Een heel gebied verzamelt zich rond de nagedachtenis van Carlotta Marinelli, die overleed in haar kamer op de afdeling kinderoncohematologie van Nadia Toffa van het Santissima Annunziata-ziekenhuis in Taranto. Bij de jonge vrouw, die nog maar 15 jaar oud was, werd in augustus 2025 leukemie vastgesteld en overleed ze tot het laatste moment met haar ouders Tiziana en Daniele aan haar zijde.
Het nieuws heeft de hele Apulische gemeenschap diep geschokt, die momenteel duizenden blijken van medeleven aan sociale netwerken toevertrouwt vóór het laatste afscheid op 18 november om 16.00 uur in de Santa Maria delle Grazie-kerk. Zijn persoonlijke verhaal was afgelopen 1 mei een collectief burgerlijk symbool geworden, toen hij ervoor koos om het podium op te gaan in de Uno Maggio Libero e Pensante in het Parco delle Mura Greche om voor het plein te praten over de maanden die verstreken tussen ziekenhuisopnames, medische bezoeken en therapieën.
De keuze om in Taranto behandeld te worden en de dankbaarheid jegens de afdeling onder leiding van Valerio Cecinati
Tijdens die publieke interventie, die viraal ging op de officiële pagina’s van het evenement, had Carlotta Marinelli openlijk een cruciale kwestie voor het Zuiden aan de orde gesteld, waarbij ze trots de beslissing opeiste om te vertrouwen op de gezondheidszorgfaciliteiten van haar thuisland. Ze zei zelfs dat veel mensen onmiddellijk na de diagnose hadden gesuggereerd dat ze naar Noord-Italië zou verhuizen, omdat ze een veronderstelde medische superioriteit als vanzelfsprekend beschouwden, een vooroordeel dat ze zelf had gedefinieerd als de grootste fout die is gemaakt door weggelopen burgers.
Toen ik mijn ziekte ontdekte, adviseerden de meeste mensen mij hier te vertrekken. De meeste mensen adviseerden mij om hier te vertrekken, waardoor het idee werd weggegeven dat de vaardigheden van het noorden superieur zijn aan die van het zuiden, maar dit is precies de fout die we maken. Ren weg van ons land.
En in plaats daarvan koos hij ervoor om te blijven en aan de microfoon sprak hij zijn diepe dankbaarheid uit voor de toewijding en het doorzettingsvermogen van de artsen, verpleegsters en al het gezondheidszorgpersoneel van Santissima Annunziata:
Ik ga deze strijd aan, niet alleen psychologisch maar ook fysiek, dankzij het werk van de artsen die mij vanaf de eerste dag hebben gevolgd, met een toewijding en doorzettingsvermogen die de harten van de hele afdeling heeft gevuld en ik kan bevestigen dat we over uitmuntendheid beschikken, dat we op niemand iets te benijden hebben en dat we geen reizen van hoop nodig hebben om ons leven weer in onze handen te krijgen.
Op het podium geflankeerd door hoofdarts Valerio Cecinati herhaalde ze krachtig hoe jonge mensen uit Taranto geen neveneffecten van de stad zijn, maar mensen die recht hebben op leven en genezing:
Wij zijn geen neveneffecten van deze stad, we zijn mensen, we zijn mannen en vrouwen, we moeten leven en hiervoor zullen we er alles aan doen om te genezen.
De oproep aan jongeren tegen berusting en milieuvervuiling
Naast de getuigenissen over de volksgezondheid hadden de woorden die in het Parco delle Mura Greche werden gesproken een echt generatiemanifest geschetst, gericht op zijn collega’s en alle medeburgers. De expliciete uitnodiging om niet toe te geven aan de moeilijkheden van het gebied en zich concreet in te zetten voor het mooier maken van Taranto, gecombineerd met de aansporing van Valerio Cecinati om tegen de vervuiling te reageren en het lot van de gemeenschap te herschrijven, resoneert vandaag met een nog grotere kracht:
Deze stad heeft mensen zoals jij nodig. Verander deze stad, maak hem mooier voor jullie allemaal. Je hebt de mogelijkheid om het in je handen te veranderen. Het mag nooit meer gebeuren, geen enkele jongen of meisje mag kanker krijgen door vervuiling.
Zijn stem verbrak de stilte die maar al te vaak de lokale strijd tegen kanker omhult, waardoor de stad achterbleef met een duidelijke weigering om te wennen aan de pijn en het dringende verzoek om te luisteren, waardigheid en een toekomst voor degenen die ervoor kiezen om te blijven en te vechten.
