De bescherming van het natuurlijke erfgoed van Sardinië vindt nieuwe bondgenoten in de filmwereld. Om de systematische plundering van zand van de kusten te stoppen, heeft de regio Sardinië een nieuwe bewustmakingscampagne gelanceerd, ondertekend door directeur Riccardo Milani. In de commercial spelen de acteurs van de komedie de hoofdrol Life goes like this, een film geïnspireerd op de historische strijd van de herder Ovidio Marras tegen bouwspeculatie in Capo Malfatano. De boodschap is duidelijk en laat geen uitzonderingen toe: de stranden zijn geen souvenirwinkel en elk klein gestolen element beschadigt een duizend jaar oud ecosysteem.
Schets van Aldo Baglio en de verdediging van de kust
In de commercial wordt ironie het instrument om een educatieve boodschap van fundamenteel belang over te brengen. De scène speelt zich af rond het personage Aldo Baglio, die toegeeft aan de verleiding om een handvol zand te verzamelen en als souvenir mee te nemen. Zijn heimelijke gebaar ontgaat de andere hoofdrolspelers van de film niet, waaronder de oudere herder Ignazio Giuseppe Loi, die hem omsingelen, hem hevig uitschelden en hem dwingen het zand terug te leggen precies waar hij het vond. De commercial eindigt met een zeer duidelijke waarschuwing:
Sardinië is verbonden met een zandkorrel: die van jou. Het wegnemen ervan is een misdrijf waarop een boete van tussen de 500 en 3.000 euro staat.
De constante inzet van Geppi Cucciari
Een campagne die van jaar tot jaar wordt vernieuwd en waaraan in het verleden ook Geppi Cucciari deelnam, die zijn stem en zijn overweldigende ironie leende voor de milieuzaak van het eiland. De actrice was in feite de hoofdpersoon van de clips die werden gepromoot door de douane en van de campagne “Take me back to the sea”, gecreëerd door Geasar voor de luchthaven van Olbia.
Precies in die haven nemen de autoriteiten elk jaar ongeveer een ton kustmateriaal in beslag, verborgen in bagage. Geppi Cucciari had nogmaals de absurditeit benadrukt van het wegnemen van hulpbronnen uit een gebied dat ze hard nodig heeft, en hij had bezoekers sterk uitgenodigd om de echte lokale schatten te kiezen, waarbij hij suggereerde dat ze een goede Vermentino of pecorino mee naar huis zouden nemen en het zand op zijn plaats zouden laten.
De morele verlossing en het zand keerden terug naar Is Arutas
Het verhaal van Silvia Ferrari laat zien dat bewustzijn de fouten uit het verleden kan overwinnen. Op 10 juli vorig jaar ging de vrouw naar het beroemde strand van Is Arutas, in de regio Oristano, om 40 kilo kwartszand terug te brengen. Dat materiaal had zijn moeder, Valeria, in 1979 meegenomen tijdens een caravanvakantie om een zentuin in Milaan te versieren.
Voordat ze stierf, gekweld door de wroeging omdat ze een uniek ecosysteem had beschadigd, sprak Valeria haar laatste wens uit dat dat zand terug naar huis zou worden gebracht. Vergezeld door de directeur van het zeegebied Massimo Marras maakte Silvia haar belofte waar door de kostbare granen, vergelijkbaar met rijstkorrels, terug te brengen naar hun omgeving van herkomst.
De strikte wetten om het Sardijnse milieu te beschermen
Het verwijderen van materiaal van de kusten is niet alleen een onherstelbare ecologische schade, maar vormt ook een administratief misdrijf dat zwaar wordt bestraft door de Sardijnse wetgeving. Wie wordt betrapt op het verwijderen, bezitten of verkopen van zand, kiezelstenen of schelpen riskeert een administratieve boete variërend van € 500 tot € 3.000.
De bescherming stopt niet bij de kustlijn: het vertrappen van de duinen en het betreden ervan met voertuigen brengt een boete van € 100 tot € 1.000 met zich mee. Ook het zwerfvuil wordt streng bestraft, met boetes van € 1.000 tot € 10.000 voor gewoon afval en boetes van € 30 tot € 150 voor kleine voorwerpen zoals sigarettenpeuken, bonnetjes of kauwgom. Ten slotte worden, om het evenwicht van het grondgebied te bewaren, gratis overnachtingen en kamperen buiten de toegestane gebieden bestraft met boetes variërend van € 100 tot € 250.
