Op Sardinië was een oude stortplaats die op een steenworp afstand van de zee uitkwam bedekt met enorme groene platen van tientallen meters lang.
Het gebeurde op het Longa-strand van Isola Rossa, in de gemeente Trinità d’Agultu e Vignola, in de provincie Sassari, waar de stormen van afgelopen voorjaar een opeenhoping van afval aan het licht brachten die volgens de burgemeester Giampiero Cartazou sinds de jaren zeventig begraven zijn gebleven.
Plastic en andere materialen zijn uit de grond achter het strand opgedoken, vrijwel dichtbij het strand dat dagelijks door bewoners en toeristen wordt bezocht. En hier werd, in plaats van alles meteen weg te halen, eerst het terrein afgezet en vervolgens afgedekt met twee grote groene dekzeilen. Een oplossing die onvermijdelijk meer lawaai maakte dan de stortplaats zelf.
De stortplaats ligt er al zo’n vijftig jaar
Volgens de burgemeester heeft de gemeente de aanwezigheid van het afval in juni ontdekt en zijn er sindsdien al diverse materialen afgevoerd met zo’n dertig vrachtwagens, terwijl het terrein was afgezet. Met de komst van het hoogseizoen zou de voortdurende doorgang van zware voertuigen op het strand echter problematisch zijn geworden. Vandaar de beslissing, op advies van de bevoegde dienst volgens de burgemeester, om het resterende materiaal af te dekken.
Carta verzekerde dat dit inderdaad een “tijdelijke oplossing” is en dat er voor oktober een strandsuppletie-interventie gepland zou zijn dankzij de reeds verkregen financiering.
Maar wat zit er precies onder die lakens? Op dit moment moeten de werkelijke omvang van de ophoping, de oorsprong van de stortplaats en vooral de aard van de aanwezige materialen nog worden opgehelderd. Dit zijn precies de aspecten die, afgezien van de beslist surrealistische visuele impact, het meest interessant zijn vanuit milieuoogpunt.
Op de beelden die de afgelopen uren zijn verspreid, is het gigantische laken vrijwel naast het door zwemmers gebruikte gebied te zien. En laten we eerlijk zijn, het tafereel is vervreemdend: kristalheldere zee, zand, parasols en daarachter tientallen meters zeil waaronder een halve eeuw oud afval te vinden is.
Maar afdekken en terugwinnen zijn zeker niet hetzelfde en om deze reden blijft het essentieel om te begrijpen of er milieuanalyses zijn uitgevoerd of gepland op het afval, de bodem en eventuele verontreiniging van het gebied, vooral gezien het feit dat de accumulatie zich op zeer korte afstand van de zee bevindt.
Ondertussen is het probleem dat een stortplaats die ongeveer vijftig jaar verborgen zou zijn gebleven, weer boven water is gekomen naast een van de drukste stranden in de omgeving en er sinds augustus nog steeds ligt. Of het nu bedekt is met een groendoek, zand of iets anders, verandert weinig aan de fundamentele vraag: wanneer wordt dat afval definitief verwijderd en welke gevolgen heeft het gehad of zou kunnen hebben voor de omgeving?
Uit de tot nu toe beschikbare informatie blijkt dat de ophoping na de voorjaarsstormen zou zijn ontstaan, dat de gemeente er in juni van op de hoogte zou zijn geweest en dat een deel van het afval al met zo’n dertig vrachtwagens zou zijn afgevoerd; De oorsprong, omvang en volledige samenstelling van de materialen zijn echter nog niet publiekelijk opgehelderd.
