Sinds het begin van de zomer, op 21 juni, hebben bijna 100 mensen hun leven verloren in de bergen. Een gemiddelde dat de drie doden per dag raakt. Nummers van War Bulletin, die een seizoen vertellen dat al door Alpine Rescue is gedefinieerd als een van de meest tragische in de afgelopen jaren. En de kalender zegt dat de zomer nog niet voorbij is.
Achter deze cijfers zijn er niet alleen fataliteit. Er is ook lichtheid en improvisatie. De bloei van bergtoerisme – ontploft in de afgelopen vijf jaar – brengt duizenden onvoorbereide mensen tot hoogte, vaak meer aangetrokken door de belofte van een spectaculaire foto voor sociale media dan door het bewustzijn van de omgeving waarmee ze worden geconfronteerd. “Bijna 90% van de bezoekers is niet geregistreerd in de Italiaanse Alpine Club en hebben daarom geen voorbereidende cursussen gevolgd. Er zijn te veel improvisatie: mensen die tot hoogte gaan in sneakers, shorts of met ongeschikte kleding, zonder watervoorraden”, gerapporteerd aan SkyTG24 Simone Alessandrini van het nationale alpine -alpine -corps corps.
Nooit als vandaag is de berg toegankelijk: uitgeruste schuilplaatsen, navigatie -apps, kabelbaan die binnen enkele minuten tot hoogte leiden tot hoogte. Toch genereert deze toegankelijkheid precies de illusie die geen voorbereiding, voorzichtigheid en training dient. Vergeet dat de berg een meedogenloos ecosysteem is, waar een steen die opgeeft, een plotselinge storm of uitdroging een tragedie -reis kan transformeren.
Dit wordt aangetoond door de laatste aflevering die plaatsvond op het Mont Blanc Massif, waar Davide Migliorino, 36 jaar oud, viel vanwege een rots die zich plotseling losmaakte. Een moment dat het verschil markeert tussen leven en dood. En het was niet het enige geval: alleen in het weekend van Ferragosto zag de Monte Rosa en de aviolo andere slachtoffers, getroffen door slecht weer of door lange lijnen blootgesteld.
Redders op straat
Er is een ander gezicht van de tragedie die zelden ruimte vindt: die van de redders. Mannen en vrouwen die, vrijwillig of voor dienst, hun leven op hun beurt riskeren om wandelaars en bergbeklimmers te scheuren tot de omhelzing van de berg. Vaak worden ze gedwongen tot extreme missies, zoals de interventie van de reus, altijd op wit, waar een bergbeklimeer in de leegte is opgehangen en met manoeuvres op de limiet werd hersteld.
Achter elke helikopter, achter elk consortium dat oprijst om degenen die de risico’s hebben berekend, is er de inspanning, angst en frustratie van degenen die zichzelf in gevaar brengen vanwege de onvoorzichtigheid van anderen. Maar al te vaak is het publieke debat alleen geconcentreerd op de slachtoffers, waarbij de psychologische en fysieke impact wordt vergeten die deze redden bij de redders.
De lichtheid die iedereen weegt
Het is in deze onbalans dat de meest bittere reflectie wordt gespeeld. De berg is geen open lucht om te worden geconfronteerd met dezelfde geest waarmee je een wandeling in de stad kiest. Elke stap, elke keuze, elke afdaling moet omgaan met onvoorspelbare variabelen en met een regel die geen uitzonderingen toelaat: daarboven, improviseren betekent niet alleen hun leven in gevaar brengen, maar ook die van degenen die rennen om u te redden.
Een zomer om niet te worden vergeten
De vice -president van de Alpine Rescue, Roberto Bolza, vatte de situatie op Il Dolomiti samen met eenvoudige maar harde woorden: “Meer en meer mensen gaan naar de top om te ontsnappen aan de hitte. En dus meer mensen, meer ongelukken”. De logica is meedogenloos en de cijfers bevestigen het: meer dan honderd dood sinds het begin van de zomer, 20% meer dan 2024.
Wil je ons nieuws niet verliezen?
