Er is een regio boven Zuid-Amerika en de Atlantische Oceaan waar het magnetische veld van de aarde veel zwakker is dan normaal. Het wordt de Zuid-Atlantische Anomalie (SAA) genoemd en volgens nieuwe bevindingen van de European Space Agency (ESA) blijft deze zich uitbreiden.
De gegevens zijn afkomstig van de drie Swarm-satellieten, die sinds 2014 in een baan om de aarde draaien om te bestuderen hoe het magnetisme van onze planeet zich gedraagt. Uit analyse blijkt dat het gebied van zwakte is gegroeid met een gebied dat ongeveer de helft zo groot is als Europa, terwijl een gebied met een sterker magnetisch veld boven Canada is gekrompen en een gebied boven Siberië is uitgebreid.
Chris Finlay, onderzoeker aan de Danmarks Tekniske Universitet en hoofdauteur van de studie gepubliceerd op Fysica van de aarde en planetaire interieursverklaarde:
De afgelopen elf jaar is de zwakke Zuid-Atlantische regio steeds groter geworden. We vermoedden het al, maar de nieuwe gegevens bevestigen het met zekerheid.
Wat is de Zuid-Atlantische Anomalie
Het magnetische veld van de aarde vindt zijn oorsprong in de gesmolten ijzeren kern van de planeet, ongeveer 2900 kilometer onder het oppervlak, en fungeert als een natuurlijke barrière tegen geladen deeltjes van de zonnewind. Het is wat ons beschermt tegen kosmische straling en ons in staat stelt spectaculaire verschijnselen zoals het noorder- en zuiderlicht te zien.
Wanneer deze bescherming echter verzwakt, kan straling gemakkelijker doordringen. Voor degenen die op aarde leven verandert er niets, maar voor satellieten, sondes en astronauten in een lage baan is het verschil aanzienlijk.
Straling kan elektronische circuits beschadigen, storingen en zelfs tijdelijke stroomuitval veroorzaken. Als astronauten door het gebied reizen, worden ze blootgesteld aan hogere stralingsdoses, met een verhoogd risico op DNA-schade of, op de lange termijn, op het ontwikkelen van ziekten die verband houden met de blootstelling.
De gegevens
De intensiteit van het magnetische veld van de aarde varieert tussen 22.000 en 67.000 nanotesla (nT), terwijl een gewone koelkastmagneet ongeveer 10 miljoen meet. In de SAA daalt de intensiteit tot onder de 26.000 nT. Vandaag werd op het zwakste punt een kracht gemeten van 22.094 nT, d.w.z. 336 nT minder dan in 2014.
Volgens Finlay waren deze verschuivingen niet verwacht en zouden ze kunnen afhangen van de bewegingen van het vloeibare metaal in de kern van de planeet, hoewel de precieze oorzaken onbekend blijven.
Het is geen omkering van de polen, maar er is wel aandacht voor nodig
Het magnetische veld van de aarde is door de geschiedenis heen verschillende keren omgedraaid, maar wetenschappers verzekeren dat dit niet is wat er nu gebeurt, zoals Finlay opmerkt:
We weten dat het magnetische veld in het verleden vele malen verzwakt is, waardoor zwakke gebieden zoals de SAA zichtbaar zijn geworden, zonder echter de polen om te draaien.
Volgens deskundigen is het eerder een natuurlijke fluctuatie die decennia tot eeuwen kan aanhouden.
Hoe kunnen wij ons voorbereiden
Het grootste probleem betreft de ruimte-infrastructuur: satellieten, wetenschappelijke missies en het internationale ruimtestation zelf.
Om de risico’s te verminderen zullen nieuwe generaties satellieten beter bestand moeten zijn tegen straling en zullen ontwerpers rekening moeten houden met de uitbreiding van SAA in orbitale paden, zoals Finlay uitlegt:
Naarmate de zwakke zone groeit, zullen satellieten over een steeds groter gebied worden blootgesteld. Hiermee moet rekening worden gehouden bij het plannen van toekomstige missies.
Hagay Amit, een geofysicus aan de Universiteit van Nantes, bevestigt ook dat de metingen van de Swarm-missie essentieel zijn om te begrijpen wat er in het hart van de aarde gebeurt:
Alleen continue en nauwkeurige gegevens kunnen ons helpen de diepgaande bewegingen te interpreteren die ons magnetisch veld genereren.
Mogelijk bent u ook geïnteresseerd in:
