In het Paradise Park Wildlife Sanctuary in Cornwall werd een ongebruikelijke verjaardag gevierd: Spneb, de Humboldt-pinguïn, werd 38 jaar oud, een leeftijd die als uitzonderlijk wordt beschouwd voor de soort. Volgens internationale dierentuingegevens is het nu het oudste bekende exemplaar in gevangenschap ter wereld onder de Humboldt-pinguïns. Voor de gelegenheid maakten de verzorgers een ijstaart klaar, versierd met sardines en sprot uit Cornwall, zijn favoriete eten, waardoor de verjaardag een klein publiek evenement werd dat weinig te maken heeft met een dier dat vrij zou moeten zijn om in het ijs te zwemmen. Om haar heen waren andere pinguïns uit de kolonie en bezoekers getuige van het moment, dat door de lokale media werd vereeuwigd.
Een leven gekenmerkt door overleven en zorg
Het verhaal van Spneb is niet alleen een persoonlijk record, maar ook een verhaal van veerkracht. Haar naam komt zelfs van de medicijnen die haar leven hebben gered na een ernstige aspergillose-infectie in 2007. Na vier maanden intensieve zorg slaagde ze erin volledig te herstellen en werd ze een van de bekendste voorbeelden van herstel onder in gevangenschap levende zeedieren. Tegenwoordig woont ze samen met haar partner Prince, bijna twintig jaar jonger dan zij, met wie ze het leven deelt op het terrein van de instelling. De verzorgers zeggen dat Spneb ondanks haar leeftijd levendige gewoonten heeft: ze observeert de omgeving vanuit het nest en toont nog steeds nieuwsgierigheid naar haar omgeving.
De verborgen kant van het feest: wat het betekent om zo lang in gevangenschap te leven
Achter de vieringen schuilt echter ook een onvermijdelijke reflectie. Humboldtpinguïns zijn een kwetsbare soort in het wild, bedreigd door vervuiling, intensieve visserij en klimaatverandering langs de kusten van Zuid-Amerika. In deze context biedt het leven in gevangenschap bescherming en zorg, maar roept het diepgaande vragen op over de prijs van een dergelijk extreem lang leven. Spneb heeft zijn hele bestaan doorgebracht in een gecontroleerde omgeving, ver van de open oceanen, zijn leefgebied en het natuurlijke gedrag van de soort. Zijn lange leven is een veterinair en wetenschappelijk succes, maar ook het resultaat van een bestaan dat volledig afhankelijk is van menselijk ingrijpen, wat ons uitnodigt om ons af te vragen wat het werkelijk betekent om een dier te ‘redden’.
Mogelijk bent u ook geïnteresseerd in:
