Genezing betekent niet altijd dat je terugkeert naar je oude leven en aHoe is het met je?“, de meest automatische vraag die er is, krijgt vrijwel altijd een even automatisch antwoord: “GoedMaar wat gebeurt er als achter dat ‘goede’ een verhaal schuilt dat niemand ziet?
Dit is de vraag die centraal staat “Het hele verhaal”, de korte film gemaakt door Breast Cancer Network Australia (BCNA) met het Australische creatieve bureau Denkerbelwaarin wordt geprobeerd te praten over een deel van borstkanker dat vaak wordt vergeten: het deel dat na het einde van de behandelingen komt.
Omdat kanker niet eindigt op het exacte moment waarop de operatie, chemotherapie of radiotherapie eindigt. Het zet zich vrijwel altijd voort in het lichaam, in de geest, in relaties en in de manier waarop iemand weer naar zichzelf kijkt.
Het antwoord dat nooit wordt gezegd
De film opent in een ogenschijnlijk normale context: een werkvergadering. Een collega vraagt aan de hoofdpersoon hoe het met haar gaat. Buiten, waar de anderen bij zijn, lacht ze en reageert zoals verwacht: “het gaat goed met meMaar een andere reactie krijgt vorm in hemzelf.
Gespeeld door de actrice Brenna Hardingvertelt de vrouw alles wat ze niet hardop kan zeggen: de mentale mist die het moeilijker maakt om zich op het werk te concentreren, de economische moeilijkheden na de ziekte, het verlies van seksueel verlangen, de veranderde relatie met haar lichaam. En nogmaals: de angst om geen kinderen te kunnen krijgen, de kwetsbaarheid van relaties, de voortdurende angst dat de tumor zou kunnen terugkeren.
Het is een lange interne dialoog, onzichtbaar voor anderen, en juist dit contrast maakt de korte film zo krachtig: de afstand tussen wat iemand laat zien en wat hij/zij daadwerkelijk ervaart.
Het verhaal komt voort uit de ervaring van Bec Chandie op 37-jarige leeftijd de diagnose borstkanker kreeg. Zijn getuigenis werd omgevormd tot een alledaags, bijna gewoon tafereel, om een realiteit te laten zien die veel mensen die getroffen zijn door de ziekte goed kennen: de druk om zich te gedragen alsof alles weer normaal is.
Na een tumor rijzen er vaak vragen over de overleving, de controles en de voltooide behandelingen. Er wordt veel minder ruimte gegeven aan wat overblijft, aan emotionele vermoeidheid, aan de angst die niet verdwijnt. En de moeilijkheid om jezelf te herkennen na zo’n diepgaande verandering.
“Het hele verhaal” begeleidt de lancering van het nieuwe Breast Cancer Network Australia-platform, “Geen leven beperkt door borstkanker”, een boodschap die ons uitnodigt onze blik op de ziekte te verbreden.
Overleven is een deel van het verhaal, maar niet het hele verhaal. Het project kwam ook voort uit de resultaten van een onderzoek uitgevoerd door de vereniging, waarin de afstand wordt benadrukt tussen de manier waarop borstkanker door de publieke opinie wordt waargenomen en de dagelijkse ervaring van mensen die ermee te maken hebben gehad.
Vooruitgang op het gebied van vroege diagnose, behandeling en overleving zijn van fundamenteel belang, maar volgens BCNA is het ook noodzakelijk om te praten over de fysieke, psychologische, werk- en intieme gevolgen die na het einde van de behandelingen kunnen blijven bestaan.
Een ‘met mij gaat het goed’ betekent niet altijd alles en ‘Het hele verhaal“wil niet alleen praten over de pijn, maar ook ruimte geven aan die delen van de borstkankerervaring die vaak sprakeloos blijven. Na een diagnose moet je niet alleen genezen van een ziekte. Soms is het ook nodig om te leren leven met verandering, de relatie met je lichaam opnieuw op te bouwen, balans te vinden en te accepteren dat het leven na kanker anders kan zijn dan voorheen.
En misschien moeten we, als we vragen “hoe gaat het?”, leren om echt naar het antwoord te luisteren.
