In de zeeën van Salento groeit de alertheid op zogenaamde uitheemse soorten: voor de eerste keer werd een schorpioenvis gevangen voor de kust van Ugento (Pterois volitans), ook wel koraalduivel genoemd. De waarneming werd gedaan door Antonio Sansò, een plaatselijke visser, en bevestigd door de natuuronderzoeker Roberto Gennaio, die het exemplaar documenteerde met de hulp van Matteo Santorsola en Fabio Pellegrino van de Pescheria del Porto di Torre San Giovanni.
De kenmerken van de schorpioenvis
De koraalduivel is een niet-inheemse soort afkomstig uit de Rode Zee en de Stille Oceaan, van Zuidoost-Azië tot Australië en van Japan tot Polynesië. De soort werd ongeveer 50 meter diep tussen de kieuwnetten van de vissers gevonden, wat de voortschrijdende kolonisatie van de zuidelijke Middellandse Zee-wateren bevestigt.
Het geeft de voorkeur aan koraalriffen, lagunes en rotsachtige bodems tot 150 meter diep. Jonge exemplaren trekken naar het buitenland op zoek naar nieuwe habitats, wat het vermogen ervan verklaart om nieuwe territoria te koloniseren. Het lichaam van de oostelijke koraalduivel wordt gekenmerkt door een kleine kop, brede mond en uitstekende ogen met daarop gezwellen.
De rug is gebogen, de buik plat en het lichaam versmalt naar de ronde staart toe. De kleurstelling is verticaal gestreept met bruin en wit, met eveneens versierde vinnen. De eerste stralen van de rug- en anaalvinnen zijn giftige stekels, terwijl de stralen van de borstvinnen niet giftig zijn. Hij bereikt een maximale lengte van ongeveer 38 cm.
Bekijk dit bericht op Instagram
Een bedreiging voor mariene ecosystemen
In de jaren negentig werd de soort per ongeluk in de Atlantische Oceaan geïntroduceerd en verspreidde zich langs de kusten van de Verenigde Staten en geleidelijk naar de Caribische Zee, totdat ze de Middellandse Zee bereikte. Net als andere invasieve organismen, waaronder de blauwe krab en de Louisiana-moordenaarsgarnaal, kan het concurreren met lokale soorten en omdat ze sterker zijn, hebben ze de neiging lokale soorten te vernietigen, waardoor mariene ecosystemen worden gewijzigd.
De aanwezigheid van koraalduivels en andere uitheemse organismen kan de lokale biodiversiteit veranderen en de fysionomie van mariene habitats veranderen. De natuuronderzoeker onderstreept hoe essentieel het is om waarnemingen te melden aan instanties als ISPRA, om de uitbreiding van deze soorten te monitoren en hun impact in de loop van de tijd te begrijpen.
Het fenomeen van uitheemse soorten wordt bevorderd door de stijging van de zeetemperatuur, wat het voortbestaan van tropische en subtropische organismen in de Middellandse Zee vergemakkelijkt. In sommige gevallen kan het gebrek aan natuurlijke vijanden ervoor zorgen dat deze soorten zich snel kunnen verspreiden, terwijl andere mogelijk geen geschikte habitat vinden en spontaan achteruitgaan.
De risico’s voor de mens
Wees voorzichtig, want het is niet alleen een risico voor de fauna: het is ook gevaarlijk voor de mens. Vergiftiging veroorzaakt door koraalduivels wordt ingedeeld in drie graden: graad I veroorzaakt erytheem en blauwe plekken, graad II veroorzaakt blaren en graad III kan lokale necrose en veranderingen in de gevoeligheid veroorzaken. In zeldzame gevallen treden systemische effecten zoals misselijkheid, braken, buikpijn, ademhalingsmoeilijkheden of longoedeem op. In extreme gevallen zijn sterfgevallen gedocumenteerd. De belangrijkste behandeling bestaat uit het onderdompelen van het aangetaste deel in heet water van ongeveer 45°C, waardoor de pijn wordt verminderd en het toxine wordt geïnactiveerd.
Mogelijk bent u ook geïnteresseerd in:
