Een wandelaar loopt over de Triftgletsjer en vindt menselijke resten die vers uit het ijs zijn bevrijd. Het gebeurt op 26 juli boven Saas-Grund, in het kanton Wallis. Het herstel begint, de stoffelijke resten komen aan bij het Instituut voor Forensische Geneeskunde van het Wallis-ziekenhuis in Sion, waarna DNA de rest doet. Ze behoren tot twee Belgische bergbeklimmers die in 1992 verdwenen. Ze waren 39 en 41 jaar oud. 34 jaar zijn verstreken.
De kantonnale politie van Wallis, die de identificatie op 19 augustus doorgaf, gebruikte zeer precieze woorden: de lichamen waren blootgelegd door het smelten van de gletsjer. Trift heeft zich voldoende teruggetrokken om bloot te leggen wat onderzoek in de jaren negentig niet had kunnen vinden.
©Kantonale politie van Wallis
In 1992 verdwenen ze tijdens de oversteek van de Weissmies
Het was 4 september 1992. De twee mannen waren vertrokken vanaf de Weissmieshütte en wilden via de Weissmies de Almagellerhütte bereiken, een piek die vandaag de dag Zwitserland Toerisme geeft aan op 4.017 meter. Tijdens de reis verslechterde het weer en de twee kwamen nooit aan bij de geplande schuilplaats. In de daaropvolgende maanden werden verschillende huiszoekingen georganiseerd. Er werd een rugzak gevonden. Van hen niets.
Het bestand bleef samen met vele anderen open. De politie van Wallis houdt sinds 1925 meldingen bij van vermiste personen, voornamelijk mannen en vrouwen die verdwenen in de hoge bergen of in de rivieren en meren van het kanton. En in dezelfde notitie op Trift voegt hij een detail toe dat nu steeds vaker voorkomt in dit soort persberichten: door zich terug te trekken brengen de gletsjers mensen aan het licht die tientallen jaren eerder verdwenen waren.
Het gebeurde ook in oktober 2025 op de Obergabelhorn-gletsjer boven Zinal. Sommige klimmers vonden tijdens een klim botten en persoonlijke spullen. Uit de analyses kwam een Zwitser naar voren, geboren in 1969, die in 1994 samen met een metgezel verdween. De ander werd in 2000 gevonden. Het duurde nog eens 25 jaar en veel minder ijs om die zaak af te ronden.
In juni hadden de Zwitserse gletsjers al geen wintersneeuw meer
De Zwitserse gletsjerkalender heeft dit jaar een sprong voorwaarts gemaakt. Op 29 juni 2026 hadden ze, gezien ze als geheel, de sneeuw die zich tijdens de winter had opgehoopt, al verbruikt. Vanaf die dag begon elke extra liter water die verloren ging door het smelten een directe invloed te hebben op de gletsjermassa.
Zwitserse wetenschappers noemen die datum Gletsjerverliesdag. Volgens ProClim van de Zwitserse Academie van Wetenschappen kwam 2026 uitzonderlijk vroeg: pas in 2022, het jaar van het extreme smelten, viel het eerder, op 26 juni. Tussen 2003 en 2022 is al ongeveer 200 vierkante kilometer ijs verdwenen, een gebied dat bijna net zo groot is als het kanton Zug.
Dit betekent niet dat de hitte van 2026 de dood van de twee klimmers veroorzaakte, wat 34 jaar geleden plaatsvond, en het laat ook niet toe dat hun ontdekking aan één enkele zomer wordt toegeschreven. Het betekent iets veel eenvoudiger: tegenwoordig is er minder ijsbedekking op de plek waar ze achterbleven. Het is hetzelfde onderscheid dat het verhaal sterker maakt zonder dat je het met iets anders hoeft te laden.
De langetermijncijfers zijn al voldoende. In 2025 verloren de Zwitserse gletsjers nog eens 3% van hun resterende volume, de vierde grootste jaarlijkse daling sinds het begin van gedetailleerde glaciologische metingen in de jaren vijftig. In de afgelopen tien jaar, van 2015 tot 2025, is ongeveer 24% van het gletsjervolume verdwenen. En tussen de inventarisaties van 2016 en 2023 zijn 159 kleine gletsjers volledig verdwenen.
Verder kijkend schat MeteoSwiss dat de Alpengletsjers van het land sinds 1850 ongeveer 65% van hun volume hebben verloren. Het vriespunt is naar steeds hogere hoogten verschoven, samen met de opwarming van het Zwitserse klimaat, die sneller verloopt dan het mondiale gemiddelde.
Op de Trift heeft deze transformatie zojuist een heel concreet gevolg gehad. Een wandelaar vond wat in 1992 verborgen bleef voor zoekteams, en een DNA-match leverde twee namen op voor hun families.
