In het hart van Sardinië wordt de gemeente Sedilo, in de provincie Oristano, elk jaar op 6 en 7 juli omgetoverd tot het decor van de Ardia van San Costantino, een van de meest bekende en populaire traditionele evenementen van de Sardijnse identiteit. Deze eeuwenoude ritus combineert geloof en moed om symbolisch de historische slag om de Milvische Brug in 312 na Christus te herinneren, de botsing waarbij keizer Constantijn de heidenen versloeg en het keerpunt van het christendom markeerde.
Bekijk dit bericht op Instagram
Het steunpunt van het evenement wordt geleid door een topfiguur, de “Capocoras” (ook bekend als de eerste pandela, een rol dit jaar toevertrouwd aan Davide Muscau, geflankeerd door de ridders Graziano Salaris en Marco Sotgiu), die de taak heeft om een groep van meer dan zestig paren te leiden in een wilde race. De route ontwikkelt zich rond het Heiligdom van San Costantino en wordt gekenmerkt door sterke structurele problemen: de dieren worden op maximale snelheid gelanceerd langs de zeer steile helling van Su Frontigheddu, en galopperen vervolgens zeven opeenvolgende ronden over de boog van de kerk.
Wat de sfeer irriteert, waardoor het een uniek risicovol karakter krijgt, is het oorverdovende gebrul van de blanco schoten van Sedilo’s schutters, de stofdeken die door de hoeven wordt opgeworpen en de oceanische menigte die zich dicht bij de hobbelige baan bevindt. Het evenement omvat ook religieuze vieringen en wordt vervolgens te voet afgesloten met de Ottava en de daaropvolgende Ardia, gepland voor de volgende zondag.
Bekijk dit bericht op Instagram
Ontzitten en geforceerde stress
Achter de façade van volksdevotie schuilt echter een realiteit van sterke fysieke en gedragsmatige stress waaraan paarden worden blootgesteld zonder enige keuzemogelijkheid. Hoewel de ochtendeditie van 2026 zonder dodelijke of tragische ongelukken voor de dieren op de baan werd afgesloten, werd toch het intrinsieke gevaar van de race bevestigd. Tijdens de opgewonden fasen van de galop vonden er in feite twee ontpaardingen plaats, en zelfs de pastoor van het heiligdom gewijd aan de Heilige Keizer viel rampzalig op de grond.
Paarden, dieren die van nature gevoelig en angstig zijn, dwingen om op steil en onstabiel terrein te rennen te midden van voortdurende ontploffingen en geschreeuw van dichtbij is een praktijk die onverenigbaar is met het dierenwelzijn. Verenigingen voor natuurbescherming hekelen ten stelligste dat puur geluk het voortduren van deze collectieve waanzin niet kan rechtvaardigen. Dit gaat niet over moed of sportief concurrentievermogen, maar over een duidelijke schending van de waardigheid van weerloze wezens, die gedwongen worden hun leven te riskeren in naam van menselijk vermaak.
Bekijk dit bericht op Instagram
De roep om afschaffing
Het is onaanvaardbaar dat traditie anno 2026 wordt gebruikt als schild om de veiligheid van een anachronistische praktijk te verdedigen. De ecologische en civiele uitweg staat al in het festivalprogramma zelf geschreven: de definitieve ombouw van het evenement te voet naar de Ardia. Dit alternatief stelt de Sardijnse gemeenschap in staat de historische waarde, de culturele identiteit en het geloofsgevoel jegens San Costantino intact te houden, waardoor het lijden en de gevaren voor de paarden volledig worden geëlimineerd. Het doorgaan met het slachten van dieren te midden van stof en vuurwapens is een bewuste keuze voor wreedheid die het maatschappelijk middenveld zonder verdere aarzeling moet stoppen en afschaffen.
Mogelijk bent u ook geïnteresseerd in:
