Hoe vaak heb je je afgevraagd of de wereld die je ziet echt is hoe het lijkt? Als het blauw dat je waarneemt hetzelfde is dat een andere persoon ziet? Het is geen triviale vraag: volgens de wetenschap tonen de hersenen ons niet de realiteit zoals deze is, maar een van de interpretatie die nuttig is om te overleven.
Dit is de reden waarom sommige kleuren die in werkelijkheid echt lijken, niet bestaan, althans niet zoals we denken. De meest opvallende zaak? Het roze. Een kleur die we elke dag ontmoeten – in de natuur, in de mode, in digitale graphics – maar die niet aanwezig is in het zichtbare spectrum van licht. Met andere woorden: roze is geen echte kleur, maar een illusie gecreëerd door onze geest.
De roos verschijnt niet in het zichtbare spectrum: het is een “leegte” die de hersenen vult tussen rood en blauw
Als we een bundel wit licht door een prisma passeren, wordt het licht in zijn fundamentele kleuren verdwenen: rood, oranje, geel, groen, blauw, indigo en violet. Het is het klassieke spectrum van de regenboog. Maar onder deze kleuren lijkt nooit roze, noch magenta. Waarom?
Omdat Rose niet bestaat als een golflengte. Er is geen lichtfrequentie dat overeenkomt met roze. Volgens lichaamsbouw Dominik John creëert de hersenen roos wanneer het rood en blauw licht waarneemt, maar zonder een aanzienlijke hoeveelheid groen licht. Die “lege” ruimte tussen rood en blauw wordt gevuld door de hersenen met een uitgevonden kleur: hier is de roos geboren.
In wetenschappelijke termen is Pink een perceptueel gemiddelde, geen fysieke gegevens.
Perceptie en realiteit
Deze ontdekking leidt ons ertoe om twee fundamentele concepten te onderscheiden: gevoel en perceptie.
Zoals de psycholoog Pang uitlegde, zien we de realiteit niet zelf, maar een van zijn interpretatie gefilterd door onze hersenen. En vaak is deze interpretatie meer “praktisch” dan nauwkeurig.
Een voorbeeld? De optische illusie van het schaakbord met een cilinder die schaduw projecteert: twee identieke dozen verschijnen alleen van een andere kleur vanwege de context. Het is een nuttige fout: de hersenen toont ons relaties tussen objecten, geen individuele gekleurde punten.
Ons wereldbeeld is beperkt
Onze ogen kunnen slechts een klein deel van het elektromagnetische spectrum zien. Maar er zijn veel andere vormen van “licht” die we niet waarnemen:
Dit betekent dat elke diersoort in een andere perceptuele realiteit leeft. En de onze – voor zover het compleet lijkt – is slechts een klein stukje van de echte wereld.
Ondanks deze grenzen heeft de mens geleerd om nieuwe kleuren te creëren. Het is geen toeval dat NASA onlangs 102 nieuwe tinten heeft gecatalogiseerd die nog nooit eerder is gezien.
Als Rose alleen in de hersenen leeft, is het dan minder echt?
Het feit dat roze niet bestaat in de fysieke wereld, maakt het niet minder “echt” voor ons. In de filosofie spreken we over quatia, of de subjectieve aspecten van ervaring. De filosoof Thomas Nagel vroeg zich af: “Wat probeer je een vleermuis te zijn?”. Alleen de vleermuis kan weten, omdat alleen hij die specifieke perceptuele ervaring leeft.
Evenzo is roze echt in ons geweten, zelfs als het geen golflengte heeft. Dit leidt ertoe dat we nadenken over twee soorten realiteit:
Beide zijn waar, maar op verschillende manieren. En roze helpt ons om te begrijpen hoe creatief en beperkt onze geest tegelijkertijd is.
Terwijl de hersenen de kleuren bouwt: van het netvlies tot de visuele cortex
Volgens een studie gepubliceerd over De neurowetenschapperde perceptie van kleur werd geboren uit een multi -stadiumproces, dat begint in het netvlies en de diepere hersengebieden bereikt.
- De kegels van het netvlies absorberen het licht en reageren op drie basiskleuren (rood, groen, blauw).
- Neuronen van de tegenstander vergelijken signalen om chromatische contrasten te creëren.
- In de primaire visuele cortex (v1), neuronen genoemd Dubbele opent genereer het lokale contrast.
- “Glob” -cellen in de tijdelijke cortex die de schaduw (tint) uitwerken.
- Ten slotte integreert het TE -gebied deze informatie in gedrag en emoties.
De kleur is daarom geen eenvoudige optische gegevens, maar een complexe constructie die perceptie, geheugen en emotionele reacties inhoudt.
U kunt ook geïnteresseerd zijn in:
