Er is in Italië sprake van bijna duizend jaar totale vertraging als gevolg van het onvermogen om de 42 SIN’s terug te vorderen, de locaties van nationaal belang die tussen 1998 en 2020 zijn opgericht en die nog steeds wachten op ecorechtvaardigheid. Er is nog steeds 148.000 hectare land en 78.000 hectare op zee vervuild, met zware gevolgen voor de gezondheid van de burgers, voor het milieu en voor de economische en sociale sfeer van de gebieden.
In de nasleep van het vonnis van de Campania TAR, die effectief groen licht geeft voor de werkzaamheden om de water- en rioleringsnetwerken in het Posillipo-Bagnoli-gebied in Napels te verbeteren, inclusief de renovatie van een opvangbak die zal lozen in de buurt van een beschermd marien gebied – om er maar één te noemen – is dit wat ACLI, AGESCI, ARCI, Azione Cattolica Italiana, Legambiente en Libera aan de kaak stellen.
Voor de verenigingen vertegenwoordigen de vertragingen bij de terugwinning van de 42 SIN’s hoe weinig de Italiaanse staat doet, die onder andere afgelopen januari ook werd veroordeeld door het Europees Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM), vanwege de passiviteit die werd gedemonstreerd over de Tierra dei Fuochi-affaire en over het begraven van giftig afval door eco-maffia’s in Campanië.
Wat kort gezegd wenselijk zou zijn, is dat de uitspraak van het EHRM zelf een belangrijke waarschuwing vormt voor de Italiaanse staat, die enerzijds de terugvorderingsactiviteiten in de 42 SIN’s moet versnellen en aan de andere kant degenen die de misdaad van mislukte terugvordering begaan, die in het Wetboek van Strafrecht is opgenomen bij wet nr. 1, krachtig moet veroordelen. 68/2015, waardoor de rechterlijke macht alle middelen krijgt die nodig zijn om bijzonder complexe illegale verschijnselen op te sporen.
Volgens gegevens van het ministerie van Justitie zijn in Italië tussen 2022 en 2024 131 strafrechtelijke procedures gestart door openbare aanklagers voor dit misdrijf, waarbij 320 mensen worden onderzocht, naast nog eens 61 onderzoeken tegen onbekende personen. In dezelfde periode zijn ook de strafzaken wegens milieurampen toegenomen, van 24 in 2022 naar 36 in 2024, voor een totaal van 92 onderzoeken in de periode van drie jaar, met 346 verdachten, waar nog eens 63 tegen onbekenden bij moeten komen.
Italië zou zichzelf moeten uitrusten met een nationale strategie voor landaanwinning, een prioriteit die al te lang vergeten is en van fundamenteel belang is om het keerpunt te maken dat het land op dit front nodig heeft, ook in naam van de ecologische transitie – zo verklaren de verenigingen. Een oproep die we ook opnieuw zullen lanceren in de nieuwe fasen van onze reizende campagne ‘Ecogiustizia Subito’, waarbij we ons vanaf 26 november zullen engageren, beginnend vanuit Piombino, om door te gaan op veel andere plaatsen waar landwinning helaas nog steeds een droom is.”
Ecorechtvaardigheid nu
ACLI, AGESCI, ARCI, Italian Catholic Action, Legambiente en Libera hebben de start aangekondigd van de tweede editie van de nationale campagne “Ecojustice Now: In naam van de vervuilde mensen” dat vanaf 26 november zijn rondreizende reis door Italië zal hervatten naar verschillende plaatsen die symbolen zijn van de mislukte landaanwinning.
Een ander thema dat in deze tweede editie van “Ecogiustizia Subito” naar voren zal worden gebracht, zal ook de kwestie zijn van het onjuiste beheer van stoffen die gevaarlijk en giftig zijn voor het milieu en de gezondheid.
Ten slotte herinneren de verenigingen eraan dat de toename van de afvalproductie en de verspreiding van het gebruik van chemische stoffen, die na de Tweede Wereldoorlog is begonnen, bronnen van verontreiniging van de bodem en het grondwater hebben opgeleverd, die ook terug te voeren zijn op het onjuiste beheer van stoffen die gevaarlijk en giftig zijn voor het milieu en de gezondheid. De herziening van de REACH-verordening (2006), de eerste en enige op Europees niveau voor de registratie en beperking van het gebruik van chemische stoffen, moet transparanter en effectiever zijn.
Een land dat zijn milieuwonden niet kan genezen, is een land dat moeite heeft om ook voor de mensen te zorgen die er wonen.
Elk jaar verloren in terugwinning betekent vuilere lucht, ziekere zeeën, kwetsbaardere gemeenschappen. Het is niet alleen een kwestie van bureaucratische vertragingen, maar van ecologische en menselijke rechtvaardigheid. Het teruggeven van leven aan besmette gebieden zou betekenen dat we toekomstige generaties een toekomst teruggeven.
