Al Fuorisalone 2025onder de historische architecturen van de Universiteit van Milaan, Tam Tam Het is een installatie die zichzelf niet alleen laat zien, maar vraagt om te worden geleefd. Gemaakt door de studie Alvisi Kirimoto Voor Coreplahet nationale consortium voor plastic recycling, is een uitnodiging om de rol van afvalstoffen en onze manier van leven erin te heroverwegen.
Het werk, bestaande uit zes vijf meter hoge kolommen gemaakt in gerecycled plasticziet eruit als een “seculiere tempel”. Maar in tegenstelling tot een heilig gebouw, heeft het geen vaste structuur: het is mobiel, transformeerbaar. De kolommen, licht en flexibel, kunnen worden verplaatst door bezoekers, die aldus co-aids van de ruimte worden. Elk gebaar verandert het landschap, elke verschuiving creëert nieuwe geometrieën, nieuwe leegten, nieuwe stiltes. Het is een architectuur die luistert.
De naam Tam Tam is niet toevallig. Roep de voorouderlijke beat van de drums op die worden gebruikt om te communiceren tussen dorpen, om mensen te verzamelen, om berichten te verzenden. En hier is de boodschap duidelijk: plastic, indien behandeld met zorg, kan taal worden. Het kan geluid, structuur, inhoud zijn. Het kan andere verhalen vertellen dan die van vervuiling en afval.
De ervaring meeslepen is ook het interieur van de structuur. Ver van de stadschaosde bezoeker bevindt zich in een gedempte omgeving, waarin het lawaai een ritme wordt en de statische aard potentiële dans wordt. Stilte is geen afwezigheid, maar aanwezigheid: het nodigt je uit om na te denken, te delen, te blijven. Een eenvoudig, maar krachtig gebaar, in een stad die loopt.
De installatie is ontworpen als een geactiveerde ruimte: het herbergt metingen, uitvoeringen, vergaderingen. Het wordt een plaats van ontmoeting tussen mensen en gedachten, tussen kunst en duurzaamheid. Het is niet alleen een esthetisch werk, maar een sociaal apparaat. Het laat zien dat kunst, wanneer het goed is geworteld in het heden, effectief kan spreken van dringende thema’s zoals recycling, milieuverantwoordelijkheid, stedelijke coëxistentie.
“Tam Tam laat zien dat plastic nobel kan zijn”, zegt hij Giovanni Cassutipresident van Corepla. “Wanneer het deugdzaam wordt beheerd, wordt het grondstof voor creativiteit, cultuur, publieke reflectie”. Een verklaring die wordt weerspiegeld in de lichamelijkheid van het werk: gerecyclede plasticprofielen proberen hun oorsprong niet te maskeren, maar te verbeteren, waardoor de vraag naar het centrum van de ruimte en de dialoog wordt gebracht.
