Kool is een van die groenten die uit plichtsbesef vaak in de kar op de markt belandt, het is goedkoop, het is in het seizoen, het is goed voor je. Maar dan is het tijd om het te koken en stopt de verbeelding bij de gebruikelijke twee mogelijkheden: gestoofd in een pan of in een soep. Met die karakteristieke koolgeur die de keuken binnendringt en niet zo snel meer verdwijnt.
Toch hoeft u alleen maar uw kookmethode te veranderen en wordt u geconfronteerd met iets heel anders. Geroosterde kool, met zijn verkoolde randen en nog zachte hart, vergezeld van een lichtzure appelpuree, is een van die combinaties die vreemd lijken totdat je hem proeft.
En november is waarschijnlijk de beste tijd om het te proberen, dan is de kool lekker stevig en hebben de appels nog die knapperigheid die het zelfs prettig maakt om ze zonder iets te eten.
Omdat kool en appels zo goed samen gaan
Als je erover nadenkt, is het niet zo’n bizarre combinatie: in de Centraal-Europese keukens delen kool en appels al generaties lang dezelfde pot. De reden is simpel: ze corrigeren elkaar.
De kool ontwikkelt, vooral wanneer hij wordt geroosterd, zoete, bijna nootachtige tonen, terwijl de buitenste delen een intense en licht geroosterde smaak krijgen. De appels voegen een vleugje zuur toe dat de smaak van de kool lichter maakt en elke hap minder eentonig maakt. Het lijkt een beetje op wat er gebeurt als je een paar druppels citroen toevoegt aan een bijzonder rijk gerecht: ineens krijgt alles meer karakter.
Het geheim is echter niet om van de appels een compote te maken die te zoet is; je hebt een zachte, frisse puree nodig met een lichtzure toets. Het is beter om variëteiten zoals Granny Smith of Renetta te kiezen, en de zeer zoete soorten te vermijden.
Zo bereid je geroosterde kool met appelpuree
Om dit gerecht voor vier personen te bereiden heb je alleen een middelgrote kool, drie appels, extra vergine olijfolie, een citroen, zout, peper en een paar takjes tijm nodig. Als er noten in de voorraadkast liggen, houd ze dan bij de hand: uiteindelijk maken ze het verschil.
Begin met het aanzetten van de oven op 200°C in de statische modus, verwijder intussen alleen de buitenste bladeren van de kool als deze beschadigd zijn, was hem en snijd hem in zes of acht segmenten, afhankelijk van de grootte.
Verwijder de kern niet helemaal, het is juist dat centrale deel dat de bladeren bij elkaar houdt tijdens het koken. Als je dit niet doet, loop je het risico dat je een dienblad met verspreide stukken krijgt, sommige verbrand en sommige nog rauw.
Leg de partjes op een met bakpapier beklede bakplaat, bestrijk ze rijkelijk met extra vergine olijfolie en voeg zout en peper toe. Probeer ze niet te overlappen: de kool heeft ruimte nodig om te braden, anders zal hij door het vrijkomende vocht gaan stomen.
Bak ongeveer 30-40 minuten en draai de segmenten halverwege het koken voorzichtig om. De tijden zijn afhankelijk van de dikte: het centrale deel moet zacht worden, terwijl de buitenste bladeren een goudbruine kleur kunnen krijgen, met wat donkerdere en knapperigere randen.
Terwijl de kool kookt, zorg je voor de appels, schil ze, verwijder het klokhuis en snijd ze in blokjes. Doe ze in een pan met drie of vier eetlepels water, een snufje zout en een paar druppels citroensap. Dek af en laat ongeveer tien minuten op laag vuur koken, of totdat het vruchtvlees gemakkelijk loslaat onder een vork.
Op dit punt kunt u ze met een vork prakken, als u van een rustieke consistentie houdt, of ze mengen om een gladdere crème te verkrijgen. Proef voordat je meer citroen toevoegt: sommige appels zijn al voldoende zuur. De puree moet dik genoeg zijn om op het bord te blijven liggen zonder zich als een saus te verspreiden.
Het kleine foutje dat alles kan verpesten
De meest voorkomende verleiding is om water aan de pan toe te voegen wanneer de kool donker begint te worden. Het lijkt een goed idee om te voorkomen dat het aanbrandt, maar zo verlies je een groot deel van het resultaat: de bladeren worden zacht en de smaak benadert die van gekookte kool.
Als de randen te bruin worden terwijl het midden nog hard is, verlaag dan de temperatuur iets en ga verder met koken. Bescherm indien nodig de meest blootgestelde delen met aluminiumfolie.
Wees ook voorzichtig met de puree, als je te zoete appels gebruikt en ze lang kookt, loop je het risico een crème te krijgen die meer aan een dessert doet denken dan aan een bijgerecht bij de groenten. Een snufje zout en een paar druppels citroen kunnen het evenwicht weer herstellen.
De finishing touch die het gerecht nog interessanter maakt
Als de kool klaar is, verdeel dan een paar lepels appelpuree op de bodem van de borden en leg er een geroosterd segment op. Voeg een paar blaadjes verse tijm toe en een handvol grofgehakte walnoten, eventueel een paar minuten geroosterd in een droge pan.
Walnoten zijn optioneel, maar ze brengen die knapperige toon die het centrale deel van de kool mist. En hun licht bittere smaak gaat bijzonder goed samen met de zoetheid van gekookte appels.
Voor een nog sterker contrast kun je, zonder te overdrijven, een paar druppels appelciderazijn aan de puree toevoegen.
Het resultaat is een gerecht dat kan dienen als bijgerecht bij een herfstdiner, maar ook als groentehoofdgerecht, eventueel vergezeld van krokant gebakken kikkererwten en een sneetje geroosterd volkorenbrood.
En als je nog een stukje kool over hebt, kun je dat de volgende dag in een pan met een scheutje olie opwarmen: de randen worden nog knapperiger.
