Er is een verhaal dat al dagen rondgaat op sociale media. Fabrizio Corona zegt iets over Gerry Scotti: volgens wat de voormalige paparazzi-koning in zijn format vertelde Extreem valszou de presentator relaties hebben gehad met alle brieven van Passaparola, de beroemde vroege avondquiz die tussen 1999 en 2008 werd uitgezonden. Een sensationele uitspraak die in een tijdsbestek van een paar uur het historisch geruststellende gezicht van de Italiaanse televisie veranderde in een populair idool voor een aanzienlijk deel van het mannelijke publiek.
Een held. Iemand die het ‘gemaakt heeft’, een ‘bommenwerper’, dat is alles. Geen bewijs, hoor. Waarschijnlijk gebakken lucht, roddels in de bar. Toch geloofden velen het. En het interessante? Niemand was geschokt.
Kom op, zijn we nog steeds verrast door iets in dit land? We hebben het allemaal gezien. Processen, schandalen, controverses die jaren duren. Machtige mannen in het middelpunt, vrouwen op de achtergrond, populaire consensus die zich tegen alles verzet. Wij kennen dat script uit ons hoofd. We hebben het herhaald gezien op televisie, in kranten, in rechtbanken, in huiskamers. Decennia lang.
Het applaus begint in de reacties. Heiliging. De kroning. De gastheer wordt het symbool van een mannelijkheid die vooral ‘mannen’ gek maakt. Leeftijd? Wat maakt het uit. Het fysieke uiterlijk? Detail. Ethiek? Welke? Macht neemt alle ruimte in beslag en wint zonder twijfel.
Wanneer status alles overtreft (letterlijk)
Ken je dat gevoel als je een succesvolle man ziet en denkt: “Nou, hij heeft eigenlijk een bepaalde charme”? Hier werkt het zo. De sociale psychologie legt het goed uit. De mannelijke status verhoogt de waargenomen aantrekkelijkheid, zelfs als de fysieke verschijning volkomen gewoon blijft.
Er is een onderzoek uit 2019 gepubliceerd in Personality and Individual Differences dat dit zwart op wit bevestigt. Mannen met een hoge sociaal-economische status worden gezien als aantrekkelijker, ongeacht hun fysieke schoonheid. Macht verandert in iets dat je interessant maakt. De aandacht waard. Wenselijk. Deze stap gebeurt automatisch: succes wordt synoniem met waarde en populariteit wist al het andere uit.
De ongemakkelijke vraag: wat als het een vrouw was?
Laten we proberen de scène even om te draaien. Laten we ons een zestigjarige televisiepresentator voorstellen. Succesvol, populair, in elk huis tijdens het eten. Er wordt geroddeld dat ze flirtte met jongere jongens die aan haar show werkten. Jongens die vandaag carrière hebben gemaakt. Zou de reactie hetzelfde zijn? Het applaus? Heiliging? Het idee om sluw te winnen?
Waarschijnlijk niet. Wij zouden waarschijnlijk andere woorden gebruiken. Moeilijker. Meer veroordelend. Leeftijd zou plotseling relevant worden. Het fysieke aspect zou terugkeren naar het centrum. In plaats van fascinerend te zijn, zou macht verdacht en gênant worden. Niet op zijn plaats.
En bovenal zou het gebruikelijke vooroordeel, dat hardnekkig is, naar voren komen: “wie weet met wie ze was”. Een zin die alleen voor vrouwen als een rotsblok weegt. Omdat in het pure patriarchaat de mannelijke seksuele ervaring status opbouwt, vernietigt de vrouwelijke seksuele ervaring deze. De mens accumuleert. De vrouw is “verteerd”.
Dit is niet bedoeld als een aanval op wie dan ook: de roddels die tegenwoordig viraal gaan, hebben waarschijnlijk geen basis, maar daar gaat het niet om. Het punt ligt ergens anders.
We analyseren onze collectieve verbeelding: welke verhalen we vieren en welke we beoordelen, hoe mannelijke macht wordt gelezen als iets aantrekkelijks, viriels, bijna erotisch. Terwijl vrouwelijke kracht altijd gepaard moet gaan met iets anders om te kunnen werken. Hij moet mooi, jong, discreet en moederlijk op het juiste moment zijn. Nooit teveel.
Naakte macht in de handen van een vrouw zorgt nog steeds voor ongemak: het wordt gezien als een bedreiging, als iets dat tegen de natuur ingaat. Nog steeds, na eeuwen, als iets om te lachen of te veroordelen.
Verplichte schoonheid (slechts voor de helft van de bevolking)
En de vrouwen in dit verhaal? Ze bevinden zich op de achtergrond. Ze versterken de scène zonder deze te leiden. Ze worden het raamwerk dat certificeert: alles werkt. Hier betreden we interessant terrein. De Harvard Kennedy School heeft onderzoek gepubliceerd waarin wordt onderzocht hoe esthetische normen voor vrouwen dienen om sociale hiërarchieën in stand te houden. Schoonheid is een permanente vereiste om toegang te krijgen tot status. Mannen daarentegen mogen profiteren van macht en succes, zelfs met een buik en haar dat vanzelf verdwijnt.
De asymmetrie is duidelijk. Mannen kunnen gemakkelijk oud worden, aankomen en zich kleden zoals ze willen. Hun waarde neemt toe met het curriculum. Vrouwen moeten mooi blijven. Altijd. Hoe dan ook. Op elke leeftijd. Uit hetzelfde onderzoek blijkt een feit dat de aandacht verdient. Mannen reageren heel anders op de vrouwelijke status, afhankelijk van de waargenomen schoonheid. Een mooie en succesvolle vrouw? Zeer gewenst. Een succesvolle vrouw met ‘gemiddelde’ schoonheid? Meh. Onmiddellijke emotionele afstand.
Mannelijke kracht werkt als een lift die omhoog gaat. Meer status, meer charme, meer sociale consensus. Vrouwelijke kracht werkt alleen als deze gepaard gaat met de juiste esthetiek. Anders verliest het zijn waarde. Het loopt leeg. Word onzichtbaar. Of erger nog: het wordt iets om grappen over te maken.
Dit verklaart waarom in 2026 een man met macht nog steeds wordt geërotiseerd en gevierd. Het verklaart waarom dezelfde dynamiek met omgedraaide rollen collectieve schaamte zou veroorzaken. Het verklaart waarom populaire consensus maar één kant op werkt. Mannelijke macht is per definitie sexy. Vrouwelijke macht moet toestemming vragen.
Roddel als culturele thermometer
Roddel vertelt veel meer dan het lijkt. Het vertelt wat we echt vieren, welke verhalen we blijven accepteren, wat voor ons normaal lijkt. Wanneer een bekende man als begeerlijk wordt omschreven, verandert het verhaal onmiddellijk in een bevestiging van waarde. Zonder ethiek, leeftijd of uiterlijk. De macht blijft centraal staan.
Uiteindelijk glijdt alles weg. Altijd. We zouden kunnen denken dat de taal in 2026 veranderd is, dat we aandachtiger en bewuster zijn. En het is gedeeltelijk waar. De diepgaande dynamiek blijft echter verrassend stabiel. Het patroon wordt bijgewerkt, verandert van vorm, verlaagt zijn stem. De structuur blijft intact.
De afgoderij van mannelijke macht leeft in alledaagse emoties: in de behoefte om te geloven dat succes je beter maakt, in het idee dat bepaalde dingen normaal zijn. Dat ze altijd zo zijn geweest. Wetenschappelijk onderzoek helpt ons deze patronen te zien. Automatische mechanismen herkennen. Om te begrijpen waarom sommige verhalen ons zo natuurlijk lijken, zelfs als we weten dat iets schokkend is.
Maar misschien moeten we in de spiegel kijken en deze patronen herkennen in onze spontane reacties, in de opmerkingen die we maken, in de lach waaraan we ontsnappen, in de verhalen die we blijven vieren. In 2026 werken sommige verhalen omdat ze spreken over emoties die we altijd al hebben gekend. Degenen die zeggen dat macht meer waard is dan alles, die ons vertellen dat bepaalde dingen normaal zijn omdat “het altijd zo is geweest”.
En misschien moeten we daar andere vragen gaan stellen.
Mogelijk bent u ook geïnteresseerd in:
