In een tijd waarin duurzaamheid vaak wordt gereduceerd tot slogans, zijn er mensen die ervoor hebben gekozen hun handen vuil te maken. Letterlijk.
In het San Massimo-reservaat, in het hart van het Lombardpark van de Ticino-vallei, zijn ruim 6.000 bomen geplant, waaronder eiken, elzen en populieren. Een interventie waarbij ongeveer 600 hectare marginale oppervlakten betrokken zijn, die voorheen onbebouwd waren en nu bestemd zijn om geleidelijk te worden getransformeerd in nieuwe bosgebieden.
Het project werd afgerond op de Dag van de Aarde en heeft tot doel concrete resultaten te bereiken: meer CO2-opname, grotere biodiversiteit, veerkrachtiger bodems en nieuwe natuurlijke habitats.
De reconstructie van een ecosysteem
Als het om beplanting gaat, ligt het risico van greenwashing om de hoek: hoog klinkende cijfers, feestelijke foto’s en weinig inhoud, maar in dit geval doet de context er toe.
Het San Massimo-reservaat is een gebied dat al erkend is als gebied van communautair belang, waar landbouw en milieubescherming al jaren naast elkaar bestaan. Het landgoed, dat sinds de jaren negentig door de familie Antonello wordt beheerd, hanteert een model van bio-geïntegreerde landbouw en heeft van Classic Carnaroli Rice zijn vlaggenschipproduct gemaakt.
Niet zomaar een Carnaroli: het reservaat verbouwt de originele variëteit, die in de jaren veertig werd geselecteerd en geleidelijk door de rijstindustrie werd verlaten ten gunste van productievere maar minder waardevolle hybriden. Hier wordt het in sommige gevallen nog met de hand gezaaid, geïrrigeerd met bronwater, bemest met natuurlijke stoffen en laten rijpen volgens de tijden van de plant, niet die van de markt. Het resultaat is rijst met een kookweerstand en een aromatisch profiel die veel chef-koks simpelweg onbereikbaar achten met andere variëteiten. Het is geen toeval dat het op de menukaarten van enkele van de meest attente keukens van Italië terechtkwam – en dit verklaart waarom zoveel van die chef-koks daar die dag aanwezig waren, met hun handen in de modder.
Het invoegen van nieuw bos in een dergelijk agrarisch landschap betekent het creëren van ecologische corridors, het verbeteren van de kwaliteit van de bodem en het bieden van onderdak aan vogels, bestuivende insecten en kleine zoogdieren.
Het “Chefs’ Forest”: wanneer de catering uit de keuken komt
Ongeveer twintig Italiaanse chef-koks, verzameld in het project “Bosco degli Chef”, namen deel aan de plantdag. Het was geen eenvoudige loopbrug: de deelnemers droegen direct bij aan het planten van de bomen.
Onder hen Diego Rossi (Trippa), Cesare Battisti (Ratanà) en Roberto Cerea (Da Vittorio). Ook aanwezig zijn Enrico Gerli (I Castagni), Raffaele Lenzi (Il Sereno al Lago), Alessio Manzoni (Ferdy Wild), Alessandro Menoncin (Acqua), Christian Milone (Trattoria Zappatori), Fabio Silva (Derby Grill), Francesca Beltrami (La Zucca), Vincenzo Butticè (Il Moro), Tina Cosenza (Teresa sinds 1968), Cinzia De Lauri en Sara Nicolosi (Al Tatto), Damiano Dorati (Hosteria La Cave Cantù), Fabrizio Ferrari (La Contrada dei Gatti), Paolo Guarneri (Al Caminetto), Mattia Monzio Compagnoni (Tipico), Guido Paternollo (Pellico 3), Matteo Piccioni (Borgo San Giovanni), Alessandro Proietti Refrigeri (La Coldana), Andrea Rota (Bolle) en Fabio Giacopelli (ALMA).
Het verklaarde doel is om een voortdurende verbinding te creëren tussen restauranthouders en het landbouwgebied dat veel van hun grondstoffen levert. Gedurende het jaar zullen er nog meer professionals bijkomen.
Bomen planten is niet genoeg, maar het is wel erg nuttig
Laten we het duidelijk maken: geen enkel bos kan de klimaatimpact van catering alleen uitwissen. De uitstoot wordt verminderd door het terugdringen van afval, energieverbruik, nutteloze verpakkingen en het bevorderen van lokale en seizoensgebonden toeleveringsketens.
Maar het herbebossen van aangetast land blijft een van de meest intelligente acties die kunnen worden ondernomen, vooral als dit onderdeel is van een serieus milieubeheerproject.
Omdat een boom geen ecologische sluiproute is, maar een langzame investering, die jaren nodig heeft om maximale voordelen te bieden.
De echte uitdaging begint nu
Het planten van 6.000 bomen is het meest zichtbare deel van het project, het meest fotografeerbare, maar niet het moeilijkste.
Het echte spel zal de komende jaren worden gespeeld: in de verzorging van jonge planten, in het vermogen van het bos om wortel te schieten, in de fauna die er zal terugkeren, in de balans tussen landbouwproductie en wilde natuur. Een bos ontstaat niet op de dag dat het wordt geopend, maar wanneer het erin slaagt te leven zonder dat het hem wordt verteld. Als dat gebeurt, zullen deze 6.000 bomen veel meer waard zijn dan hun aantal. Ze zullen een concreet bewijs worden dat het regenereren van een territorium geen symbolisch gebaar is, maar een keuze die zich in de loop van de tijd voortzet.
Mogelijk bent u ook geïnteresseerd in:
