In het Bioparco in Rome trekt een nieuwsgierig snuitje blikken en smartphones: er is een baby Bennett’s kangoeroe geboren, een van de kleinste exemplaren in zijn soort. Een paar dagen geleden begon hij uit de buidel te leunen, de eerste schuchtere sprongen te maken en de omringende ruimte te verkennen, om vervolgens onmiddellijk zijn toevlucht te zoeken in de warme omhelzing van zijn moeder. Een scène die bezoekers en internet overtuigde, met een glimlach en verwondering. Maar achter het tedere beeld schuilt een complexere realiteit: de kleine jongen werd meteen het voorwerp van publieke aandacht, geobserveerd, gefotografeerd en verteld. Het heeft nog geen gedefinieerd geslacht – onmogelijk vast te stellen in dit stadium – maar het speelt al een precieze rol: die van aantrekking.
Bekijk dit bericht op Instagram
Een geboorte opgenomen in een groter project
Het jong werd verwelkomd door een groep die al in de faciliteit aanwezig was: zes volwassen kangoeroes, die maanden geleden arriveerden uit een Franse dierentuin. Volgens het personeel was de opname positief en lijkt het evenwicht van de groep stabiel. En hier houdt het niet op: de kans is groot dat er binnenkort nog meer geboorten zullen plaatsvinden, een teken van een groeiende kolonie. Vanuit biologisch oogpunt is het verhaal van de kleine buitengewoon. Na een draagtijd van ongeveer 40 dagen kwam hij ter wereld met een gewicht van nog geen gram. Hij klom zelfstandig naar de buidel en bleef daar maandenlang aan de borst vastzitten. Pas nu begint hij met de buitenkant om te gaan, terwijl hij nog lange tijd afhankelijk blijft van zijn moeder.
De natuur heeft zich aangepast aan een kunstmatige ruimte
Bennett’s kangoeroes zijn fascinerende dieren: ze voeden zich met gras, wortels en fruit, ze bewegen langzaam en leunen ook op hun staart en als ze versnellen, transformeren ze hun lichaam in een perfect systeem van elastische en uitgebalanceerde sprongen. Mannetjes kunnen 80 centimeter hoog worden, waardoor ze groter zijn dan vrouwtjes. Toch gebeurt dit allemaal in een beperkte ruimte. Niet in de Australische wildernis, maar in een gecontroleerde omgeving, waar elk gedrag wordt waargenomen en elke beweging binnen precieze grenzen plaatsvindt.
Spannende taferelen, maar er zit veel meer achter
Het is moeilijk om niet in de scène betrokken te raken: een puppy die de wereld ontdekt, is altijd een krachtig beeld. Maar hier is de wereld al besloten, afgebakend, geconstrueerd. Deze kleine kangoeroe zal zijn hele leven in gevangenschap leven, zonder de natuurlijke habitat van zijn soort echt te kennen. De geboorte wordt zo een ambivalent symbool: enerzijds viert het de biodiversiteit, anderzijds roept het vragen op over wat het werkelijk betekent om een dier te beschermen. Is het conservering of tentoonstelling? Ondertussen blijft de kleine huppelen, zich niet bewust van alles. En misschien is dit juist het meest delicate punt: zijn onschuld contrasteert met een realiteit die het verdient om met meer zorgvuldige ogen te worden bekeken.
Mogelijk bent u ook geïnteresseerd in:
