De tenniswereld rouwt om Nicola Pietrangeli, internationaal kampioen en onbetwist symbool van deze sport. De eerste Italiaan die een Slam won en de enige Italiaanse atleet die is opgenomen in de International Tennis Hall of Fame is op 92-jarige leeftijd overleden. De dood van Pietrangeli laat een diepe leegte achter bij fans, voormalige collega’s en nieuwe generaties tennissers.
Een legendarische carrière
Pietrangeli, geboren op 11 september 1933 in Tunis in een Italiaans gezin, was een van de hoofdrolspelers van het “tennis van het verleden”, dat van houten rackets, rode kleibanen en strikt witte pakken. Als charismatische en vaak controversiële persoonlijkheid, bekend om zijn beslissende karakter, vertegenwoordigde hij Italië in een van de meest bloeiende periodes van de sport.
Vóór de explosie van het fenomeen Jannik Sinner werd hij universeel beschouwd als de beste Italiaanse tennisser ooit. Buitengewoon op gravel, won hij tweemaal Roland Garros, in 1959 en 1960, een prestatie die nog steeds nooit door andere Italianen werd geëvenaard. In 1961 zegevierde hij ook op de Italiaanse Internationals, waarmee hij zich tot de wereldelite vestigde.
Het ongeslagen record
Pietrangeli schreef ook onuitwisbare pagina’s in de Davis Cup: hij heeft nog steeds het absolute record van gespeelde (164) en gewonnen (120) wedstrijden tussen enkelspel en dubbelspel. In zijn carrière nam hij deel aan 22 edities van de Italiaanse Internationals en 20 van Roland Garros, waarbij hij vier keer de finale bereikte op Parijse klei. Hij was de eerste Italiaan die twee Slam-titels won en ruim twintig jaar lang vertegenwoordigde hij Italië op het hoogste niveau.
Hij stopte in 1971, op 38-jarige leeftijd, met professioneel tennis, na ongeveer twintig jaar competitieve activiteit. Hij verliet het veld echter niet: hij bleef niet-professioneel spelen en werd vooral niet-spelende aanvoerder van het Italiaanse nationale team van de Davis Cup.
In 1976 leidde hij Italië naar een historische overwinning in Chili, de enige Italiaanse overwinning in de competitie tot nu toe. Een resultaat dat hem definitief tot een centrale figuur maakte, niet alleen van het tennis, maar ook van de Italiaanse sport. Met hem gaat een stukje geschiedenis mee, maar de erfenis van een atleet die Italië naar de top van de wereld bracht en generaties tennisspelers inspireerde, blijft bestaan.
