Het misbruik van het Papuano -volk door de Indonesische regering is een van de ergste wreedheden van onze tijd. Wist je dat? Zij, de West -Papuanen, noemen het “stille genocide”, of zelfs “eco -food”, om het uiteenvallen van hun landen te schetsen door draad en door teken.
De West -Papoea is in feite een regio die rijk is aan natuurlijke hulpbronnen, herbergt het derde grootste regenwoud ter wereld en een overvloedige reserve van mineralen, inclusief het grootste veld van goud en koper ter wereld. Zijn belangrijkste verdoemenis is echter dat hij sinds 1963 deel uitmaakt van Indonesië en zijn inheemse bevolking van die rijkdom nooit heeft genoten, tussen schendingen van mensenrechten en exploits naar economische doeleinden.
Economische doeleinden waarop vooral de uitbreiding van de oliepalmplantages dramatisch reageert, wat leidde tot een enorme ontbossing in de regio. De landen die ooit de natuurlijke habitat waren van honderden dierlijke en groentesoorten zijn gesloopt om ruimte te maken voor de gewassen die bedoeld zijn voor de productie van palmolie, gebruikt in producten die we wereldwijd consumeren, inclusief ik KitkatDe Oreode crackers Ritz en schoonheidsproducten Pannen En Kruiden essenties.
De (niet) rechten van de inwoners in Indonesië
Volgens de International Working Group voor Inheemse Affairs (IWGIA) organiseert Indonesië ongeveer 50-70 miljoen inheemse volkeren, of van 18% tot 19% van de Indonesische bevolking. Hoewel er hier een wet is “herkent en respecteert de eenheid en integriteit van inheemse en tribale volkeren“De realiteit is dat erkenning en respect voor de inheemse volkeren van de natie nog steeds erg onder de verwachtingen liggen.
Hoewel Indonesië een ondertekenaar is van de Verklaring van de Verenigde Naties over de rechten van inheemse volkeren (UDRIP), beweren overheidsfunctionarissen dat het concept van inheemse volkeren niet van toepassing is op het land, waardoor de verzoeken om de specifieke behoeften van de groepen te overwegen die worden geïdentificeerd als inheemse bevolking afwijzen. De International Organisation of Work Convention 169, Verdrag inzake inheemse en tribale volkeren geeft ook aanwijzingen over het recht op zelfbeschikking van inheemse volkeren, maar helaas heeft Indonesië dit verdrag niet geratificeerd.
Er is nog veel werk te doen in Indonesië over de rechten van inheemse volkeren.
De boycot
En dus vragen de inboorlingen om de boycot van Kitkat en andere producten in reactie op die ernstige milieuschade. Activisten, waaronder veel leden van de inheemse stammen van West -Papoea, beweren dat het gebruik van palmolie uit deze landen een eco -voed is dat veel lokale gemeenschappen heeft geduwd om te worden uitgezet uit de plaatsen waar ze eeuwenlang hebben gewoond, bedreigd door geweld en repressie. Deze gedwongen uittocht staat centraal in het protest: Eco -Food is niet alleen een milieucriminaliteit, maar ook een schending van de mensenrechten van inheemse bevolking.
De campagne voor de boycot van Kitkat en andere producten die palmolie bevatten die uit de West -Papoea komen, heeft een groeiende wereldwijde ondersteuning gekregen: Otre 90 Inheemse stammen en tal van politieke en religieuze organisaties hebben zich aangesloten bij de oorzaak en vroegen om het einde van de verwoesting van het milieu en mensenrechtenschendingen.
De beweging is niet beperkt tot de bescherming van de omgeving, maar Claimt ook het recht op zelfbepaling van de West -Papoea -mensen: Activisten keren aan de kaak dat de Indonesische bezetting van de regio niet alleen een politiek probleem vertegenwoordigt, maar ook een geval van modern kolonialisme, met de toe -eigening van natuurlijke rijkdom zonder de toestemming van lokale bevolking.
Volgens gegevens stierven meer dan 500.000 mensen vanwege geweld en vervolgingen jegens de inboorlingen in de afgelopen zestig jaar. Tegelijkertijd zijn miljoenen aardehectjes gesloopt om ruimte te maken voor plantages, mijnen en andere economische activiteiten.
De betrokken bedrijven reageerden op verschillende manieren: Nestlé haastte zich om te verklaren om rigide normen te respecteren om een keten van palmolievoeren te waarborgen zonder ontbossing te veroorzaken, terwijl – in het licht van de beschuldigingen – de Indonesische autoriteiten hebben geprobeerd het probleem te verminderen en beweert dat de oliepalmplantages fundamenteel zijn voor de economische ontwikkeling van de regio. Maar voor de inheemse bevolking van West -Papoea is deze rechtvaardiging onaanvaardbaar.
De boycot van Kitkat is daarom niet alleen een protest tegen een enkel product, maar een alarmkreet tegen een systeem waarmee multinationals natuurlijke hulpbronnen kunnen exploiteren zonder de rechten van mensen die in die gebieden wonen te respecteren. De inheemse bevolking vraagt dat hun recht om in de landen te leven die historisch tot hen behoren, zonder geweld, repressie en de vernietiging van hun natuurlijke hulpbronnen te lijden.
