Elke zomer keert er een gewoonte terug die viraal is gegaan op sociale media: de frisella direct in zeewater onderdompelen voordat je hem op smaak brengt met kerstomaatjes, mozzarella en olie. Een gebaar dat bij velen doet denken aan vakanties, Apulische tradities en mediterrane smaken, maar dat volgens Matteo Bassetti verschillende gezondheidsrisico’s kan verbergen.
Bekijk dit bericht op Instagram
De specialist in infectieziekten bekritiseerde deze praktijk in een video die op zijn sociale kanalen werd gepubliceerd en noemde het een “zeer gevaarlijke nieuwe trend” en drong er bij ons op aan de charme van traditie niet te verwarren met de hygiënische omstandigheden die nodig zijn als het over voeding gaat.
“We nemen een frisella, we doen er een beetje mozzarella in, een beetje kerstomaatjes en dan dopen we die in de zoute zee”, legt Bassetti uit, terwijl hij het gebaar laat zien dat een zomerse slogan is geworden. Het probleem is volgens de arts juist het idee dat zeewater gebruikt kan worden als een soort natuurlijk ingrediënt of smaakmaker.
“Het feit dat de zee zout is, betekent niet dat het veilig is om te eten”, onderstreept de specialist in infectieziekten. Zeewater is namelijk niet onderworpen aan enige controle die bedoeld is voor voedselconsumptie en kan micro-organismen, bacteriën, virussen, organische resten of vervuilende stoffen bevatten. Hieraan kunnen we verontreinigende stoffen toevoegen die verband houden met menselijke activiteiten, zoals afval, brandstof en residuen van het maritieme verkeer.
“We weten niet wat er in dat water zit”, is het concept dat wordt herhaald door Bassetti, die ons uitnodigt ogenschijnlijk onschuldig gedrag te vermijden, maar zonder garanties vanuit gezondheidsoogpunt. Een strand met helder water dat door veel zwemmers wordt bezocht, staat in feite niet automatisch gelijk aan een steriele omgeving of een omgeving die geschikt is voor voedselbereiding.
De deskundige verwerpt ook het argument dat vaak wordt gebruikt door degenen die deze gewoonte verdedigen: “Onze grootouders hebben het gedaan”. Volgens Bassetti is de verwijzing naar traditie niet voldoende om een praktijk veilig te maken. Milieuomstandigheden, zeevervuiling en wetenschappelijke kennis over de overdracht van infecties zijn veranderd.
“Elk jaar keert het zomerfenomeen terug: iemand dompelt de frisella in de zee en eet hem vervolgens op”, zegt hij op provocerende toon. “Als je jezelf pijn wilt doen, ga je gang”, voegt hij eraan toe, terwijl hij uitnodigt om de frisella op de traditionele manier te bereiden met drinkwater.
Het advies van de infectieziektespecialist is simpel: frisella kan een symbool blijven van de mediterrane keuken, maar om deze te verzachten kun je beter veilig en gecontroleerd water gebruiken. De zee, zo concludeert Bassetti, is gemaakt om te zwemmen, niet om de lunch op smaak te brengen.
Opmerking over sociale opmerkingen
In de commentaren op de video zijn er mensen die erop wezen dat de onderdompeling van de frisella misschien niet in de zee heeft plaatsgevonden, maar in een zwembad. Een detail dat, indien bevestigd, het onderliggende probleem niet zou veranderen: zelfs zwembadwater is niet bedoeld voor voedselconsumptie. De aanwezigheid van chloor en andere producten die voor desinfectie worden gebruikt, maakt het ongeschikt voor het natmaken van voedsel dat bedoeld is om te worden gegeten. In beide gevallen, zee of zwembad, moet het water dat wordt gebruikt om voedsel te bereiden altijd drinkbaar en gecontroleerd zijn.
