Jarenlang bleef het bij aankondigingen, uitstel en gaandeweg gecorrigeerde routekaarten. Nu heeft Artemis II eindelijk duidelijkere contouren. NASA heeft 1 april 2026 als vertrekdatum aangegeven, met een lanceervenster dat, gezien vanuit Italië, in de nacht van 1 op 2 april valt. Het is de stap die het Artemis-programma werkelijk transformeert: na de onbemande test van Artemis I zullen er dit keer mensen aan boord zijn.
De missie zal ongeveer tien dagen duren en zal vier astronauten meenemen op een reis rond de maan aan boord van de Orion-capsule, gelanceerd door de SLS-raket. Het vluchtprofiel omvat een eerste fase in een baan om de aarde, vervolgens de reis naar de verre ruimte, de passage rond de maan en uiteindelijk de terugkeer naar de aarde. Geen maanlanding tijdens deze missie. De taak hier is een andere: verifiëren of het systeem echt standhoudt met een bemanning aan boord, langs een traject dat de lage baan verlaat en NASA na meer dan een halve eeuw weer op een maankoers zet.
Orion en SLS testen met een bemanning tijdens een vlucht rond de maan
De voor Artemis II gekozen bemanning bestaat uit Reid Wiseman, missiecommandant, Victor Glover, piloot, Christina Koch en Jeremy Hansen, missiespecialist. Er zijn vier namen die alvast de toon van het project zetten. Er is de NASA-ervaring, er is de internationale dimensie, er is het idee van een missie die procedures, weerstand, bewoonbaarheid en communicatie in reële omstandigheden moet testen. Hansen komt in feite van de Canadese ruimtevaartorganisatie en maakt het nog duidelijker dat dit nieuwe maanseizoen zich binnen een raamwerk beweegt dat door meerdere partners wordt gedeeld.
Het hart van de missie bevindt zich hier. Artemis II dient om te testen wat astronauten in de volgende fasen nog verder zal brengen. Orion zal moeten aantonen dat zij tijdens alle fases van de reis een bemanning kan ondersteunen. Systemen aan boord zullen moeten werken in een omgeving die heel anders is dan die in een lage baan om de aarde. Communicatie, navigatie, levensondersteuning en operationeel vluchtmanagement zullen elk detail bij elkaar moeten houden zonder grote marges. Het is uiteraard een testmissie, maar het is ook het moment waarop het programma niet langer alleen maar een belofte is en wordt afgemeten aan de echte ruimte.
Er zit ook een heel sterk symbolisch element in. Als dit het plan blijft, zal de Artemis II-bemanning zo’n afstand vliegen dat ze het record van Apollo 13 voor de verste afstand tot de aarde die ooit door mensen is bereikt, kan overtreffen. Binnen dergelijke gegevens schuilt de volledige maatstaf van de sprong: geen simpele prestigetour, maar een reis die het menselijk lichaam terugbrengt naar een gebied in de ruimte dat tientallen jaren buiten de praktijk van bewoonde missies is gebleven.
Er zal ook een mascotte op Artemis II vliegen
Naast de technische gegevens, bemanningsnamen en procedures is er ook een veel kleiner detail dat bijna altijd gepaard gaat met ruimtevluchten met mensen. De mascotte van Artemis II heet Rise en zal fungeren als een microzwaartekrachtindicator. In de praktijk zal het het object zijn dat, zodra de gewichtloosheid is bereikt, in de capsule begint te zweven, wat meteen aangeeft dat de vlucht een nieuwe fase is ingegaan.
Rise werd een paar dagen vóór de geplande lancering gepresenteerd en herinnert, al in zijn naam en visuele inspiratie, aan een van de beroemdste beelden uit het Apollo-tijdperk: Earthrise, de aarde die tijdens de Apollo 8-missie voorbij de maanhorizon werd gezien. Het is een eenvoudig, leesbaar naslagwerk, zeer Amerikaans in de manier waarop het herinnering en het publieke verhaal bij elkaar houdt. Binnen een missie vol procedures en controles dient dat kleine figuurtje ook dit doel: een herkenbaar gezicht geven aan iets dat anders volledig binnen cijfers, acroniemen en persberichten dreigt te blijven hangen.
Het feit dat er een mascotte aanwezig is, verlicht de technische last van de vlucht niet. Het maakt hem in ieder geval dichterbij. Omdat Artemis II een zware missie blijft, gebouwd om grenzen en betrouwbaarheid te testen, maar het brengt ook die bijna kinderlijke eigenschap met zich mee die vaak gepaard gaat met ruimteverkenning: de noodzaak om een gigantische onderneming om te zetten in een imago dat kan worden behouden. Een raket gemaakt van miljoenen componenten. Een capsule ontworpen voor diepe ruimte. Vier astronauten opgesloten binnen. En op een gegeven moment laat een klein voorwerp los en begint te zweven.
Vanaf daar verandert de reis van gezicht. De aarde beweegt weg, de maan nadert, Orion betreedt het stilste deel van de missie. Dan komt ook de doorgang achter het verborgen gezicht, met die minuten waarin de verbinding wordt verbroken en er niets meer van de aarde te horen is.
Mogelijk bent u ook geïnteresseerd in:
