Tijdens de werkzaamheden in de kerk verschijnt de mummie van een negentiende-eeuwse edelvrouw in perfecte staat

Eerst kwam de bouwplaats, de controles, de verplichte voorzichtigheid bij het werken aan een door de tijd beschadigde kerk. Toen dook onder het altaargedeelte van de kerk van de Onbevlekte Ontvangenis, in Prata di Principato Ultra, in het Irpinia-gebied van Avellino, een aanwezigheid op die de stad bijna twee eeuwen lang had bewaakt: het gemummificeerde lichaam van Maria Macrina Grillo, een jonge edelvrouw die stierf op 22 april 1843, slechts 26 jaar oud. De ontdekking vond plaats tijdens anti-seismische aanpassingswerken gefinancierd met Pnrr-fondsen; Er werd beschreven dat de overblijfselen zich in een uitzonderlijke staat van bewaring bevonden.

Een opschrift naast het graf gaf haar een naam. Een paar gegraveerde woorden, genoeg om een ​​verhaal te heropenen dat onder de oppervlakte bleef, fysiek en in het lokale geheugen. Uit die tekst reconstrueerde archeoloog Albina Moscariello, in opdracht van Costructura Consulting sc, het profiel van de overledene: Maria Macrina Grillo behoorde tot een adellijke en invloedrijke familie in het gebied, ze was een figuur van sociale en religieuze rang, gekoppeld aan een vorm van seculiere toewijding die binnen de familie werd ervaren.

Een leven vol toewijding, boetedoening en naastenliefde, zonder formele kloosterafzondering. Een soort huiselijke roeping, om zo te zeggen, heel negentiende-eeuws en diep geworteld in die wereld waarin huis, kerk, afkomst en gemeenschap als draden van hetzelfde borduurwerk bij elkaar werden gehouden.

Een jonge vrouw keerde terug uit de ondergrondse kerk

De ontdekking van de mummie in Irpinia vereiste onmiddellijk een gecoördineerde interventie. De superintendentie Archeologie, Schone Kunsten en Landschap van Salerno en Avellino volgde het herstel samen met haar functionarissen: de kunsthistorica Paola Apuzza, de architect Annarita Graziato en de archeologen Elena Russo en Anna Nenna. De overdracht van de overblijfselen naar een omgeving die geschikter is voor conservering vond plaats met de steun van Pheliana srl ​​en DI.GI. LAVORI srl, terwijl het bisdom Avellino de nodige ruimtes ter beschikking stelde, dankzij de belangstelling van bisschop Arturo Aiello en monseigneur Pasquale Iannuzzo, vicaris-generaal.

De passage was een van de meest delicate. Een lichaam dat bijna twee eeuwen lang in een kerk bewaard is gebleven, kan er stabiel en bijna intact uitzien, en vereist daarom uiterste voorzichtigheid. Het is voldoende om de omgeving aan te passen – temperatuur, vochtigheid, luchtcirculatie, contact met de buitenwereld – om zulke kwetsbare organische materialen te laten bederven. Vandaar de noodzaak om de ontdekking te behandelen met laboratoriuminstrumenten, in plaats van met de simpele emotie van de ontdekking: bescherm de weefsels, controleer veranderingen, verminder biologische risico’s, monitor elke variatie.

Om deze reden schakelde de hoofdinspecteur het Eurac Research – Instituut voor Mummiestudies van Bolzano in, samen met Dr. Marco Samadelli, gespecialiseerd in het behoud van gemummificeerde overblijfselen. De deskundigen gaven instructies voor het veiligstellen van het lichaam, het controleren van de staat van instandhouding en het starten van een ontsmettingsbehandeling.

Bescherming op maat voor Maria Macrina

Het conserveringswerk verloopt nu via een systeem dat speciaal voor zulke delicate overblijfselen is ontworpen: de Conservation Soft Box, ook wel aangeduid met het acroniem CSB. Het bisdom Avellino is, via ingenieur Pellegrino Borriello, een samenwerking aangegaan met Eurac Research om de overblijfselen van Maria Macrina Grillo te bestuderen en passende bescherming te creëren.

Samadelli voerde samen met de restaurateurs van Pheliana srl ​​en de restaurateur van SABAP Rachele Ianniello de reconditionering van de vochtigheid van de organische weefsels uit, waarbij het watergehalte en de activiteit ervan werden geanalyseerd. Dit zijn uiteraard technische details, maar ze zijn doorslaggevend: in een gemummificeerd menselijk artefact kan de vochtigheidsbalans het verschil maken tussen conservering en degradatie.

De Conservation Soft Box functioneert als een soort beschermde en gecontroleerde omgeving. Het dient om stabielere omstandigheden rond de overblijfselen te handhaven, veranderingen te beperken en het risico op besmetting te verminderen. Binnenin worden materialen en filters gebruikt die zijn ontworpen om de luchtvochtigheid te reguleren en chemische, fysische en microbiologische processen te vertragen die het lichaam zouden kunnen beschadigen.

©Superintendentie Archeologisch Erfgoed Salerno en AvellinoIn het geval van de edelvrouw gevonden in Prata di Principato Ultra is het monitoren van de thermo-hygrometrische parameters al begonnen, zowel binnen het CSB als in de omgeving. Een continue, stille, onspectaculaire controle. Precies wat nodig is als het verleden in zulke zeldzame omstandigheden opnieuw opduikt en in de eerste plaats vraagt ​​om bewaard te blijven.

De Superintendence betrok ook het Centraal Instituut voor Immaterieel Erfgoed van het Ministerie van Cultuur, juist vanwege het gewicht dat de vondst heeft binnen de gemeenschap. Omdat hier het thema de vondst overstijgt. Maria Macrina Grillo was een persoon, ze behoorde tot een familie, tot een land, tot een specifiek sociaal landschap. Zijn begrafenis bij het altaar vertelt over een positie, een erkende toewijding, een rol die verder ging dan eenvoudige registratie.

Dankzij de prefectuurcommissaris Antonio Incollingo, het secretariaat en het registratiekantoor van de gemeente Prata di Principato Ultra kon de hoofdinspecteur ook in contact komen met de directe familieleden van de jonge edelvrouw. Zijn stoffelijk overschot zal worden verplaatst naar het apsisgedeelte van de kerk van de Onbevlekte Ontvangenis wanneer de werken voltooid zijn. In de tussentijd verblijven ze onder controle in een omgeving die beter geschikt is voor behoud, in afwachting van de restauratie van het gebouw om hun terugkeer mogelijk te maken.

Nu maakt Maria Macrina Grillo opnieuw deel uit van een leesbaar verhaal. Studies zullen meer zeggen over haar lichaam, de omstandigheden die het behoud ervan mogelijk maakten, de context van de begrafenis en de relatie tussen die jonge edelvrouw en de gemeenschap die haar naam vandaag de dag nog steeds herkent. Voorlopig blijft dit bijna ruwe beeld over: een kerk die veilig gemaakt moet worden, de ondergrond die leven teruggeeft, de experts die de luchtvochtigheid meten alsof ze de adem van vroeger meten. En een meisje van 26 dat na 183 jaar stilte weer een kamer vol mensen om zich heen heeft.

Mogelijk bent u ook geïnteresseerd in: