Een ongelooflijke ontmoeting heeft de aandacht van wetenschappers getrokken: voor het eerst is een slaaphaai gefotografeerd op bijna ijskoude diepte nabij de Zuidelijke Shetlandeilanden in de Zuidelijke Oceaan. Het dier, tussen de 3 en 4 meter lang, bewoog zich langzaam over de zeebodem, een plek waar zonlicht nooit komt. De ontdekking daagt eerdere overtuigingen uit dat haaien niet in deze extreme wateren voorkomen.
De video die geschiedenis heeft geschreven
De beelden, vastgelegd door een camera in het Minderoo-UWA Deep-Sea Research Centre, laten zien hoe de haai voorzichtig door lagen gestratificeerd water zwemt op ongeveer 490 meter water. De temperatuur was slechts 1,27 graden Celsius (34,3 °F), bijna ijskoud. Naast de haai blijft een rog roerloos op de zeebodem liggen, schijnbaar onverschillig voor de passage van het roofdier, en herinnert zich hoe sommige soorten al aanpassingen hebben om op deze extreme breedtegraden te leven.
De oprichter van het centrum, Alan Jamieson, benadrukte dat ze niet hadden verwacht een haai van die omvang te vinden. De episode werd door experts omschreven als een “belangrijk” moment voor marien onderzoek, aangezien er zo ver naar het zuiden geen gedocumenteerde precedenten van haaien bestaan. Natuurbeschermingsbioloog Peter Kyne bevestigde ook dat dit het eerste officiële record is van een haai in de Zuidelijke Oceaan op deze breedtegraad.
Mogelijke verklaringen en implicaties
Deskundigen veronderstellen dat de klimaatverandering en de opwarming van de oceanen sommige haaiensoorten naar koudere zuidelijke wateren kunnen duwen, hoewel de gegevens beperkt zijn vanwege de afgelegen ligging van Antarctica. Jamieson suggereert dat deze haaien al heel lang bestaan, zonder ooit te zijn waargenomen. Hun langzame levensstijl en de diepte die onderzoekers moeilijk kunnen bereiken, maken hun detectie tot een zeldzame gebeurtenis.
De gefotografeerde haai bewoog zich over een afstand van ongeveer 500 meter, waar warmere waterlagen een relatief stabiele omgeving creëren vergeleken met de bovenliggende en diepere wateren. Slaaphaaien voeden zich mogelijk voornamelijk met de karkassen van walvissen, reuzeninktvissen en andere zeedieren die naar de zeebodem zinken en vervullen daarmee een sleutelrol in het Antarctische ecosysteem.
Deze ontdekking laat zien hoe weinig er nog steeds bekend is over de Zuidelijke Oceaan. Omdat camera’s alleen in de zomermaanden werken, blijven veel mysteries de rest van het jaar verborgen. Antarctische slaaphaaien vertegenwoordigen niet alleen een fascinerend biologisch fenomeen, maar ook een venster op de dynamiek van de meest extreme ecosystemen op aarde, klaar om nieuwe geheimen van de onderwaterwereld te onthullen.
Mogelijk bent u ook geïnteresseerd in:
