Bryan Johnson, een Amerikaanse tech-ondernemer die al bekend staat om zijn investeringen in biohacking en om het uitgeven van ongeveer 2 miljoen dollar per jaar aan pogingen om zijn biologische leeftijd terug te draaien met de hulp van een medisch team, staat weer in de schijnwerpers met een verrassende verklaring over de microplastics die in zijn lichaam aanwezig zijn.
Afgelopen zomer deelde Johnson een nogal gênant feit met de wereld: zijn testikels bevatten meer microplastics dan zijn bloed. Precies, 165 deeltjes per milliliter in zijn sperma. De man kwam onlangs weer op de voorgrond met een verbluffende nieuwe claim: hij beweert in minder dan een jaar tijd 85% van de microplastics uit zijn ejaculaat te hebben geëlimineerd, waardoor het niveau van 165 naar slechts 20 deeltjes per milliliter gaat. Een soortgelijk resultaat zou ook in bloed zijn verkregen.
Hoe zou hij het gedaan hebben? Volgens Johnson bevat het recept drie hoofdingrediënten:
Johnson zei dat het vooral de sauna was die hem het plastic deed ‘uitzweten’, samen met andere gifstoffen uit het milieu.
Ik heb 85% van de microplastics uit mijn ejaculaat geëlimineerd.
november 2024: 165 deeltjes/ml
Juli 2025: 20 deeltjes/mlBijna identieke daling in mijn bloed in dezelfde periode:
Okt 2024: 70 deeltjes/ml
Mei 2025: 10 deeltjes/mlBelangrijk omdat uit een meta-analyse van 36 onderzoeken blijkt dat… pic.twitter.com/YeQwvJxZM1
— Bryan Johnson (@bryan_johnson) 21 oktober 2025
Er is geen wetenschappelijk bewijs
Er is één klein detail dat Johnson over het hoofd lijkt te zien: er is geen wetenschappelijk bewijs dat het idee van ‘zwetende microplastics’ ondersteunt. In feite suggereert de menselijke fysiologie precies het tegenovergestelde.
Zweet bestaat voor 99% uit water. De resterende 1% omvat zouten zoals natrium en kalium, lactaat en ureum. Het belangrijkste doel is om de lichaamstemperatuur te reguleren, niet om gifstoffen te elimineren. Daarvoor beschikt het menselijk lichaam al over een geavanceerd en uiterst efficiënt systeem: de lever en de nieren.
Het is waar dat er in het zweet oneindig kleine sporen van zware metalen of chemicaliën zoals BPA en ftalaten kunnen worden aangetroffen, maar in hoeveelheden die duizenden malen lager zijn dan de hoeveelheden die de lever en de nieren dagelijks verwerken. En hier is de crux: we hebben het over opgeloste chemicaliën, niet over vaste polymeerdeeltjes.
Microplastics zijn microscopisch kleine maar vaste fragmenten, aanwezig in het bloed en afgezet in de weefsels. Er is geen biologisch mechanisme bekend waarmee een plastic deeltje door de bloedbaan of testikels naar een zweetklier kan worden getransporteerd om via een porie te worden uitgescheiden. Net zoals je een splinter niet kunt verwijderen door te zweten, kun je microplastics ook niet verwijderen door te zweten.
Sommige wetenschappelijke onderzoeken hebben onder meer aangetoond dat veelvuldig gebruik van de sauna negatieve effecten heeft op de kwaliteit van het sperma, aangezien intense hitte de spermaproductie in gevaar brengt. Johnson weet dit waarschijnlijk zo goed dat hij toegaf tijdens saunasessies een ijspak op zijn kruis te hebben gebruikt om dit effect tegen te gaan.
Maar als Johnson het plastic niet daadwerkelijk wegzweet, wat is er dan werkelijk gebeurd? Het meest waarschijnlijke antwoord ligt in het minder opvallende deel van zijn experiment: het omgekeerde osmosefilter.
Deze technologie, die water door een extreem dun semi-permeabel membraan stuwt, is ongelooflijk effectief gebleken in het verwijderen van microplastics uit drinkwater. Het is een van de beste oplossingen die op de markt verkrijgbaar zijn. Op dezelfde manier zijn het elimineren van plastic snijplanken (die miljoenen deeltjes vrijgeven bij het snijden van voedsel) en het stoppen met het verwarmen van voedsel in plastic bakjes in de magnetron verstandige, door onderzoek ondersteunde keuzes.
Met andere woorden: Bryan Johnson heeft waarschijnlijk nog geen magische manier ontdekt om plastic uit het lichaam te verwijderen. Hij stopte gewoon met het innemen ervan. Ons lichaam beschikt al over uitstekende mechanismen om schadelijke stoffen te elimineren: als we ermee stoppen, worden ze na verloop van tijd vaak op natuurlijke wijze geëlimineerd.
Johnson moet echter worden erkend vanwege een belangrijke verdienste: hij richtte de schijnwerpers op een zeer urgent probleem. Microplastics zijn nu overal – in ons bloed, in onze longen, zelfs in sperma. Ze zijn zo alomtegenwoordig dat sommige wetenschappers ze beschouwen als een marker van een nieuw geologisch tijdperk, ‘plastileen’.
