Op woensdag 18 november lanceerde Colombia in het departement Antioquia – langs de Magdalena Medio antioqueño, tussen Puerto Nare, Puerto Triunfo, Doradal en Isla del Silencio – de eerste fase van een vijf maanden durend proefplan dat de chemische euthanasie van tien als gevaarlijk geclassificeerde nijlpaarden omvat. De interventie wordt gecoördineerd door Cornare (Corporación Autónoma Regional de las Cuencas de los Ríos Negro y Nare), onder leiding van directeur Javier Valencia, die de keuze rechtvaardigde met de aanwezigheid van een dier van bijna 3 ton langs het stuk rivier dat elke dag per boot wordt doorkruist door 23 kinderen die op weg zijn naar school in Puerto Nare.

De maatregel implementeert de lijnen die in september zijn goedgekeurd door het ministerie van Milieu onder de regering van president Abelardo de la Espriella, in continuïteit met de vorige regeringsleider van Gustavo Petro, die de onderdrukking van ten minste 80 dieren had verondersteld, ondanks het feit dat minister Fabio Arjona in juli vóór zijn aantreden dodelijke controle had uitgesloten.

Medicijnen uit Zuid-Afrika, kosten en protocollen om ze te doden

Hoewel Javier Valencia een beroep deed op de Conventie over Biologische Diversiteit – met het argument dat als invasieve soorten “ze kunnen niet worden opgesloten; er moeten andere dodelijke beslissingen worden genomen“- en een gerechtelijke beschermingsactie vereist onmiddellijke interventies, de materiële onderdrukkingen zijn nog niet uitgevoerd. Cornare voltooit de vergunningen voor de import van etorfine, een zeer krachtig medicijn dat nodig is om zoogdieren met een gewicht tot 3 ton te verdoven met behulp van maximaal 7 pijltjes per hoofd, en wacht op de komst van specialisten uit Zuid-Afrika tegen eind november.

Volgens schattingen gerapporteerd door lokale kranten, kost elke afzonderlijke procedure meer dan 40 miljoen Colombiaanse pesos (bijna 11.000 euro) binnen een initiële financiering van 500 miljoen pesos (meer dan 135 duizend euro), ondersteund door Cornare, Corantioquia en het Ministerie van Milieu, ondersteund door strenge protocollen voor het verwijderen van de karkassen, waardoor wordt voorkomen dat chemische residuen de necrofage dieren vergiftigen.

Van de privédierentuin van Hacienda Nápoles tot de uitbreiding naar de Magdalenarivier

Het hele verhaal komt voort uit menselijke onverantwoordelijkheid die teruggaat tot de jaren tachtig, toen drugshandelaar Pablo Escobar vier nijlpaarden uit Afrika liet importeren – zes volgens sommige bronnen – voor zijn privédierentuin op het landgoed Hacienda Nápoles, in Puerto Triunfo. Na de dood van Pablo Escobar in december 1993 bleven de dieren ter plaatse en begonnen vanaf 2007 het stroomgebied van de Magdalena te koloniseren in afwezigheid van natuurlijke vijanden: van ongeveer 60 geregistreerde individuen in 2010 steeg het aantal tot 220 in 2020, tot de huidige bijna 250-260 exemplaren verdeeld onder vijf milieuautoriteiten (waarvan ongeveer 70% in Oost-Antioquia) en prognoses tot 400 koppen in 5 jaar. Nijlpaarden, die in 2022 tot invasieve exoot zijn verklaard, veranderen met hun uitwerpselen de oxygenatie van het water, waardoor de visserij en de lokale fauna worden beschadigd.

Omdat ruimen een nederlaag blijft vergeleken met niet-dodelijke alternatieven

Desondanks betekent het reduceren van alles tot euthanasie opnieuw dat dieren de prijs moeten betalen van menselijke arrogantie. De afgelopen jaren heeft Colombia slechts 35 chirurgische sterilisaties uitgevoerd, te weinig om de demografische curve echt te beïnvloeden, terwijl overdrachten naar buitenlandse opvangcentra – waaronder het voorgestelde Vantara-centrum in India – werden geblokkeerd door kosten en gezondheidsobstakels.

Zelfs als het nationale plan gelanceerd met resolutie 0774 van 2024 en de protocollen van april 2026 voorzien in vier interventieassen – milieu-educatie, opsluiting, sterilisaties en de controle van een technische commissie en een bio-ethische commissie – blijft het toevlucht nemen tot de dood in plaats van resoluut te investeren in grootschalige sterilisaties, veiligheidsbarrières en permanente verhuizingen een onaanvaardbare kortere weg die het recht op leven vertrapt van bewuste wezens die zich slechts schuldig maken aan het feit dat ze zijn weggerukt. hun aarde.

Bekijk dit bericht op Instagram