De duizend jaar oude beschaving van de nuraghi maakt de belangrijkste sprong in haar moderne geschiedenis om de mondiale showcase te veroveren. In feite is de voorlopige beoordeling van het UNESCO-kandidatuurdossier officieel begonnen in Parijs, een beslissende formele stap waarbij internationale experts voor het eerst de officiële documenten onderzoeken om te beslissen of de monumenten worden toegelaten tot de prestigieuze Werelderfgoedlijst. De aanvraag, getiteld Architectuur en ruimtes van aanbidding, de heiligheid van het proto-historische Sardiniëwerd naar voren gebracht door het Ministerie van Cultuur en gepromoot door de vereniging Sardegna Terra di Nuraghi, geleid door Pierpaolo Vargiu.
Centraal in het dossier staan de monumenten die symbolen zijn van de architectuur en spiritualiteit van het eiland die zich tussen 1800 en 800 voor Christus ontwikkelden: de suggestieve Heilige Bronnen, de monumentale Graven van de Reuzen en de archeologische overblijfselen van duizenden locaties verspreid over het Sardijnse landschap. Aan de draad van deze kandidatuur trekt de vereniging Sardegna Terra di Nuraghi, geleid door Pierpaolo Vargiu, die een identiteitsdroom transformeerde in een rigoureus institutioneel pad dat in 2020 begon met toetreding tot de Voorlopige Lijst en culmineerde in de internationale vergelijking voor de adviesorganen van het Werelderfgoedcomité.
Bekijk dit bericht op Instagram
De schatten van Nuraghisch Sardinië genomineerd voor UNESCO
Achter de kandidatuur van UNESCO schuilen plaatsen die het verhaal vertellen van de Nuraghische beschaving, een van de meest fascinerende culturen van het oude Middellandse Zeegebied, die zich op Sardinië ontwikkelde vanaf de bronstijd (rond 1700 voor Christus) tot de ijzertijd.
@Gianni Sirigu-Sardinië richting UNESCO/Facebook
Deze beschaving heeft duizenden getuigenissen nagelaten, van nuraghi tot dorpen, tot gebedshuizen en grafmonumenten, waaruit een groot architectonisch en organisatorisch vermogen blijkt. De Heilige Bronnen waren heiligdommen gewijd aan de cultus van het water: gebouwd boven natuurlijke bronnen, hadden ze stenen trappen die naar ondergrondse kamers leidden waar het als heilig beschouwde water werd opgevangen. Tot de bekendste voorbeelden behoren de heilige bron van Santa Cristina, nabij Paulilatino, en die van Su Tempiesu, in Orune.
De Giants’ Tombs waren in plaats daarvan grote collectieve begrafenissen gemaakt met enorme blokken steen. Hun naam komt voort uit de populaire verbeelding die verband houdt met hun monumentale afmetingen, maar in werkelijkheid waren het plaatsen gewijd aan de cultus van de voorouders en de band tussen de gemeenschap en het territorium. De kandidatuur van UNESCO heeft dus tot doel een duizend jaar oud erfgoed te versterken dat vertelt over een oud Sardinië dat vandaag de dag nog steeds rijk is aan charme en mysterie.
De koorbetrokkenheid van de instellingen en de strategische waarde van de kandidatuur
De officiële presentatie van deze prestatie vond plaats in Cagliari op het hoofdkantoor van de Sardinië Stichting, in aanwezigheid van president Giacomo Spissu, de president van de regio Alessandra Todde en het wethouder voor openbaar onderwijs en cultureel erfgoed Ilaria Portas. Elk van hen onderstreepte hoe de kandidatuur niet alleen een erkenning van internationale waarde vertegenwoordigt, maar ook een unieke kans om economische groei, duurzame toeristische ontwikkeling en identiteitsbewustzijn bij de nieuwe generaties te genereren, mede dankzij technologische kaarten zoals de Nuragica Atlas.
Met de steun van de bevoegde ministeries en de coördinator van het wetenschappelijk comité Anna Depalmas bereidt het eiland zich voor om de wereld te vertellen over de charme van een beschaving die de routes van het westelijke Middellandse Zeegebied diepgaand heeft gemarkeerd.
De fase van Parijs vormt niet het definitieve doel, maar het eerste echte technische onderzoek om de sterke punten en kritische punten van het dossier te verifiëren, waardoor Italië de mogelijkheid wordt geboden de onschatbare rijkdom van een uniek en universeel erfgoed te tonen.
