Wat tot een paar dagen geleden een bekend tafereel was voor toeristen en inwoners – een vrije kudde tussen de zeeweg en de Feraxi-lagune, in het Muravera-gebied in de provincie Cagliari – is vandaag een symbool geworden van verlies en verontwaardiging. De 190 koeien van boer Antonio Cannas, vrijwel allemaal gezond en al gevaccineerd, werden geruimd nadat slechts vier dieren positief waren getest op boviene dermatitis. Een drastische beslissing, toegepast volgens de gezondheidsprotocollen, maar die een leegte achterliet die moeilijk te aanvaarden is.
De genegeerde beroepen en de (on)vermijdbare beslissing
Voordat de totale slachting van de kudde was bereikt, had het gebied geprobeerd de bureaucratische machine te stoppen. De burgemeester van Castiadas, Eugenio Murgioni, had officieel verzocht om de onmiddellijke opschorting van de operaties, waarbij hij opriep tot diepgaander wetenschappelijk onderzoek en mogelijke alternatieven. Zijn oproep was duidelijk: om onomkeerbare gevolgen voor lokale boerderijen te voorkomen.
Muravera’s toerismeraadslid, Matteo Plaisant, nam ook deel aan een top in de prefectuur om de interventies op zijn minst tijdelijk te blokkeren. Het antwoord was echter dat er geen uitweg meer was. Ze waren immers ook van plan de toegangswegen naar Feraxi te blokkeren.
De gemeenschap van Feraxi: “Een leven vol opofferingen vernietigd”
Achter de cijfers schuilen menselijke verhalen. In een brief ondertekend door de Feraxi-gemeenschap komt alle wanhoop naar voren die wordt gezien als zonder echte alternatieven.
Het opofferingsleven van drie families die zelfs in tijden van droogte van deze dieren hielden en voor deze dieren zorgden, werd vernietigd. Het is moeilijk te geloven dat er geen alternatieven voor zo’n radicale keuze hadden kunnen bestaan.
Koeien waren niet alleen een economische hulpbron, maar een integraal onderdeel van een door de jaren heen opgebouwd evenwicht tussen territorium, werk en identiteit. Een erfenis die binnen een paar uur is uitgewist.
Runderdermatitis en gezondheidsregels
Bovine lumpy dermatitis is een zeer besmettelijke virusziekte die verwoestende gevolgen kan hebben voor kuddes. Bij uitbraken voorzien de Europese en nationale regelgeving in strenge maatregelen, waaronder het ruimen van dieren, om de verspreiding van het virus te voorkomen. Het is echter precies de rigide toepassing van deze regels die vandaag de dag centraal staat in de controverse: is het mogelijk dat alternatieve strategieën, zoals quarantaines of selectieve isolatie, niet bestaan?
Een zaak die een nationaal debat opent
De zaak van Muravera staat niet op zichzelf, maar vormt een breekpunt. Aan de ene kant de noodzaak om de dier- en volksgezondheid te beschermen, aan de andere kant het risico van het stopzetten van volledige landbouwactiviteiten op basis van beslissingen die als inhumaan en onevenredig worden ervaren. Het verhaal van Antonio Cannas wordt zo het symbool van een systeem dat, in het licht van een noodsituatie, geen ruimte lijkt te laten voor gezond verstand. En hoewel de instellingen de noodzaak van de maatregelen verdedigen, blijft er op dit gebied een open vraag bestaan: was er echt geen andere manier?
Mogelijk bent u ook geïnteresseerd in:
