Van cycloon Harry tot Erminio: het verwoeste Italië jaagt op ‘noodgevallen’: maar wanneer gaan we de echte oorzaken aanpakken?

Er was een tijd dat woorden als ‘cycloon’ en ‘tornado’ scenario’s opriepen die ver van ons verwijderd waren, zoals de Amerikaanse kusten en Zuidoost-Aziatische landen. Zeker niet Italië. Zeker niet Abruzzo, Molise of Sicilië. Die tijd is al geruime tijd voorbij, ook al blijven veel kranten het scenario bagatelliseren door simpelweg over ‘slecht weer’ te spreken. Cycloon Erminio, die momenteel delen van Midden- en Zuid-Italië met geweld treft, dwingt ons de harde realiteit onder ogen te zien: de klimaatcrisis zet ons dagelijks leven op zijn kop.

Evacuaties, overstromingen en geïsoleerde gemeenten tussen Abruzzo en Molise

Stortregens, hevige windsnelheden van meer dan 120 km per uur, zware sneeuwval op lage hoogte midden in de lente, overstromende rivieren en hele gebieden geïsoleerd. Van de lagere Molise tot het binnenland van de Abruzzen, van de Adriatische kust tot het platteland van Apulië, tot aan het zuiden van Lazio: het is één lange wond. Het instorten van de brug over de Trigno, op de grens tussen Abruzzo en Molise, is het symbolische beeld van deze laatste uren. Een bewaakte infrastructuur, uit voorzorg gesloten, maar toch niet bestand tegen drie dagen onophoudelijke regen. En vandaag de dag legt die brug de structurele kwetsbaarheid bloot van een land dat noodsituaties blijft najagen in plaats van ze te voorkomen.

In het Foggia-gebied overstroomt de Cervaro, in Molise bereikt de Biferno kritieke niveaus, in de Marche isoleren aardverschuivingen hele gehuchten, terwijl in Capracotta de sneeuw meer dan anderhalve meter bedraagt. In Termoli en langs de hele kust van Molise drong het water huizen en buurten binnen, waardoor tientallen gezinnen gedwongen werden alles achter te laten. Opblaasbare boten, amfibievoertuigen, voortdurende reddingsacties. En dan is er nog de Adriatische spoorlijn, die na de overstroming van de Osento in een watermuur is veranderd. Een situatie die Italië letterlijk in tweeën heeft verdeeld, wat ook voor groot ongemak zorgde voor veel reizigers die voor de paasvakantie naar huis wilden terugkeren.

Willen we het nog steeds hebben over meteorologische variabiliteit? Dit is klimaatinstabiliteit.

Wanneer de uitzondering de regel wordt

De beelden van cycloon Harry, die afgelopen januari honderden kilometers van de kusten van Sicilië, Calabrië en Sardinië verwoestte, staan ​​nog steeds in ons geheugen gegrift. En degenen die in kustgemeenten wonen, kunnen met eigen ogen de verwoestingen zien langs de straten en kustlijnen, die getroffen lijken te zijn door bombardementen.

En slechts een paar maanden later zaait een nieuwe cycloon – dit keer Erminio – chaos en angst. En het is de derde cycloon die Italië in slechts een maand tijd treft.

Erminio en Harry zijn geen anomalie. Ze zijn het tastbare bewijs dat deze gewelddadige gebeurtenissen de norm aan het worden zijn, zelfs in het Middellandse Zeegebied. Hydrogeologische instabiliteit, waar al jaren melding van wordt gemaakt en nooit op een structurele manier wordt aangepakt, is vandaag de dag verweven met een onstabiel klimaat dat elke kwetsbaarheid versterkt. Bruggen, wegen, spoorwegen, bevolkingscentra: alles wat is ontworpen voor een klimaat dat niet meer bestaat, wordt vandaag de dag blootgesteld aan nieuwe, intensere en frequentere spanningen.

En dus worden de noodtoestanden afgekondigd, wordt de schade geteld en worden buitengewone interventies beloofd. Dan beginnen we opnieuw vanaf het begin. Tot de volgende cycloon, de volgende rivier die overstroomt, de volgende brug die bezwijkt en de volgende overstroming. Hoe lang kunnen we nog zo doorgaan?

Mogelijk bent u ook geïnteresseerd in: