Een ernstige vorm van stroperij heeft de bossen van Val d’Ayas getroffen, waardoor een wond is heropend die nooit volledig is genezen bij het beheer van wilde dieren. Afgelopen zaterdag 7 november werd nabij de gemeente Brusson in de Aostavallei het levenloze lichaam van een 4-jarige vrouwtjeswolf gevonden. De macabere ontdekking en de omstandigheden van het dier waren voor de agenten van het bosbouwkorps van Valle d’Aosta aanleiding om snel onderzoek te doen om de dynamiek van wat er gebeurde te reconstrueren.
De dierenartsen van Cermas (het nationale referentiecentrum voor ziekten bij wilde dieren) voerden daarom necropsie en pathologisch onderzoek uit op het lijk van het dier. De analyses bevestigden dat de doodsoorzaak te wijten was aan een geweerschot dat van dichtbij op de snuit van het exemplaar werd afgevuurd, een detail dat dodelijke slachtoffers zoals een verkeersongeval of een dood door natuurlijke oorzaken uitsluit en wijst op illegaal doden.
De regelgevingscontext en de plaag van stroperij in Italië
Het doden van de wolf komt in een delicate fase voor het milieubeschermingsbeleid. Op Europees en nationaal niveau heeft de bescherming van de soort een vermindering ondergaan, gaande van het niveau van strikt beschermde soorten naar dat van eenvoudigweg beschermde soorten. Bovendien keurde de regio Valle d’Aosta medio september 2026 het Regionale Wolfscontroleplan goed, waarin de mogelijkheid wordt vastgelegd van geautoriseerde ruiming in overeenstemming met de ISPRA-richtlijnen om roedels te monitoren en conflicten met veeteelt te verminderen.
De standrechtelijke executie die plaatsvond in de bossen van Brusson vormt echter een criminele overtreding die losstaat van enig beheersprotocol, waarbij de noodtoestand van ondergrondse stroperij opnieuw wordt voorgesteld. Uit gegevens uit het officiële rapport over de wolvensterfte met betrekking tot de periode van vijf jaar 2019-2023, gepubliceerd in november 2025, blijkt dat er in Italië 197 gevallen van illegale moord zijn geregistreerd, wat neerkomt op een gemiddelde van 39 exemplaren per jaar. Een onderwaardering, gezien de onderwateraard van het fenomeen, die aantoont hoe de spanningen tussen de aanwezigheid van de kuddes en de menselijke gemeenschappen nog steeds dramatisch worden opgelost met geweerschoten.
