De intensieve visserij stopt niet, ondanks alarmsignalen en herhaalde pogingen tot regulering: het vernietigt ecosystemen en ontsnapt aan controles. het schokrapport vanStichting Milieurechtvaardigheid wat betreft de inktvisvisserij laat het ons een zorgwekkend beeld zien, vaak bestaande uit dwangarbeid, het ontvinnen van haaien, sterfgevallen onder de bemanning, maar ook vis die op de markt komt zonder garanties over de herkomst of duidelijkheid over de menselijke en ecologische kosten die deze met zich meebrengt.
Wat is intensieve visserij (en waarom is het zo gevaarlijk voor het milieu)
Intensieve visserij is, zoals de naam al doet vermoeden, een praktijk die gepaard gaat met een grootschalige winning van mariene hulpbronnen die bestemd zijn voor markten over de hele wereld. Met name de trawltechniek werd in 2006 verboden in de Union in Natura 2000-gebieden in de Middellandse Zee die waren aangewezen voor de bescherming van zeegrassen, koraalhabitats en maërl bedden.
Maar zoals uitgelegd door MedReAct, een non-profitorganisatie die acties voorstelt voor het herstel van de Middellandse Zee, wordt het verbod nog steeds grotendeels niet toegepast door de mediterrane landen van de Europese Unie zelf.
Pogingen om deze praktijken te beperken komen voort uit objectieve gegevens: de terugtrekking van buitensporige mariene hulpbronnen maakt letterlijk onze zeeën leeg, waardoor zeer ernstige veranderingen in de mariene ecosystemen worden veroorzaakt, met reeds duidelijke en onvoorspelbare (maar zeker niet positieve) gevolgen op de middellange tot lange termijn.
Het onderzoek en de resultaten
DE’Stichting Milieurechtvaardigheid interviewde meer dan 430 vissers die aan boord van 249 inktvistrawlers werkten in de noordoostelijke Indische Oceaan, de zuidoostelijke Stille Oceaan en de zuidwestelijke Atlantische Oceaan.
Het waren hun getuigenissen die een huiveringwekkend beeld schetsten van de uitbuiting van zowel mensen als dieren, met dwangarbeid, het ontvinnen van haaien (een wrede praktijk), sterfgevallen onder de bemanning en een totaal gebrek aan garantie op de vangst of het traceren van de oorsprong ervan.
Dit is de verborgen realiteit achter de inktvisvissersvloot van de wereld, terwijl niemand er controle over heeft
schrijft de stichting
© Stichting Milieurechtvaardigheid
Een situatie uit de hand
Zoals vermeld in het rapport is de mondiale inktvismarkt 12,7 miljard dollar (bijna 11 miljard euro) waard, en de belangrijkste afnemers zijn de Europese Unie, de Verenigde Staten, China, Japan en Zuid-Korea.
De vloten die deze markten bevoorraden, opereren op volle zee, buiten de nationale jurisdictie, zonder effectief toezicht en, in de meeste gevallen, zonder enig internationaal multilateraal orgaan met het mandaat of de wil om beperkingen op te leggen
En het zijn juist de ‘volle zeeën’ die deze situatie creëren, omdat het het gebied is buiten de 200 zeemijlzones van maritieme landen.
De winnaars van 2023 van Tyler-prijs voor milieuprestatiesbeschouwd als de “Nobelprijs voor het Milieu”, de mariene bioloog Daniël Pauly en visserij-econoom Rashid Sumaila in feite verklaarden zij in dit verband:
Het winnen van deze prijs geeft ons de kans om een dringende, op feiten gebaseerde boodschap te verspreiden: alle visserij op volle zee moet worden verboden
Wat er op onze tafels terechtkomt, is volkomen “onbekend”: consumenten, zo specificeert de stichting, beschikken niet over voldoende informatie om een weloverwogen keuze te maken, en er komen nog steeds elke dag producten met een hoog risico op de internationale markten.
Ondertussen lopen overheden, importeurs en distributeurs het risico om, vaak onbewust, een model te steunen dat gebaseerd is op uitbuiting en ondoorzichtigheid
Het rapport is hier beschikbaar.
