Honing is werkelijk een ongelooflijk voedingsmiddel: een onderzoek onder leiding van Universiteit van Sassari heeft aangetoond dat het voedsel de huid kan beschermen tegen de schade door stress en UV-straling, waardoor de deuren worden geopend voor een nieuwe potentiële bondgenoot van de regeneratieve geneeskunde.
De huid en de eigenschappen van honing
De huid is de belangrijkste barrière van het menselijk lichaam tegen de externe omgeving, maar ultraviolette (UV) straling van de zon versnelt de huidveroudering en cellulaire stress aanzienlijk, wat een voorbode kan zijn van huidkanker.
Maar honing staat al bekend om zijn antioxiderende, antimicrobiële, ontstekingsremmende en genezende eigenschappen, en steriele medische producten afgeleid van honing zijn al beschikbaar in de vorm van preparaten, gels en zalven voor moeilijk te genezen brandwonden en wonden.
Ik ben altijd geïnteresseerd geweest in het feit dat sommige honingsoorten, zoals Manuka-honing, worden gebruikt in toepassingen van medische kwaliteit – legt Fikiye Fulya Kavak, eerste auteur van het onderzoek uit. Dit bracht mij ertoe om me af te vragen of zelfs wilde bloemenhoning van hoge kwaliteit meetbare beschermende effecten voor menselijke huidcellen zou kunnen vertonen
Hoe het onderzoek werd uitgevoerd en wat er werd ontdekt
De wetenschappers wilden vooral onderzoeken of honing menselijke huidcellen kan beschermen tegen UV-schade, de celregeneratie kan bevorderen en huidveroudering kan voorkomen, en welke moleculaire en genetische mechanismen daarbij betrokken kunnen zijn.
Het onderzoek werd uitgevoerd door het kweken van culturen van de cellen waaruit de menselijke huid bestaat, inclusief huidstamcellen, fibroblasten en keratinocyten, in een continu-flow bioreactorsysteem om de fysiologische omgeving van de menselijke huid te simuleren. En voordat de gewassen aan UV-straling werden blootgesteld, werden sommige gewassen gedurende 48 uur behandeld met 1% wilde bloemenhoning. Vervolgens evalueerde het team de reactie van behandelde en onbehandelde cellen op door UV veroorzaakte stress.
De resultaten werden geëvalueerd door geselecteerde genen te analyseren die geassocieerd zijn met cellulaire veroudering, stressreactie en weefselvernieuwing met behulp van kwantitatieve real-time PCR (Polymerase-kettingreactie(een geconsolideerde techniek die wordt gebruikt in laboratoria voor moleculaire biologie om snel kopieën van specifieke DNA-sequenties te amplificeren). Op deze manier werden ook genen bestudeerd die verband houden met het vermogen van een cel om te differentiëren of te repliceren.
Uit de analyses bleek dat voorbehandeling met 1% wilde bloemenhoning een beschermende en regulerende reactie tegen UV-geïnduceerde stress in zowel huidstamcellen als fibroblasten leek te ondersteunen.
In huidstamcellen verhoogde honing de expressie van stamgerelateerde markers – legt Kavak uit – terwijl de expressie van genen die verband houden met veroudering werd verminderd
©Antioxidanten
In deze cellen verminderde de behandeling met honing ook de afgifte van stikstofmonoxide en verhoogde de capaciteit van antioxidanten, wat erop wijst dat het de antioxidantafweer onder UV-geïnduceerde stress kan helpen ondersteunen.
Uit de genetische analyse van het team kwam ook naar voren dat de behandeling met honing hielp bij het reguleren van celproliferatie- en vernieuwingssignalen, waardoor de expressie van genen die beschermen tegen cellulaire stress werd verhoogd.
Bijzonder interessant was de bevinding dat honing cellen leek te helpen een gezonder evenwicht te herstellen na UV-stress. In plaats van cellen tot een overdreven herstelreactie te dwingen, leek het beschermende mechanismen te ondersteunen door vernieuwingsgerelateerde signalen onder controle te houden.
©Antioxidanten
Onderzoeksperspectieven
Deze bevindingen presenteren veelbelovende toepassingen op medisch en cosmetisch gebied, maar het team benadrukt dat wilde bloemenhoning nog niet kan worden beschouwd als een klinische toepassing of een alternatief voor zonnebrandcrème.
Onze studie werd uitgevoerd in experimentele cellulaire modellen, niet in mensen. Er zijn dus verdere laboratorium-, preklinische en klinische studies nodig voordat er praktische aanbevelingen kunnen worden gedaan.
Deze kennis zou echter kunnen bijdragen aan de ontwikkeling van nieuwe cosmetische of klinische formuleringen voor de huid, vooral als de actieve eigenschappen van honing op een gecontroleerde en biocompatibele manier kunnen worden overgebracht, bijvoorbeeld via een op nanovezels gebaseerd systeem dat het team momenteel aan het ontwikkelen is.
Deze nanovezels zijn al gekarakteriseerd en hun biologische evaluatie is momenteel aan de gang – concludeert de onderzoeker – Dit betekent een belangrijke stap voorwaarts, omdat op nanovezels gebaseerde systemen een geavanceerder platform zouden kunnen bieden om de potentiële huidtoepassingen van natuurlijke bioactieve verbindingen zoals wilde bloemenhoning te bestuderen
Het werk is gepubliceerd op Antioxidanten.
Bronnen: Universiteit van Sassari / EurekAlert / Antioxidanten
