In het voetbal zijn er toevalligheden die de verbeelding van de beste scenarioschrijvers te boven gaan. De datum die op de kalender moet worden omcirkeld is 13 juli 2007, de locatie van de kleedkamer van Camp Nou. Joan Monfort, een freelance fotograaf, maakt de beelden voor de liefdadigheidskalender 2008, georganiseerd door de krant Sportdagboek in samenwerking met UNICEF.
Onder de gezinnen die zijn uitgenodigd om aan het initiatief deel te nemen, bevindt zich een baby van vijf maanden oud uit de wijk Rocafonda in Mataró. Dat kind heet Lamine Yamal. De Barcelona-voetballer die voor de schietpartij met hem wordt gekoppeld, is een verlegen twintigjarige Argentijnse jongen die de wereld betovert, maar die nog geen van zijn Ballon d’Ors heeft gewonnen: Lionel Messi.
Bekijk dit bericht op Instagram
De verlegenheid van Messi en de truc van het plastic eendje
De ontmoeting tussen de twee was niet gemakkelijk. Lionel Messi, destijds heel jong en zonder enige ervaring met kinderen, voelde zich zichtbaar ongemakkelijk voor een plastic bak vol water met een pasgeboren baby erin. Zoals Joan Monfort zelf zei, wist de Argentijnse kampioen aanvankelijk niet hoe hij zich moest bewegen of hoe hij de kleine moest oppakken. Complicerende zaken waren het huilen van het kind en de natuurlijke reserve van de voetballer.
Om de impasse te doorbreken en het moment vast te leggen, moest de fotograaf een plastic eendje gebruiken dat van zijn eigen dochter was gestolen. Pas toen kon Messi zich losmaken, de camera de delicate gebaren geven van een bad nemen en het daaropvolgende moment waarop hij Lamine Yamal in een witte handdoek wikkelde, bijgestaan door de moeder van het kind, Sheila Ebana.
De post op Instagram en de herontdekking van een wereldwijd erfstuk
Bijna twintig jaar lang bleven die foto’s verborgen in de archieven, zelfs door de auteur ervan vergeten. Het keerpunt kwam in de zomer van 2024, toen Mounir Nasraoui, vader van Lamine Yamal, de afbeelding op Instagram publiceerde met het onderschrift “het begin van twee legendes“, net toen zijn zoon Spanje naar de overwinning op het EK sleepte.
Joan Monfort ontdekte pas op dat moment, dankzij een telefoontje van een collega, dat de pasgeborene uit die complexe fotosessie het nieuwe fenomeen van het mondiale voetbal was geworden. Een schot geboren door puur toeval – gegeven het feit dat de familie waarschijnlijk de voorkeur zou hebben gegeven aan Ronaldinho, Xavi of Iniesta – veranderde in het historische document van een onherhaalbare overdracht.
Bekijk dit bericht op Instagram
De cirkel is rond in het MetLife Stadium
Vandaag maakt dat plastic bassin plaats voor het grasveld van het MetLife Stadion, waar op zondag 19 juli om 21.00 uur Italiaanse tijd Argentinië en Spanje tegen elkaar strijden in de finale van het WK 2026. Op 39-jarige leeftijd leidt Lionel Messi zijn nationale ploeg in de laatste acte van zijn legendarische carrière, nadat hij zijn teamgenoten met twee beslissende assists naar de halve finale tegen Engeland heeft gesleept.
Aan de andere kant van het veld, net 19 geworden, staat Lamine Yamal, het vroegrijpe talent dat de jeugdrecords van zijn idool al heeft verbroken en die op zoek is naar planetaire toewijding. De negentig minuten van de finale van zondag zullen niet alleen de Wereldbeker belonen, maar zullen formeel de cirkel sluiten van een lot dat de twee hoofdrolspelers ruim achttien jaar geleden al verenigde.
