid van de bevolking overschat de omvang van de Italiaanse bosbouw. In sommige regio’s is de kloof groter dan dertien procentpunten vergeleken met officiële gegevens. Het bos is daarom zeer aanwezig in onze verbeelding, iets minder in de echte geografie.
Deze discrepantie is het eerste teken dat je aandachtig moet lezen: je ‘een land van bossen’ voelen betekent niet dat je er ook een bent.
Het groen dat we willen, niet altijd het groen dat we hebben
In het post-pandemische Italië heeft het bos een nieuwe functie gekregen: het moet dichtbij en bereikbaar zijn, elke dag. 57,8% van de bevolking vraagt om lokale bossen, niet om avontuurlijke weekenden. 83% zou meer bossen en minder landbouwgrond willen.
Een verlangen naar de natuur dat echter dreigt te veranderen in consumptie van de natuur als het niet gepaard gaat met informatie en verantwoordelijkheid. De vraag naar groen groeit, maar vaak zonder te begrijpen wat het betekent om het te laten bestaan en te overleven.
Een fysieke relatie met het bos, die niet voldoende is om het in bewustzijn te transformeren
Italianen omschrijven zichzelf als meer ‘boswachters’ dan men zou doen geloven: bijna acht op de tien mensen gaan minstens één keer per maand de bossen of grote parken in.
En dan is er nog dat getal dat vertelt over de intimiteit van de relatie: 45,1% heeft minstens één keer een boom geknuffeld. In Umbrië is dat de absolute meerderheid. Op blote voeten lopen, mediteren, de stilte zoeken: kleine praktijken die een groeiende behoefte aan direct contact met wat niet kunstmatig is onthullen.
Maar bekendheid is niet hetzelfde als kennis. Je ervaart het bos als gebruikers, niet als beheerders. Het risico is een ongeïnformeerde romantiek: prettig, maar onvoldoende.
Waar het beheer modern is, hebben bomen minder te lijden
Het #RigeneraBoschi-project, uitgevoerd door Sorgenia in samenwerking met de Universiteit van Milaan, biedt een ander stukje van het plaatje. Bossen die worden gemonitord met Tree Talker-sensoren laten zien dat duurzaam beheer de groei van bomen en hun veerkracht tegen klimaatstress verhoogt, tot 43% meer op jaarbasis in Pollino.
Het feit is ondubbelzinnig: een bos aan zichzelf overlaten betekent niet dat je het moet redden, vooral niet in een klimaat dat sneller verandert dan zijn vermogen om zich aan te passen.
Het bos heeft zorg, techniek en planning nodig. En hier komt de echte vraag: zijn we bereid deze behandeling te ondersteunen, zelfs als het complexe keuzes, kosten en opofferingen met zich meebrengt, in plaats van simpelweg een slurf te omhelzen?
Liefde ja, maar er is een meer volwassen pact nodig
Bijna de helft van de Italianen heeft dat simpele en symbolische gebaar al gemaakt: een boom knuffelen. Het is een begin. Het vertelt over een land dat zich opnieuw wil verbinden met de natuur waar het vandaan komt. Maar het vertelt ook over een relatie die nog steeds kwetsbaar is, waarin gevoeligheid veel sneller gaat dan kennis.
Wil een knuffel echt nuttig zijn, dan kan deze geen moment duren: het moet een aanname van collectieve verantwoordelijkheid worden. Het betekent meer weten, een beter beleid eisen en accepteren dat het verzorgen van een bos nooit een neutrale actie is.
Als je ooit een boom hebt geknuffeld, weet je dat dat gevoel bestaat.
De volgende stap is jezelf afvragen wat je bereid bent te doen om die boom overeind te houden.
Bekijk dit bericht op Instagram
