Door een speelse en ongewone prestatie veroverde Italië de bovenste trede van het podium tijdens de eerste editie van het World Duck Race Championship. Op zaterdag 17 oktober won het Italiaanse team in de wateren van de rivier de Aterno tussen de gemeenten Tione degli Abruzzi en Acciano de wereldtitel en versloeg nipt de neven Frankrijk en Moldavië, die op de derde plaats eindigden.
De wedstrijd, geboren uit een idee van Elena, een meisje oorspronkelijk uit Goriano Valli en woonachtig in Bolzano, zag de toekenning van 197 plastic eendjes aan evenveel internationale delegaties, waaronder 195 officiële landen, waaronder Vaticaanstad en Palestina, evenals de vertegenwoordigers van de VN en de Europese Unie.
Bekijk dit bericht op Instagram
Om overmatige drukte op de waterweg te voorkomen, selecteerde de jury willekeurig 15 drijvers voor de laatste afdaling, terwijl ongeveer 200 andere eenden deelnamen aan de nevenactiviteiten. Het initiatief had tot doel het Sirente-Velino Diffuso Museum (MuDi), opgericht door Fausto Di Giulio in Goriano Valli, te ondersteunen om de ontvolking van kleine dorpen tegen te gaan via 16 stations gecreëerd uit voormalige stallen en winkels, volgens het Give Back-principe.
De zuiverheid van de rivier, het One Health-principe en de twijfels over de ecologische impact
De gebeurtenis fungeerde als drijvende kracht voor milieubeschermingsacties in het gebied. Vóór de start van de uitdaging verzamelden en verwijderden de vrijwilligers twaalf zakken plastic afval die langs de oevers en de bodem van de Aterno-rivier waren achtergelaten. Ze wilden een boodschap overbrengen die verband hield met het concept van One Health, de filosofie die de diepgaande verbondenheid erkent tussen de gezondheid van mensen en die van het ecosysteem. Bovendien vereist de regelgeving dat elke deelnemer in de daaropvolgende 30 dagen minstens 30 minuten besteedt aan het schoonmaken van het Sirente-Velino-park.
Bekijk dit bericht op Instagram
Ondanks de goede trouw van de organisatoren, die een spervuur hebben opgezet met rigoureus tellen om elk stukje terug te vinden, laat het evenement een voor de hand liggende communicatieparadox open: was het echt nodig om honderden synthetische praalwagens te introduceren in een beschermd natuurgebied om het bewustzijn onder de bevolking over milieubescherming te vergroten?
Hoewel de liefdadigheidsintentie volkomen nobel en bewonderenswaardig is en de eenden aan het einde van de race worden teruggevonden, loopt het idee om plastic aan de stroming toe te vertrouwen altijd het intrinsieke risico dat sommige stukken verloren kunnen gaan in de waterloop. Het echte nieuws zat misschien al in die twaalf zakken vuil die met moeite uit de armen van de vrijwilligers waren verwijderd.
