Aan de ene kant de noodzaak om duizenden banen te redden, aan de andere kant de bescherming van de gezondheid en het milieu. Het is nog steeds op dit evenwicht dat, na jaren, de toekomst van de voormalige Ilva van Taranto zich afspeelt, in het centrum van nieuwe politieke, industriële en juridische spanningen.
Een paar uur geleden heeft de Kamer het decreet over de operationele continuïteit van strategische staalfabrieken definitief goedgekeurd, met 125 stemmen voor, 43 tegen en 52 onthoudingen. Tegelijkertijd onderzocht het Hof van Cassatie de beroepen tegen de stopzetting van het hete gebied van de fabriek in Taranto, waarbij de beslissing werd uitgesteld.
Om het beeld van de staalsector nog dramatischer te maken, kwam het nieuws van de dood van Roberto Fontana, 47 jaar oud, die het slachtoffer was geworden van een ongeval op het werk bij de Acciaierie Venete in Sarezzo, in de provincie Brescia.
Wat regelt het ex Ilva-decreet en waarom heeft de Hoge Raad nog geen uitspraak gedaan
De onlangs goedgekeurde bepaling betreft de financiële garanties die nodig zijn voor het beheer van afval en stortplaatsen. Het biedt bedrijven onder buitengewoon bestuur met name de mogelijkheid jaarlijkse garanties af te geven in plaats van meerjarige garanties, tot aan de overdracht van de centrales. Het doel is om de financiële lasten te verlichten en de continuïteit van de productieactiviteiten te garanderen, zonder de door de wet vastgelegde milieuverplichtingen weg te nemen.
De juridische vraag over de toekomst van het voormalige hete gebied Ilva blijft echter open. Op 20 oktober jongstleden bespraken de Verenigde Civiele Secties van het Hooggerechtshof de beroepen die door de groepsmaatschappijen waren ingediend tegen de bepaling van het Hof van Beroep van Milaan die de sluiting van de fabrieken vereiste.
Tijdens de hoorzitting betwistte de advocaat-generaal van de Hoge Raad het ontbreken van een adequaat evenwicht tussen gezondheidsbescherming en industriële productie, met het argument dat het gevaar voor het milieu concreet had moeten worden vastgesteld. Dit is echter het standpunt van het Openbaar Ministerie en niet een beslissing van de rechters, die hun mening hebben gereserveerd.
De affaire brengt een kwestie onder de aandacht die al jaren onopgelost is: hoe kunnen we de industriële en werkgelegenheidstoekomst van Taranto garanderen zonder de gezondheid van werknemers en burgers in gevaar te brengen, die al zijn blootgesteld aan de gevolgen van de vervuiling die door de fabriek wordt geproduceerd.
De tragedie van Sarezzo en de arbeidersprotesten
Ondertussen treft een ander drama de Italiaanse staalindustrie. Roberto Fontana, 47 jaar oud, eigenaar van een extern bedrijf, stierf op 20 oktober in de Acciaierie Venete-fabriek in Sarezzo, in de regio Brescia. Volgens de eerste reconstructies zat de man op een hefkorf toen een zwaar voertuig hem raakte, waardoor hij verpletterd werd. Hij werd naar het ziekenhuis gebracht en overleed kort daarna. De exacte dynamiek van het ongeval wordt nog onderzocht.
Als teken van rouw stelde Federacciai de openbare bijeenkomst die gepland was voor 26 oktober uit naar een latere datum, terwijl de vakbonden om duidelijkheid vroegen over de veiligheidsomstandigheden in de fabriek.
Aan het voormalige Ilva-front blijven de zorgen van werknemers over de toekomst van de werkgelegenheid en het gebrek aan zekerheid op industrieel niveau bestaan. Na de protesten van de afgelopen dagen wordt op 27 oktober een nieuwe confrontatie met de regering verwacht.
Het onlangs goedgekeurde decreet kan bijdragen aan de continuïteit van de productie, maar het lost de milieu-, gezondheids- en werkgelegenheidsproblemen van de sector niet op. En de tragedie in Sarezzo herinnert ons er alleen maar aan hoe dringend het is om niet alleen het voortbestaan van de fabrieken te garanderen, maar ook de veiligheid van de mensen die er elke dag werken.
