In de London Zoo zijn de Halloween-vieringen de perfecte setting geworden voor een banket vol spotlights. De bewakers van de Britse structuur hebben in feite een echte themaroute opgezet, waarbij uitgesneden pompoenen gevuld met voedsel worden uitgedeeld aan verschillende soorten die in het park zijn gehuisvest. De Humboldt-pinguïns aten hun visontbijt rechtstreeks van borden gemaakt van de oranje groenten, terwijl de twee capibara’s Kiwi en Gizmo zochten naar stukjes wortel en bladgroen verborgen in het houtsnijwerk. Voor de groep westelijke laaglandgorilla’s, bestaande uit Kiburi, Effie, Mjukuu, Alika, Gernot en de twee kleine Venus en Juno, werd een heel veld pompoenen gevuld met paprika en sla ingericht. Alles wordt tot in detail gepresenteerd op de sociale media – waarbij de video door de belangrijkste media wordt vrijgegeven – als een activiteit ter verrijking van het milieu, bedoeld om de zoektocht naar voedsel te stimuleren.
Bekijk dit bericht op Instagram
De drift van sociaal entertainment
Achter het officiële verhaal dat deze initiatieven beschrijft als nuttige instrumenten om onderzoek en natuurlijke instincten te stimuleren, schuilt de gebruikelijke logica van folklore en menselijk vermaak. Het plaatsen van voedsel in spookachtige containers om impactvolle foto’s te maken en de trick-or-fish-grap te lanceren, beantwoordt in de eerste plaats aan de behoefte om boeiende inhoud te creëren voor bezoekers en voor de klankbordgroep van sociale profielen. Het tonen van zeven gorilla’s of een kolonie pinguïns die door gebeeldhouwde pompoenen snuffelen heeft niets spontaans of wilds: het is de plastische representatie van een routine gekenmerkt door de keuzes van de verzorgers, waarbij de biologie van buitengewone wezens wordt omgevormd tot een seizoensthema-show.
De echte angst blijft de vrijheidsberoving in wildparken
Terwijl mensen op Halloween op zoek zijn naar kunstmatige spanning en enge verhalen, is hetgene dat echt eng is de realiteit van gevangenschap. Geen enkele pompoenschelp gevuld met vis of wortelen zal ooit de kilometers open oceaan vervangen die nodig zijn voor het zwemmen van Humboldt-pinguïns, de grote waterwegen van Zuid-Amerika voor capibara’s, of de complexiteit van het Afrikaanse regenwoud voor de gorillafamilie. Door exemplaren die geboren zijn om te leven vrij opgesloten te houden in omheinde ruimtes, waardoor ze gedwongen worden figuranten te worden voor fotocalls en beeldcampagnes, wordt aangetoond dat de weg naar het overwinnen van de logica van het transformeren van dieren in toneelattracties nog lang is.
