Het Trasimenomeer heeft officieel een verwoestende kritische drempel overschreden en heeft ongeveer de helft van zijn gemiddelde diepte verloren als gevolg van een hydrometrisch niveau dat tot ruim 2 meter onder nul is gezakt. De tijd van bureaucratisch uitstel is definitief voorbij: de ernst van de situatie vereist het opgeven van elke logica van exclusieve keuze tussen afzonderlijke alternatieven, waarbij tegelijkertijd alle beschikbare middelen en technische strategieën moeten worden gemobiliseerd. Het voortbestaan van het ecosysteem van meren vereist een dringende herziening van de bewakingsparameters en een onmiddellijk herstel van de waterbouwkundige projecten die lange tijd in de la hebben gelegen.
De exploitatie van bestaande reservoirs en het Montedoglio-netwerk
De eerste verdedigingslinie om kostbare centimeters water in het meer te krijgen, zoals voortgeschreden Passages tijdschriftbestaat uit de onmiddellijke optimalisatie van reeds geteste infrastructuren. Er stroomt al 200 liter per seconde uit de inlaat van Montedoglio, een volume dat bij een latere implementatie via het Paganico-systeem zou kunnen toenemen tot 800 gefilterde liters per seconde, wat een totale pijpleiding van ongeveer 70 kilometer bestrijkt.
Tegelijkertijd legde regiomanager Sandro Costantini het strategische herstel van het Valfabbrica-reservoir en de complexe reactivering van het project aan de Niccone-stroom weer op tafel, een indrukwekkend werk met een geschatte kostprijs van 153 miljoen euro. Deskundigen benadrukken echter de noodzaak om de onttrekkingen die bestemd zijn voor drinkwater en irrigatiedoeleinden nauwkeurig te berekenen om conflicten tussen landbouwbehoeften en de milieubescherming van het stroomgebied te voorkomen.
De nieuwe projecten aan de Caina-stroom en de uitdaging van ontzilting
Wat de nieuwe structurele ingrepen betreft, valt het project op, dat de bouw omvat van een reservoir van 1 miljoen kubieke meter nabij Montesperello om het overstromingswater rechtstreeks in tegenstroom via de afgezant naar het meer te transporteren, wat een geschatte stijging van 15 centimeter garandeert. Kijkend naar de zwaardere klimaatscenario’s die voor de komende decennia worden verwacht, kan men denken aan futuristische maar noodzakelijke oplossingen, zoals de grootschalige toevoeging van ontzilt zeewater uit de Tyrrheense Zee.
Ondanks de ongeveer 100 kilometer aan pijpleidingen die nodig zijn en de aanzienlijke hoogteverschillen die moeten worden overwonnen, tonen vergelijkbare systemen die al operationeel zijn in Sicilië en Israël aan dat ontziltingstechnologie nu een essentiële grens vormt voor het garanderen van een waterbron die onafhankelijk is van regenval en voor het definitief redden van de toekomst van het Umbrische grondgebied.
