Een team van onderzoekers van de University Maleisië Pahang al-Sultan Abdullah heeft een onderzoek uitgevoerd die twee opkomende technologieën combineert: offshore drijvende fotovoltaïsche en groene waterstofproductie, om aan te tonen dat het mogelijk is om varen te voeden met hernieuwbare energie, drastisch reduceren van co₂emissies.
Het scenario dat is gekozen voor de simulatie betreft een route die erg lijkt op de Italiaanse die het vasteland verbinden met de eilanden: de veerboot die tot 250 passagiers van Terengganu naar het eiland Redang in Maleisië leidt, ongeveer 60 km lang voor elke roundtripreis.
In Italië gebruiken de veerboten die bestemmingen verbinden zoals Sicilië, Sardinië, Capri of Ischia nog steeds voornamelijk fossiele brandstoffen. De Maleisische studio opent de weg naar een betonnen alternatief: profiteer van 40.000 zwevende zonnepanelen, gerangschikt op een offshore 20 MW -platform, om waterstof te produceren die bedoeld is voor de voeding van het schip.
Het systeem dat door de onderzoekers wordt ingedeeld, omvat:
De waterstof wordt vervolgens vloeibaar gemaakt, waardoor het volume van 96%wordt verminderd: van 24.000 m³ gasvormige tot ongeveer 850 m³ vloeistoffen, een fundamentele voorwaarde om het aan boord te kunnen gebruiken.
Twee reizen per dag en 23 miljoen kg co₂ minder elk jaar
De verzamelde gegevens zijn duidelijk. Een plant van dit type zou:
Hierdoor zou de geanalyseerde veerboot twee volledige runs per dag kunnen uitvoeren, met een kosten van energie (LCOE) van 0,276 rm/kWh en een kosten van waterstof van 13,64 rm/kg. Hoewel de prijzen hoger zijn dan traditionele brandstoffen, vallen ze in de internationale schattingen van het International Energy Agency voor 2030, wanneer groene waterstof wereldwijd concurrerend zou moeten worden.
Het systeem vertoont ook een sterke seizoensgebondenheid: in de zonnige maanden, zoals april en mei, zou bijna 58.000 kg waterstof per maand komen produceren, terwijl in december de productie zou dalen tot ongeveer 35.600 kg.
Zou het ook in Italië kunnen werken?
Als dit model op de Italiaanse context werd toegepast, zou dit de uitstoot met betrekking tot maritiem verkeer tussen het schiereiland en de grote en kleine eilanden kunnen verminderen. De investeringskosten blijven hoog (er is sprake van 4-5 miljoen RM voor elke MW van drijvende zonne-energie en tot 12 miljoen RM voor leveringsinfrastructuur), maar het milieuvoordeel zou enorm zijn.
Wij denken bijvoorbeeld aan de veerboten die Napels verbinden met Capri of Ischia of de schepen die beginnen vanuit Genua en Civitavecchia naar Sardinië: soortgelijke systemen kunnen miljoenen tonnen co₂ afbreken, waardoor onze reizen in de zee in echt duurzame ervaringen worden getransformeerd.
De studie, gepubliceerd in het tijdschrift Energy Conversion and Management: X, is opgericht in samenwerking met onderzoeksinstituten in India, waaronder de Manipal Academy of Higher Education en het Maulana Azad National Institute of Technology.
Wil je ons nieuws niet verliezen?
U kunt ook geïnteresseerd zijn in:
