Al meer dan twintig jaar waakt hij over de stranden van Zuid-Libanon en beschermt hij de nesten van zeeschildpadden die worden bedreigd door vervuiling, verstedelijking en menselijke onverschilligheid. Nu is Mona Khalil, mariene ecoloog en onvermoeibare verdediger van de biodiversiteit, niet langer onder ons.
De 77-jarige vrouw stierf aan ernstige verwondingen, opgelopen nadat een Israëlische aanval haar huis nabij Tyrus, Zuid-Libanon, trof.
Lees ook: Afscheid van Carlo Monguzzi, de ongemakkelijke (en noodzakelijke) stem van het Milanese milieubewustzijn
Met diepe droefheid rouwen we vandaag om het overlijden van Mona Khalil, schreef de milieuvereniging Live Love Tire in een bericht dat op sociale media werd gepubliceerd. Hij laat een ongelooflijke erfenis na. Ondanks alles koos hij ervoor om te blijven en voor onze schildpadden te blijven zorgen. Hij leidde een leven voor anderen en voor het algemeen welzijn.
Bekijk dit bericht op Instagram
Een leven gewijd aan zeeschildpadden
Mona Khalil, geboren in 1949 in Lagos, Nigeria, had een aantal jaren in het buitenland gewoond voordat ze definitief naar Zuid-Libanon verhuisde. Het keerpunt kwam in 1999, toen hij getuige was van een scène die voorbestemd was om zijn bestaan voor altijd te veranderen: een zeeschildpad kwam uit de wateren van de Middellandse Zee tevoorschijn om zijn eieren te leggen op het strand van Al Mansouri, niet ver van Tyrus.
Die vluchtige ontmoeting veranderde in een levensmissie. Sindsdien heeft Khalil zich met hart en ziel ingezet voor de bescherming van de broedgebieden van de Caretta caretta-schildpadden en groene schildpadden, twee symbolische soorten uit het oostelijke Middellandse Zeegebied die nu steeds meer worden bedreigd.
Wat hun voortbestaan in gevaar brengt zijn vooral de uitbreiding van de bebouwing langs de kusten, plasticvervuiling, visnetten en lichtvervuiling, factoren die de voortplanting en oriëntatie van de dieren in gevaar brengen.
Bekijk dit bericht op Instagram
Het Oranje Huis en de verdediging van de Libanese kust
In 2000 droeg hij bij aan de geboorte van het Orange House, een ecotoerismeproject op het strand van Al Mansouri dat door de jaren heen een referentiepunt is geworden voor milieubehoud en ecologische educatie. Van daaruit coördineerde hij nestmonitoringactiviteiten, bewustmakingsprogramma’s en initiatieven om de mariene biodiversiteit van Zuid-Libanon te documenteren. Zijn stem werd meerdere malen verheven tegen de vervuiling van de kusten en tegen de voortschrijdende vernietiging van natuurlijke habitats.
Voor veel vrijwilligers en activisten was hij een gids, een constante aanwezigheid en een voorbeeld van absolute toewijding.
Je hebt ons verlaten, maar je blijft in ons leven, wij die je kinderen zijn”, schreef journaliste en vrijwilliger Fadia Joumaa, die jarenlang met haar heeft samengewerkt. Jouw heengaan is een verlies voor heel Libanon, niet alleen voor ons. Het is een verlies voor het hele leven dat je met zoveel trouw hebt gekoesterd.
De dood van Mona Khalil vertelt ook een ander verhaal, dat van de vaak onzichtbare slachtoffers van conflicten: ecosystemen, biodiversiteit en de mensen die hun bestaan wijden aan hun bescherming.
In een toch al kwetsbaar gebied, waar zeeschildpadden elk jaar worstelen om te overleven tussen beton, afval en klimaatverandering, laat het overlijden van een figuur als Khalil een enorme leegte achter, maar ook een kostbare erfenis: het besef dat de verdediging van de natuur geen buitengewoon gebaar is dat aan enkelen is voorbehouden, maar eerder een dagelijkse daad van zorg en verantwoordelijkheid.
Al meer dan twintig jaar kiest Mona Khalil ervoor om dicht bij haar schildpadden te blijven. Tegenwoordig bewaren diezelfde stranden nog steeds de sporen van zijn werk en zijn koppige hoop.
