Niet alle zeeschildpadden ondernemen buitengewone trektochten over de oceaan, zo blijkt uit onderzoek onder leiding van de Universiteit van de Sunshine Coast UniSC (Australië) zou in feite nog een zekerheidsdaling kunnen veroorzaken: wetenschappers hebben in feite een populatie op de Galápagoseilanden geïdentificeerd die daar niet vandaan lijkt te willen verhuizen.
Het is al lang bekend dat zeeschildpadden zich kunnen oriënteren met behulp van signalen van het magnetische veld van de aarde, de zon en de oceaanstromingen, waarbij ze lange afstanden afleggen op zoek naar voedsel voordat ze terugkeren naar de plaatsen waar ze zijn geboren om zich voort te planten.
Om deze reden een bevolking van de eilanden Galapagos het is zo eigenaardig: in plaats van over uitgestrekte oceaangebieden te dwalen, beweegt het niet. Met andere woorden: deze schildpadden lijken niet echt te willen bewegen, en dit verraste de auteurs van de ontdekking zelf.
Hier laten we zien dat geelgroene zeeschildpadden, een van de twee genetisch verschillende vormen, afzonderlijke foerageergebieden bezetten die zich uitstrekken over een of meer Galápagos-eilanden”, legt co-auteur John W. Rowe uit. “We hadden verwacht dat ze naar verre stranden in de westelijke Stille Oceaan zouden migreren om zich voort te planten, maar interessant genoeg verliet geen van onze schildpadden uitgerust met satellietzenders het Galápagos Zeereservaat gedurende de drie jaar van ons onderzoek.
Zeeschildpadden van de Galápagoseilanden
Groene schildpadden onderscheiden zich van de andere zes levende soorten zeeschildpadden omdat de volwassenen voornamelijk vegetariërs zijn. Jonge schildpadden beginnen hun leven feitelijk met het voeden van zowel planten als dieren, maar naarmate ze ouder worden, verschuift hun dieet voornamelijk naar algen en zeeplanten.
Wetenschappers hebben feitelijk twee genetisch verschillende vormen geïdentificeerd die bij dit onderzoek betrokken zijn: groene schildpadden worden over het algemeen aangetroffen in de tropische en subtropische gebieden van de westelijke Stille Oceaan, terwijl zwarte schildpadden worden aangetroffen in de oostelijke Stille Oceaan, ten westen van Amerika en ten zuiden van Zuid-Californië.
De eilanden Galapagos ze zijn de enige bekende plaats waar beide vormen dezelfde wateren delen. Daar vermengen groene en zwarte schildpadden zich en voeden zich met dezelfde soorten zeevegetatie (deze buitengewone archipel staat bekend om zijn ongelooflijke biodiversiteit, en het is geen toeval dat het de locatie was van Charles Darwins eerste studies over evolutie).
Ze zijn echter niet helemaal identiek: jonge groene schildpadden groeien zelfs sneller dan zwarte, wat erop wijst dat er mogelijk fysiologische verschillen tussen hen bestaan die wetenschappers nog niet volledig hebben gekarakteriseerd.
De onderzoekers wilden beter begrijpen waar de groene zeeschildpadden hun tijd doorbrachten, hoeveel territorium ze in beslag namen en of ze zich tussen eilanden binnen het gebied bewogen. Galápagos zeereservaatdie 198.000 km² beslaat.
Hoe het onderzoek is uitgevoerd en wat er is gevonden
In 2015 identificeerde het team negen volwassen exemplaren in ondiep water nabij vier eilanden, zeven mannetjes en twee vrouwtjes, gaf ze een naam en bevestigde elektronische zenders die positiesignalen uitzonden. De monitoring duurde maximaal 418 dagen en eindigde doorgaans wanneer een zender de verbinding verbrak of stopte met het verzenden van signalen.
Uit de resultaten bleek een sterke voorkeur voor ondiepe kusthabitats. Het beste van alles was dat, hoewel de schildpadden af en toe tot 25 km van de kust afdwaalden, de meeste van hen veel dichter bij de eilanden bleven.
Vijf van de negen schildpadden brachten het grootste deel van de onderzoeksperiode door in de buurt van één eiland: Bernardo En Zal zijn ze verhuisden tussen Isabella En San CristobalTerwijl Leandro hij reisde tussen Isabella En Spaans. Ainoa ze bleek de meest avontuurlijke van de groep: nadat ze dichtbij was gemarkeerd San Cristobalverplaatst naar Santa Cruz en dan naar Isabella.
De onderzoekers merkten ook een seizoenspatroon op: verplaatsingen tussen de eilanden vonden alleen plaats tijdens de koudste periode, van april tot oktober. Gemiddeld gebruikte elke schildpad een territorium van 1.498 km², hoewel de grootte van dat territorium aanzienlijk varieerde van individu tot individu.
Maar over het algemeen wijzen de trackinggegevens erop dat er groene zeeschildpadden rond de zee leven Galapagos ze kunnen verrassend genoeg verbonden zijn met hun territorium. De onderzoekers verduidelijkten echter dat hun observaties slechts een beperkte periode van het leven van de schildpadden bestrijken. Het kan zijn dat langere migraties op andere tijdstippen hebben plaatsgevonden en daarom tijdens het onderzoek mogelijk niet zijn gedetecteerd.
Deze mogelijkheid is vooral belangrijk voor vrouwen.
Omdat groene zeeschildpadden hun eieren niet op de stranden van de Galápagos leggen, denken we dat ze uiteindelijk het gebied zullen verlaten om terug te keren naar hun geboortestranden in de westelijke Stille Oceaan – zegt Juan Pablo Muñoz Pérez, een andere co-auteur van het onderzoek – Daarentegen nestelen sommige zwarte schildpadden op de Galápagos: afhankelijk van het individu kunnen dit permanente bewoners van de archipel zijn, naar andere nabijgelegen oceanische eilanden verhuizen of zelfs naar voedselgebieden voor de kust van Midden- en Zuid-Amerika
Een ontdekking die de deuren naar een nieuwe wereld zou kunnen openen
De ontdekking laat op dit moment meer vragen dan antwoorden achter, maar opent de deur naar een wereld van verschillende mogelijkheden, en de resultaten hebben bepaalde implicaties voor het natuurbehoud: aangezien sommige schildpadden zich tussen verschillende eilanden verplaatsen, is het beschermen van slechts één favoriet voedselgebied wellicht niet genoeg.
De wetenschappers benadrukten ook het belang van het behoud van de kustwateren en routes tussen de eilanden waarvan schildpadden afhankelijk zijn om rond de archipel te reizen.
Omdat individuele schildpadden afhankelijk kunnen zijn van de wateren rond meerdere eilanden, moet de kwaliteit van het leefgebied dat beschikbaar is om te foerageren op alle eilanden intact worden gehouden en mag deze nergens verslechteren.
concludeerde hij Rowe
Het werk is gepubliceerd op Grenzen in de wetenschap van amfibieën en reptielen.
Bronnen: Science Daily / Frontiers in Amphibian and Reptile Science
