Er zijn veel inconsistente mensen in de wereld, vandaar het gezegde “Je preekt goed en je krabt slecht”. Maar vandaag weten we dat dit niet alleen maar gedrag is, het komt door een deel van de hersenen dat minder actief is bij degenen die niet doen wat ze zeggen. De ontdekking is het resultaat van een onderzoek onder leiding van Universiteit voor Wetenschap en Technologie van China.
De onderzoekers ontdekten in het bijzonder dat een hersengebied genaamd de ventromediale prefrontale cortex (vmPFC) betrokken is bij het mechanisme dat iemand ertoe aanzet om wel of niet te doen wat je zegt.
Hoewel eerdere studies hersengebieden hebben geïdentificeerd die betrokken zijn bij gedrag en moreel oordeel, is er weinig bekend over de correlatie tussen hersenactiviteit en morele inconsistentie. Een dieper begrip van deze relatie zou veel praktische implicaties en toepassingen kunnen hebben.
De studie
Dit nieuwste en revolutionaire onderzoek werd uitgevoerd met behulp van functionele magnetische resonantiebeeldvorming (fMRI), met als doel patronen van hersenactiviteit te identificeren die verband houden met gedrag en moreel oordeel. In het bijzonder vertoonden mensen die zich oneerlijk gedroegen terwijl ze hetzelfde gedrag bij anderen als immoreel beschouwden, minder activiteit in de vmPFC.
Morele coherentie is een actief biologisch proces – legt Xiaochu Zhang, co-auteur van het werk uit – Om een moreel persoon te zijn, zijn de hersenen nodig om morele kennis te integreren in het dagelijks gedrag, een proces dat zelfs kan mislukken bij mensen die het morele principe perfect kennen
Deelnemers konden meer verdienen door zich oneerlijk te gedragen, maar hen werd ook gevraagd hun gedrag te beoordelen op een schaal van 1 tot 10, van ‘extreem immoreel’ tot ‘extreem moreel’. Dit alles terwijl de wetenschappers hun hersenactiviteit in de gaten hielden, zelfs als ze een oordeel velden over de moraliteit van andere mensen die zich met dezelfde taak bezighielden.
Om te testen of vmPFC-activiteit een causale rol speelde bij morele inconsistentie, stimuleerden de onderzoekers bovendien het gebied van de hersenen van de deelnemers via een niet-invasieve methode genaamd transcraniale temporale interferentiestimulatie (tTIS) voordat ze de gedrags- en beoordelingstaken uitvoerden.
©Celrapporten
De resultaten
Bij moreel consistente mensen werd de ventromediale prefrontale cortex (vmPFC) op een vergelijkbare manier geactiveerd tijdens zowel de gedrags- als de beoordelingstaken. Bij moreel inconsistente deelnemers, dat wil zeggen degenen die het bedrog van anderen als immoreel beoordeelden, maar hun eigen bedrog milder beoordeelden, was hetzelfde gebied minder actief tijdens de gedragstaak en minder verbonden met andere hersengebieden die betrokken zijn bij besluitvorming en moraliteit.
Bovendien bleek duidelijk dat stimulatie van de vmPFC tot hogere niveaus van morele inconsistentie leidde in vergelijking met deelnemers die schijnstimulatie ontvingen.
Deze bevindingen suggereren volgens de wetenschappers dat moreel inconsistente mensen de vmPFC niet gebruiken om informatie te integreren bij het nemen van gedragsbeslissingen.
Individuen die blijk geven van morele inconsistentie zijn niet noodzakelijkerwijs blind voor hun morele principes – specificeert Zhang – ze slagen er eenvoudigweg, op biologisch niveau, niet in om deze in overweging te nemen en toe te passen in hun morele gedrag
©Celrapporten
Mogelijke toekomstige implicaties
In toekomstig onderzoek is het team van plan hersenactiviteit te bestuderen die verband houdt met het perspectief van het slachtoffer om te begrijpen hoe deze neurale circuits reageren wanneer mensen oneerlijk worden behandeld.
Onze resultaten suggereren dat we morele coherentie moeten beschouwen als een vermogen dat kan worden versterkt door bewuste besluitvorming – concludeert Hongwen Song, die het onderzoek leidde – Deze resultaten hebben enorme implicaties voor onderwijs en kunstmatige intelligentie
Het werk is gepubliceerd op Celrapporten.
Bronnen: EurekAlert / Cell Reports
