Het was 2018 toen de Miteni-fabriek in Trissino, Veneto, zijn deuren sloot en het einde markeerde van een van de donkerste pagina’s uit de Italiaanse industriële geschiedenis. De productie van PFAS, de beruchte ‘forever chemicaliën’, heeft het water, de lucht en de levens van honderdduizenden mensen vervuild (en blijft dit nog steeds doen), waardoor een spoor van ziekten, lijden en vergiftigde landschappen wordt achtergelaten.
Maar zoals vaak gebeurt bij de langste schaduwen, stopte Miteni’s verhaal niet bij de grens van Italië. In 2019, na het faillissement en de veroordeling van de voormalige managers, werd de fabriek in India verkocht, ontmanteld en, ongelooflijk genoeg, herbouwd.
We hebben er hier over gesproken: PFAS: de Miteni-fabriek die de regio Veneto besmette, werd naar India verkocht om hetzelfde gif te produceren
Daar, een Lot Parshuramwaar het groene platteland de westkust ontmoet, zijn de apparatuur en productieprocessen van Miteni weer tot leven gekomen onder de controle van het Indiase bedrijf Laxmi biologische industrieën. Het doel? Ga door met het produceren van diezelfde perfluoralkylstoffen, zonder enige duidelijke bezorgdheid over de vreselijke gevolgen die ze in Europa hadden veroorzaakt.
De vreedzame mars om de sluiting van de fabriek te eisen
In 2025 begonnen de machines in Lote Parshuram weer te brullen, een teken van de terugkeer van een onzichtbare dreiging, klaar om zich als een stil gif te verspreiden in de wateren, in de bodem en in de levens van de bewoners. De Indiase realiteit leek bijna te lijken op die van de Venetiaanse burgers: een bevolking die, onbewust, het risico liep het slachtoffer te worden van een nieuwe ecologische ramp.
En zo braken de protesten uit en de afgelopen uren marcheerden ongeveer 3.000 mensen door de straten van Lote Parshuram, waarbij ze luidkeels de sluiting van de fabriek eisten. De stemmen klonken gezamenlijk, verenigd door de angst dat het nu bekende gif opnieuw zou kunnen gebeuren, dit keer buiten de internationale schijnwerpers, maar niet minder verwoestend.
Ik denk dat het goed is Ik denk dat ik het goed heb gedaan Ik denk dat ik het goed heb gedaan Ik denk dat ik het goed heb gedaan Ik denk dat dat zo is. pic.twitter.com/AB0GjF8ft7
— Saamana Online (@SaamanaOnline) 6 april 2026
Die vreedzame mars, gevolgd door concrete acties zoals het bemonsteren van water en bloed van de bewoners, staat symbool voor een strijd die de grenzen overstijgt. Het is een strijd die moeders over de hele wereld verenigt, zij die een vervuilde en onzekere toekomst niet willen opgeven.
Ja! Ik denk dat het goed is Ik denk dat het goed is
Meer informatie – https://t.co/WZOfIysy7k pic.twitter.com/m9eU7xfzZq— Saamana Online (@SaamanaOnline) 7 april 2026
Maar terwijl het protest groeit, blijft de Lote Parshuram-fabriek draaien. Wat er in Veneto is gebeurd, met de giftige erfenis die Miteni heeft nagelaten, mag niet worden herhaald. Maar terwijl de wereld toekijkt, dreigt de PFAS-vervuiling zich te verspreiden en andere landen en andere levens te raken. De strijd die vandaag in Lote Parshuram wordt gevoerd, is niet alleen een strijd voor een gezonder milieu in India: het is een mondiale strijd, waarbij we allemaal betrokken zijn. Omdat chemicaliën voor altijd geen grenzen kennen, en hun schaduw zich onverbiddelijk over onze hele planeet uitstrekt.
Wij kunnen niet toekijken.
