Er zijn mensen die fietsen uit passie en degenen die het doen om puur te overleven, waarbij elke pedaalslag wordt omgezet in een daad van extreme rebellie tegen het obscurantisme. Het is het verhaal van Fariba Hashimi, de drieëntwintigjarige Afghaan die in 2 uur, 50 minuten en 5 seconden over de finish kwam van de wielerwedstrijd op de Aziatische Spelen in Nagoya en een buitengewone zilveren medaille won na een strakke sprint tegen de Chinese Li Guo.
Een triomf die naar verlossing ruikt als je bedenkt dat de jonge vrouw, nog maar een paar jaar geleden, in de afgelegen provincie Faryab zich als man moest vermommen en mannenkleding met helm en zonnebril moest dragen om ongezien te kunnen gaan trainen. In een land dat wordt gecontroleerd door een rigide en verstikkende theocratie, verandert elke fietstocht in een ware beproeving, bestaande uit beledigingen, bedreigingen en stenen die naar mensen op straat worden gegooid.
Bekijk dit bericht op Instagram
Het keerpunt met de aankomst in Italië
Het baanbrekende keerpunt kwam in augustus 2021, toen de terugkeer van de Taliban aan de macht Afghanistan in de nachtmerrie van ontzegde rechten en genderapartheid stortte, waardoor miljoenen vrouwen tot gedwongen stilte en totale uitsluiting van het openbare en sportieve leven werden gedwongen. In die dramatische dagen slaagden Fariba en haar zus Yulduz, dankzij de fundamentele hulp van de voormalige wereldkampioen Alessandra Cappellotto, in het vliegtuig te stappen dat vertrok vanaf de brandende luchthaven van Kabul, hun toevlucht te zoeken in Italië en zich te vestigen in Veneto.
Ver weg van haar thuisland, maar eindelijk vrij om haar talent te cultiveren, begon de atleet opgemerkt te worden op het internationale circuit. Ze won het Afghaanse nationale kampioenschap georganiseerd in Zwitserland in 2022, nam deel aan de Olympische Spelen van 2024 in Parijs en won een historische etappe in de Tour de l’Ardèche.
Bekijk dit bericht op Instagram
De triomf in Japan zonder monteur en oog voor de toekomst
Het is ongelooflijk om op het podium van zo’n prestigieuze internationale competitie te staan zonder een gestructureerd team achter je. In Nagoya moest de jonge kampioen alles alleen doen, werkte zelfs als monteur voor haar eigen fiets en kreeg waardevolle logistieke hulp rechtstreeks van het Japanse team om een plotselinge technische storing te verhelpen. Ondanks de enorme moeilijkheden en het ontbreken van een echte technische staf, had de vastberadenheid van de fietser de overhand. Daarmee demonstreerde hij aan de hele wereld de buitengewone veerkracht van Afghaanse vrouwen en stuurde hij een boodschap van hoop naar alle meisjes die nog steeds onder de beperkingen van het regime moesten lijden.
Deze medaille vertegenwoordigt niet alleen het hoogtepunt van een sportieve reis, maar het levende symbool van een dagelijkse strijd voor de vrijheid en emancipatie van vrouwen. Met haar blik al gericht op haar volgende competitiedoelen en de Olympische Spelen van 2028 in Los Angeles, blijft Fariba fietsen met een droom in haar hart: op een dag terugkeren om door de vrije straten van Kabul te reizen, zij aan zij met andere vrouwen, om een nieuwe generatie te inspireren die nooit meer zal moeten vluchten om simpelweg hun dromen na te jagen.
