In het Stelvio Nationaal Park, een van de symbolische plaatsen van Italiaans natuurbehoud, is het ruimen van herten opnieuw begonnen, een maatregel die als noodzakelijk wordt voorgesteld om het ecosysteem opnieuw in evenwicht te brengen, maar die nog steeds veel twijfels oproept. Sinds 2023 past de provincie Trento het plan voor het behoud en beheer van herten toe, met als doel het terugdringen van een populatie die als buitensporig wordt beschouwd.
Het betrokken gebied omvat de Peio- en Rabbi-valleien, waar de afgelopen jaren een zeer hoge aanwezigheid van dieren werd waargenomen. De keuze om met wapens in te grijpen in een beschermd gebied roept echter vragen op over de samenhang ervan met de missie van het park zelf.
In de afgelopen twee jaar zijn 332 herten geëlimineerd en voor het huidige seizoen is het quotum vastgesteld op 237 stuks, wat al lager is dan de verwachte 400. Uit het onderzoek, waar zelfs door jagers om is gevraagd, blijkt dat het plan wellicht niet gebaseerd is op de solide beoordelingen die worden beweerd. Als het mogelijk is de quota te verlagen zonder de doelstellingen in gevaar te brengen, is het onvermijdelijk dat men zich afvraagt hoe realistisch de aanvankelijke schattingen waren en hoeveel we met vallen en opstaan te werk gaan.
Echte of overschatte problemen?
Desondanks blijven de autoriteiten de controverses onderschatten, aangewakkerd door petities en standpunten van milieuactivisten. De technische redenen spreken van overmatige consumptie van scheuten door hoefdieren, wat de groei van boomsoorten zoals sparren zou belemmeren, met gevolgen voor het leefgebied van de auerhoen.
Andere soorten, zoals gemzen en reeën, zouden ook worden benadeeld door de strijd om hulpbronnen. En dan nog eens de gevolgen voor de landbouwactiviteiten: in het voorjaar voeden herten zich met gemaaide weilanden, waardoor voerverliezen tot wel 30% ontstaan.
Sommige onafhankelijke deskundigen hebben echter betwist dat de onevenwichtigheden uitsluitend te wijten zijn aan de hertensoort: klimaatverandering, bosbeheer, toeristische druk en habitatfragmentatie hebben minstens evenveel impact als hoefdieren. Het reduceren van de ecologische complexiteit tot een probleem van ‘te veel herten’ riskeert een veel complexere context te simplificeren.
De kern van vleesmarketing
Een ander kritisch punt betreft de verkoop van slachtvlees. De opbrengst – ruim 56 duizend euro – wordt vaak als een succes gepresenteerd, maar de operatie brengt aanzienlijke kosten met zich mee voor karkasbehandelingen (zo’n 100 euro per dier) en vergoedingen aan jagers.
Daarbij komt nog de aanwezigheid van gerenommeerde restaurants onder de kopers, wat duidt op een verontrustende mix tussen wildbeheer en economische kansen. In een nationaal park moet het ruimen van dieren een uitzonderlijke maatregel zijn, en geen commerciële hulpbron.
Mogelijk bent u ook geïnteresseerd in:
